‘Sympathie Leidt Niet Automatisch Tot Betrokkenheid’ of ‘Soms Moeten Ze Gewoon Ergens Anders Heengaan’
Voor sommige productieteams lijkt impact een volstrekt vreemd fenomeen
Er zijn ongetwijfeld miljoenen mensen op deze aarde die op de een of andere manier achtervolgd worden door hun verleden. Het moet echter een behoorlijke ervaring zijn om de lijken in je kast letterlijk tot leven te zien komen. Dat gebeurt dan ook in dit verhaal over onverwerkt trauma, verdriet en de resulterende last die men tot op de dag van vandaag met zich meedraagt. En aangezien het hier gaat om een bewerking van een Stephen King-verhaal, weet je waarschijnlijk wel ongeveer wat je kunt verwachten.
Direct na mijn vorige besproken film heb ik deze volgende opgezet om meerdere redenen: ik kon niet slapen, hij stond nog ongezien op mijn kijklijstje en hij zou rond middernacht Prime Video verlaten. Dat gaf me nog bijna vierentwintig uur, maar ik dacht: wat zou het, die donkere afbeelding met die vlammen op de achtergrond geeft zo’n sombere nineties-sfeer af dat dit me wel een hevige dosis nostalgie op moet leveren. Deze keuze is hoe dan ook een voltreffer!
Althans, dat was mijn eerste indruk.
En jazeker, het liet me ergens naar verlangen.
Een ticket voor de sneltrein naar Dromenland, voornamelijk.
Hier gold hetzelfde als voor het bloeddoordrenkte ballet dat ik vlak hiervoor meemaakte: de basis was helemaal niet zo slecht. Dit horror-drama kreeg twee vervolgen, waarvan de ontvangst steeds verder achteruitging. Maar als je het mij vraagt, is het begin ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Stel je voor dat iemand je een episch verhaal voorleest met de meest monotone stem: je zou geneigd zijn de kamer te verlaten, toch? Hetzelfde gebeurt hier. De film begint en we stellen ons aanvankelijk emotioneel open, maar pas zodra het te laat is, merken we dat we onze borg terug willen.
Dus waarom, o waarom, weet Sometimes They Come Back (1991) mijn duim niet de hoogte in te krijgen?
Ons Verhaal Begint Wanneer…
Het leven is geen pretje voor Jim Norman (Tim Matheson), een leraar uit Chicago die werd ontslagen na een aanvaring met een student waarover uiteenlopende geruchten de ronde doen. Sindsdien werkt hij als huisschilder, maar hij krijgt de kans om opnieuw te beginnen in Liberty, Missouri, waar hij opgroeide. Hij verliet zijn thuishaven met zijn ouders na het tragische verlies van zijn oudere broer, Wayne (Chris Demetral), die werd vermoord door een bende nozems; de daders kwamen zelf ter plekke om het leven nadat ze werden vermorzeld door een aankomende trein.
Nadat hij zich met zijn vrouw Sally (Brooke Adams) en zoon Scott (Robert Hy Gorman) heeft gesetteld, wordt hij geconfronteerd met de rebelse sportjongens in zijn klas, hoewel sommige leerlingen hem meer sympathiek gezind zijn. Deze jongeren zijn echter niet zijn grootste probleem. Jim lijdt aan nachtmerries en visioenen van de traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd. De Chevrolet uit ‘55 waarin de moordenaars van zijn broer rondreden duikt weer op. Sterker nog, die bak heeft het gemunt op zijn leerlingen! Drie van hen komen om het leven, en om nog meer zout in oude en verse wonden te strooien, worden deze slachtoffers vervangen door nieuwe leerlingen met de gezichten van degenen die de gekwelde docent al bijna dertig jaar achtervolgen…
Ik Had Het Kunnen Weten
Wat me opviel nadat ik op afspelen drukte, was de snelheid waarmee de begintitels – witte tekst op een zwarte achtergrond – voorbij raasden, vergezeld van muziek die de juiste stemming moest opwekken. Even terzijde, dit zou als een voordeel kunnen worden beschouwd, omdat ik er een hekel aan heb wanneer ik er tijdens de opening of het slot van een film of serieaflevering nadrukkelijk aan herinnerd word dat het fictie betreft. Oftewel, wanneer ik de cast, crew en andere productiedetails over bewegend beeld heengeplakt zie, word ik uit het verhaal getrokken.
Ook al gebeurde dat hier niet, viel het me wel op hoeveel haast de film leek te hebben. Vervolgens deden de belichting, het ritme, de montage, de voice-over en de algehele sfeer mijn stille alarm afgaan. Sometimes They Come Back wordt ons voorgeschoteld in een 2.35:1-beeldverhouding (21:9), wat betekent dat je zwarte balken boven en onder de video te zien krijgt op een regulier 16:9-scherm. Desondanks schreeuwden alle elementen uit deze van 1991 stammende prent dat-ie voor televisie gemaakt was.
Afhaken
O verrek, uit het minste graafwerk bleek dat ik gelijk had! Nou ja, soort van; volgens de feitjespagina van IMDb was de film voor het grote scherm bedoeld, maar ging de productiemaatschappij failliet, dus kwam ie direct op de buis in z’n thuisland. De film was wel in enkele Europese bioscopen te zien, echter. Hoe dan ook, alles aan de presentatie is te toegankelijk en makkelijk verteerbaar om echt indruk te maken. Dat is het aan deze bewerking het grootste gebrek dat al het andere overvleugelt. De manier waarop dit verhaal verteld wordt ligt er te dik bovenop, te beginnen met Jims vertelstem die alles verklapt. Daarmee bedoel ik dat die de schijn wekt dat de hoofdpersoon het einde haalt.
Ik werd een beetje geraakt door jarennegentig-nostalgie, maar dat was verwaarloosbaar. Zeker op visueel vlak was de film behoorlijk gedateerd en oninteressant, hoewel sommige van die brulgeluidseffecten in de flashbacks behoorlijk doeltreffend bleken; ze waren zo onaards dat ik er toch lichte rillingen van kreeg! Kon ik maar net zo enthousiast zijn over wijlen componist Terry Plumeri’s muzikale bijdrage, die overduidelijk gericht is op het bespelen van onze emoties, maar ze niet eens weet aan te raken. De schrikmomenten en makeupeffecten slaan ook volledig de plank mis. Ze voelen gecalculeerd en sullig tegelijk aan, waardoor dit bijna een kinderversie wordt van een horrorprent. ‘t Is bijna beledigend!
Start Uw Motoren
Weet je nog wat ik zei over ‘t ritme? Dat is slopend, namelijk. Je zult alles perfect kunnen volgen – maak je daarover geen zorgen. Maar ik krijg het gevoel dat Tom McLoughlin niet echt aan het regisseren was vanuit zijn gestoffeerde klapstoel en vanachter zijn megafoon; het lijkt er meer op dat-ie een klembord vast had en vakjes zat af te vinken. Ik weet dat films lang niet altijd in chronologische volgorde worden opgenomen, maar er leek zo’n haast te zitten achter de manier waarop we de gebeurtenissen in onze schoot geworpen kregen dat we haast niks mogen voelen. Zelfs geen kippenvel!
Bijvoorbeeld, de eerste twee personages die door de film naar de andere wereld worden geholpen, krijgen na hun introductie ieder één scène waarin ze zich sympathiek opstellen tegenover de hoofdpersoon. En dat is ‘t; daarna moeten ze eraan geloven. Sterker nog, Jim heeft een nachtmerrie over de tweede, die hij herbeleeft terwijl hij toezicht houdt op zijn klas die met een toets bezig is. Pas zodra hij ontwaakt, zien we dat de stoel van de desbetreffende student leeg is, dus nu pas worden we ons ervan bewust gemaakt dat deze persoon vermist wordt. Voor mij verminderde dit op drastische wijze de impact die de makers waarschijnlijk voor ogen hadden.
Soms Vernaggelen Ze Het
Wat een geweldige film had kunnen zijn, bleek op zijn best een middelmatige ervaring. De acteurs deden hun best met wat ze kregen, maar uiteindelijk werd het plot slecht uitgewerkt. Het is een mix van horror en drama over de last van verdriet. Geen van beide aspecten krijgt de aandacht die ze verdienen om echt uit de verf te komen. Oké, tegen het einde begon ik plotseling echt mee te leven, maar terugkijkend had ik de achtennegentig minuten die het me kostte om door Sometimes They Come Back heen te komen liever besteed aan iets dat vele malen beter was.
Ik kan niet zeggen dat het me helemaal niet raakte en zo nu en dan wil ik een spreekwoordelijke arm over Jims schouder leggen. Edoch, ik verloor flink wat interesse wegens het gebrek aan cinematische aantrekkingskracht. Net als bij Pretty Lethal (2026) leek het publiek imponeren behoorlijk laag op het prioriteitenlijstje van de makers te staan. Volgens dat perspectief terugkijkend naar Sometimes They Come Back blijkt dat de formule voor streamingfilms ouder is dan die lijkt. Ik heb echter veel betere TV-films gezien. Maar deze kan ik echt aan niemand aanraden. Sorry. Ik heb nu wel geleerd dat iets dat op het punt staat mijn kijklijstje te verlaten niet automatisch mijn tijd en moeite waard is.
En daarmee rond ik mijn oordeel af.
Tot de volgende, allemaal!
Jullie aller filmnerd, Flip Dynko
Trailer van Sometimes They Come Back (1991), Dino De Laurentiis Communications
Samenvatting
Titel: Sometimes They Come Back
Jaar: 1991
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tom McLoughlin
Genre: Horror/Thriller/Drama
Speelduur: 98 minuten
Conclusie: Oprecht bedoeld, maar botst onvermijdelijk en met een rotvaart als een Southern Pacific 5021 – met de stoomfluit van een Norfolk and Western 1218 – op een Chevrolet One-Fifty uit 1955, vanwege een ernstig gebrek aan spanning en sfeer, veroorzaakt door een oninteressant tempo en een inspiratieloze uitvoering.
Cijfer: 4,5/10
Gezien via: Prime Video