De kleren die je droeg, de maaltijden waar je van genoot, de verhalen die je las, de muziek waarnaar je luisterde, de vriendschappen die je sloot; naarmate je ouder werd, ontgroeide je waarschijnlijk veel van de dingen die ik zojuist opsomde. Aangezien je dit leest, waag ik de gok dat er minstens één fascinatie is die niet is verdwenen: je liefde voor film. Sommigen beschouwen het fenomeen als niets meer dan een reeks bewegende beelden die bedoeld zijn om je aandacht even vast te houden en binnen enkele seconden weer te vergeten. Voor anderen is het een roeping.

En daarmee bedoel ik dat het een medium is waar je je leven aan wijdt, ofwel als fervent kijker, ofwel als iemand die zo door films geraakt is dat hij of zij zelf films wil maken. Ik val in een subcategorie van de eerste, wat betekent dat ik films bekijk, verzamel en analyseer; ik praat, denk en schrijf er voortdurend over. Ja, ik geef mijn mening, verspreid het woord, haal inspiratie op en probeer dit ook aan anderen door te geven via aanbevelingen. Als je wilt dat ik het zeg, prima, ik schaam me er niet voor: ik kniel voor het altaar van dit magische licht! Zo, nou blij?

De verfrissende vonk die alleen de betovering van projecties op het witte doek je kan bezorgen is zo wonderbaarlijk dat die een eigen kroniek verdient. De Italiaanse regisseur Giuseppe Tornatore was misschien niet de eerste die dit deed, maar zijn tweede film oogstte enorm veel welverdiende erkenning, kreeg lof van zowel critici als het publiek en won wereldwijd talloze prijzen, waaronder de Academy Award voor Beste Buitenlandse Film. De cineast vertelt het verhaal van een leven, en het leven van vele verhalen. Hij laat je zien dat je weliswaar de omgeving waarin je bent opgegroeid kunt verlaten, maar dat het onmogelijk is om die echt helemaal achter je te laten. En hoewel je je eigen weg in de wereld moet vinden om je ware potentieel te verwezenlijken, kun je de cirkel pas rondmaken door terug te kijken. Maar laat ik mijn gepassioneerde geratel beperken, anders verklap ik te veel.

Dus ik raad je aan om de popcorn van de vorige bezoeker van je stoel te vegen, te genieten van je eigen portie van 't gepofte spul, achterover te leunen en toe te staan dat Nuovo Cinema Paradiso (1988) – beter bekend als gewoon Cinema Paradiso – je meesleept en transformeert!

Kunstmatige Horizonten

In 1988 probeert een oudere dame genaamd Maria Di Vita (Pupella Maggio) tevergeefs haar zoon, Salvatore (Jacques Perrin), te bellen, een beroemde filmregisseur die in Rome woont en zijn geboorteplaats al dertig jaar niet meer heeft bezocht. Zijn naamloze vriendin neemt de telefoon op. Zodra haar partner na een lange werkdag thuiskomt, geeft ze hem de boodschap van zijn moeder door: iemand genaamd Alfredo is overleden en de begrafenis vindt de volgende dag plaats. Het nieuws schokt hem en voert hem in gedachten terug naar zijn jeugd, toen iedereen hem kende als Totò (Salvatore Cascio) in het Siciliaanse dorp Giancaldo, waar hij misdienaar was bij pater Adelfio (Leopoldo Trieste).

Als jonge knul is hij behoorlijk slim voor zijn leeftijd, maar ondeugend en ongeconcentreerd; hij valt tijdens de kerkdiensten voortdurend in slaap. Het is duidelijk dat Totò geen enkele toewijding voelt voor deze religieuze plichten; hij sluipt veel liever privévoorstellingen in de Cinema Paradiso binnen, waar de plaatselijke priester opdracht geeft om romantische scènes uit films te knippen. De bioscoop wordt het middelpunt van het leven van het kereltje.

Totò, wiens vader nooit meer terugkeerde uit de oorlog, kijkt immens op tegen de ervaren filmoperateur Alfredo (Philippe Noiret), maar de ongeschoolde volwassene vindt het maar niks dat dit snotjong steeds rond zijn werkplek hangt. Louter door de onstuitbare passie voor film van de knaap en zijn bereidheid om de koppige maar zachtaardige man les te geven, ontstaat er uiteindelijk een sterke emotionele band tussen de twee. Hij neemt Totò onder zijn hoede en wordt zijn mentor; uiteindelijk leert Alfredo hem zelfs hoe hij de projector moet bedienen.

De tijd verstrijkt langzaam en na een tragedie komt er veel vooruitgang in het doorgaans rustige en traditionele stadje. Salvatore wordt uiteindelijk filmoperateur bij Nuovo Cinema Paradiso en het duurt niet lang voordat een andere passie de inmiddels tiener (nu vertolkt door Marco Leonardi) in zijn greep krijgt: de komst van de beeldschone Elena (Agnese Nano). Hij moet uiteindelijk inzien dat hij, door in zijn dorp te blijven, geen vooruitgang kan boeken in de wereld, maar vertrekken is makkelijker gezegd dan gedaan.

Projecties van een Vader

Zodra een geliefde voorgoed van ons wordt weggenomen, laat die een leegte achter die nooit meer echt gevuld kan worden. Hoewel zijn moeder (in haar jongere jaren gespeeld door Antonella Attilli) het aan haar zoontje recht in zijn gezicht ontkende, eiste de oorlog haar man op. Ze voedde haar oudste kind – want Totò heeft een jonger, naamloos zusje – met de valse hoop dat hij snel naar huis zou terugkeren. Hij prikte echter dwars door die illusie heen en wist dat hij deze centrale figuur in zijn leven voor altijd zou moeten missen.

In Alfredo vond hij een plaatsvervanger die de jongen op zijn beurt betoverde met films. Omdat Totò wijs was voor zijn leeftijd en geen vader had, moest hij veel te snel volwassen worden; de cinema werd een toevluchtsoord voor hem, een vorm van escapisme en de enige toegangspoort tot een plek waar hij weer in magie mocht geloven.

En hij is niet de enige voor wie de cinema een warm bad is; Giancaldo is de thuisbasis van vele kleurrijke personages die voortdurend kibbelen, roddelen of de spot met elkaar drijven – afgezien van de dorpsgek (Nicola Di Pinto), die voortdurend beweert dat het plein van het plaatsje, volgens een logica die alleen hij begrijpt, van hem is. Maar de bioscoop is de enige bron van genot waar ze allemaal gelukkig naast elkaar kunnen bestaan. Nou ja, oké, afgezien van die ene ellendige bebrilde klootzak die om de een of andere reden vanaf het balkon steeds op de mensen beneden spuugt.

En als je al die mensen verwonderd ziet genieten van wat er op het witte doek wordt getoond, besef je des te meer waarom je zelf zo van deze kunstvorm houdt. Cinema Paradiso is immers een liefdesbrief aan de film in al zijn facetten, aan het collectieve spektakel dat het ons brengt. Iets dat voorgoed veranderd is door de komst van streaming, maar dat is een gespreksonderwerp voor een andere keer.

De Melodie van de Melancholie

Vanaf het prilste begin worden we in het verhaal gezogen door een intrigerende raamvertelling en getrakteerd op een magnifieke combinatie van beeld en geluid. Een film over film moet er natuurlijk zo betoverend mogelijk uitzien, en cinematograaf Blasco Giurato stelt in dat opzicht niet teleur. We raken zo vertrouwd met de kleuren, de straatstenen, de klokken en het karakter van het stadje Giancaldo, dat we ons net zo goed zelf inwoners zouden kunnen noemen.

De betoverende vergezichten van het plaatsje en zijn omgeving zijn op zichzelf al ontzettend indrukwekkend, maar de melancholie wordt versterkt door de tranentrekkende klanken van Ennio Morricone. In zijn eerste van dertien samenwerkingen met Tornatore heeft de Maestro zijn hart en ziel gestoken. De prachtige manier waarop het verbluffende thema en de algehele soundtrack het verhaal en de visuele pracht versterken, maakt dat je de diverse imperfecties eerder vergeeft.

Het spijt me, maar de overduidelijke nasynchronisatie moet wel even genoemd worden, evenals de soms verre van perfecte make-upeffecten die de nodige overtuiging missen. Deze kleine tekortkomingen waren echter niet genoeg om me uit het verhaal te sleuren, want de gezamenlijke inspanningen van Morricone en Blasco waren ruimschoots voldoende om me geboeid te houden. Sommige scènes waren zeer metaforisch, zoals die waarin Alfredo op de kade met de tiener Salvatore praat over de noodzaak om te vertrekken uit angst voor onvervuldheid.

Een paar meter verderop ligt een stapel ankers; velen hebben hier voet aan wal gezet en zijn nooit meer vertrokken, wat op prachtige wijze symboliseert hoe belangrijk het is dat de jongeman niet dezelfde fout maakt, maar juist het ruime sop kiest. Andere opvallende elementen zijn de creatieve overgangen uit de koker van de editor, Mario Morra. De manier waarop hij de dienstbel van de priester afstemt op de gigantische klokken in de kerktoren en vele andere soortgelijke geestige transities… pure perfectie!

Schaarste

Cinema Paradiso is in meerdere lengtes verkrijgbaar:

1. De originele release (155 minuten): de versie die in Italiaanse bioscopen werd vertoond; die liep financieel niet lekker, waardoor inkorting nodig was.

2. De internationale release (124 minuten): deze kortere uitgave was veel succesvoller en werd wereldwijd in de bioscopen vertoond.

3. De director’s cut (173 minuten): in de internationale uitgave hierboven wordt een centrale verhaallijn niet afgerond, maar het verhaal is alsnog compleet – ik zal er verder niets over zeggen. Schijnbaar biedt deze langere vertelling van Cinema Paradiso uiteindelijk wel een vorm van afsluiting.

Voor zover ik weet, kreeg de eerste versie nooit een homevideo-release. Ik zag de internationale versie op een 4K Ultra-HD Blu-ray disc, uitgegeven door Arrow Academy, een sublabel van Arrow Video.

Spoilers vermijdend had ik zorgvuldig wat informatie opgezocht over de verschillen tussen de versies. De director’s cut is blijkbaar compleet anders, met een veel dramatischer en cynischer toon.

Ik vraag me af of het ook een aantal kleine struikelblokken wegneemt waar ik tegenaan ben gelopen, namelijk:

1. Er wordt slechts kort ingegaan op maatschappelijke en politieke kwesties uit de tijd waarin Cinema Paradiso zich afspeelt – misschien waren ze niet zo belangrijk voor het verhaal, maar het leek een opzet voor meer dat we uiteindelijk niet te zien kregen.

2. De romance, evenals de scènes rond Salvatores militaire dienstplicht, verloopt veel te snel om echt indruk te maken.

3. Het gebeurt maar zelden, maar sommige ogenschijnlijk belangrijke personages verdwijnen vrij kort nadat ze zijn geïntroduceerd volledig uit beeld.

Gelukkig zijn deze kleine obstakels verre van onoverkomelijk en belemmeren ze de magie van Cinema Paradiso op geen enkele manier. Sterker nog, ik zag er de lol wel van in; ze deden me afvragen of pater Adelfio Alfredo opdracht had gegeven om deze scènes te schrappen! Trouwens, ik denk dat ik de vage echo van zijn bediendebel nog steeds hoor…

De Val van het Witte Doek

Elke ervaring is als een hoofdstuk dat moet worden afgesloten, en ik kan je vertellen dat deze film een ​​van de mooiste en meest emotionele eindes heeft die ik ooit heb gezien – en, nou ja, gehoord! Nu ik er even over heb kunnen nadenken, lijken de laatste scènes zelfs een beetje profetisch: een lokale bioscoop ligt in puin door dalende bezoekersaantallen. Tegenwoordig zien filmtheaters hun inkomsten ook afnemen door een gebrek aan geïnteresseerden. Het gemak van streamen, in combinatie met de beperkingen van de pandemie, heeft ons tot hier gebracht. Mijn vriend is overtuigd van een glorieuze toekomst voor de cinema, gezien de recente positieve ontwikkelingen. Persoonlijk zie ik de weg ernaartoe bezaaid met obstakels die de industrie hopelijk zal weten te omzeilen.

Hoewel Cinema Paradiso – ondanks dat die een periode van zo’n veertig jaar beslaat – een prachtige en vooral tijdloze ode aan het medium film is, maakt de link met het heden dit hartverwarmende drama juist nog perfecter om het vandaag de dag te bekijken. Ik geef dan ook grif toe dat ik elke gelegenheid aangrijp om je ervan te overtuigen de film een kans te geven! Ik vind het geweldig hoe hierin het audiovisuele fenomeen als geheel wordt verheerlijkt, en niet slechts één of een handvol titels. De film bevat onvergetelijke personages, betoverende cinematografie, een zeer emotioneel verhaal, ontroerende muziek en belangrijke levenslessen. De meest prominente daarvan is om te stoppen met het stilstaan bij en het verheerlijken van het verleden en in plaats daarvan te streven naar de toekomst en die te omarmen. Door dit alles te combineren, laat Tornatores tweede speelfilm de blijvende kracht en impact van het medium zien.

En nu verlang ik ernaar te dromen, geïnspireerd door het licht van een goeie ouwe rammelende projector.

We zien elkaar in de filmzaal!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Cinema Paradiso (1988), Titanus

Een kop koffie gaat er altijd wel in!

Cinema Paradiso werd door de leden van de stara film club gekozen om te bekijken voorafgaand aan een live videopanelgesprek, waarin de film vervolgens besproken en geanalyseerd werd. Aan deze virtuele bijeenkomst namen, naast ondergetekende, ook de clubuitbaatster – die zelf eveneens verslag deed van het evenement – en Jamie van deel. We hebben het fantastisch naar onze zin gehad en een zeer inzichtelijk en respectvol gesprek gevoerd over dit absolute juweeltje! Kijk op de website voor de volgende film en het programma van de aankomende live-discussie. En als je er toch bent, waarom geef je dan geen suggesties voor de stemlijst? Wie weet bespreken we binnenkort samen jouw favoriete film!

Samenvatting

Titel: Nuovo Cinema Paradiso
Jaar: 1988
Land: Italië/Frankrijk
Regisseur: Giuseppe Tornatore
Genre: Coming-of-age/Komisch drama
Speelduur: 124 minuten
Conclusie: Deze ontroerende ode aan de cinema, doordrenkt van liefde voor het prachtige medium film, raakt de juiste snaar bij iedereen die zich emotioneel open durft te stellen.
Cijfer: 9,1/10
Gezien via: 4K Ultra-HD Blu-ray uit mijn persoonlijke collectie

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Kun je je kindertijd nog voor de geest halen? Zelfs de hemel was niet in staat je te begrenzen; je kon alles worden wat je wilde, en de toekomst gloorde zo rooskleurig dat je wel drie pilotenzonnebrillen nodig had om er alleen al naar te kunnen kijken. Onder je leeftijdsgenoten werden de meest indrukwekkende beroepen genoemd: dokter, politieagent, brandweerman/vrouw, astronaut… en natuurlijk piloot! Van een stijlvolle luchtvaartkapitein tot een waaghalsige straaljagervlieger: wolken en horizonten lonkten naar veel jonge jongens en meisjes. Tijd, educatie en inspanning vormden de enige bruggen tussen jou en die dromen.

Voor velen betekende ouder worden een verschuiving in prioriteiten en doelen. Oude fascinaties verdwenen al snel naar de achtergrond, waarna je ze misschien nog één of twee keer weer oprakelde om ze vervolgens voorgoed los te laten. Maar omdat de beroepen die honderden mensen in hun kindertijd bewonderden nog steeds bestaan, is het duidelijk dat niet iedereen dat jeugdige enthousiasme is kwijtgeraakt. Deze helden van onze samenleving dienen nog steeds als inspiratie voor de volgende generatie en zijn uitstekende voorbeelden van de vruchten van doorzettingsvermogen! Met de juiste dosis motivatie kun je alles bereiken wat je maar wilt! Maar wie zijn deze symbolen van vastberadenheid en het verwezenlijken van grootse idealen?

Het gaat voornamelijk om echte mensen en de vertaling van hun prestaties naar televisie en film. Gezien dat laatste mag de invloed van de cinema niet worden onderschat. Ten goede of ten kwade, moet ik erbij zeggen. Het onderwerp van vandaag zou naar verluidt een enorme, veelvoudige toename hebben veroorzaakt in het aantal sollicitanten dat gevechtspiloot wilde worden. Die piek was in werkelijkheid veel kleiner, maar het is een leuk weetje dat brandstof biedt voor legendes. En dat is precies waar dit verhaal over een roekeloze avonturier in dienst van de Amerikaanse overheid op uitdraaide. Maar was het wel terecht?

Laten we eens nader bekijken waarom Top Gun (1986) vastzit in een permanente vrije val voordat ie ongenadig neerstort en affikt.

De Gebakken Luchtbrigade

Het verhaal begint letterlijk direct op de landingsbaan en toont de werkdag aan boord van een Amerikaans vliegdekschip. Deze montage wordt onderbroken door een hectisch luchtgevecht waaraan marinepiloot luitenant Pete “Maverick” Mitchell (Tom Cruise) en zijn radaronderscheppingsofficier, luitenant (jg) Nick “Goose” Bradshaw (Anthony Edwards), deelnemen. Ze zijn opgestegen in hun F-14A Tomcat vanaf de USS Enterprise, gestationeerd in de Indische Oceaan, om twee volstrekt anonieme vijandelijke MiG-28s aan te vallen die hun territorium zijn binnengedrongen. Samen met teamgenoten luitenant Bill “Cougar” Cortell (John Stockwell) en luitenant (jg) Sam “Merlin” Wells (Tim Robbins) slagen ze erin deze vijandelijke eenheden te verjagen. Op weg terug naar de basis krijgt Cougar echter een paniekaanval. Maverick slaagt erin hem terug naar de Enterprise te leiden, maar negeert orders om dit voor elkaar te krijgen.

Voor dit wangedrag krijgt hij een flinke uitbrander van zijn bevelvoerende officier (James Tolkan), hoewel die laatste moet toegeven dat de jonge rekruut het grootste fenomeen is sinds WiFi werd uitgevonden, bla bla bla. Cougar had zich oorspronkelijk verzekerd van een plek in wat rekruten ‘Top Gun’ noemen, een elite vliegschool in Miramar, San Diego. Nadat hij ontslag neemt, worden Maverick en Goose in zijn plaats gestuurd. Ze nemen het op tegen de meest getalenteerde piloten van hun generatie, waaronder luitenant Tom “Iceman” Kazansky (Val Kilmer) en zijn officier, luitenant (jg) Ron “Slider” Kerner (Rick Rossovich). Ze zijn allemaal vastbesloten om die prestigieuze Top Gun-trofee binnen te slepen. Ondertussen bouwt Maverick een relatie op met Charlotte “Charlie” Blackwood (Kelly McGillis), de instructrice astrofysica in het opleidingsprogramma, en lijdt hij een persoonlijk verlies, waardoor hij aan zichzelf gaat twijfelen. Zal hij zijn onzekerheid overwinnen, de liefde van zijn leven behouden en cum laude afstuderen?

De Leuterlat Leggen op Mach 2

Mijn antwoord op elk van de drie bovenstaande vragen luidt: Wie kan dat ook maar ENE vliegende kut schelen?! Deze film denkt misschien opgebouwd te zijn met een ​​emotionele impact tot gevolg, maar daarvoor ontbreken de nodige elementen. Vergelijk het gerust met opscheppen over de topsnelheid van een auto waarvan de motor en alle vier de wielen al sinds de aanschaf ontbreken. In dit geval is het voertuig waarmee we door de film reizen Maverick. Ik prefereer personages met gebreken; ze hoeven niet eens sympathiek te zijn. Als de hoofdpersoon perfect is, zijn er geen obstakels te overwinnen en duikt het verhaal neer als een dronken kamikaze-eenheid.

Dat wil niet zeggen dat Maverick geen obstakels en moeilijkheden op zijn pad krijgt. Maar zijn grootste uitdaging lijkt te zijn om de mannenkleedkamer te verlaten zonder met een van hen in bed te belanden. Het zweten van bovenlichamen, de uitwisseling van beledigingen en de oplopende spanning zorgden voor meerdere blessures op de set; sommige crewleden raakten verlamd nadat ze uitgleden over plassen vol gewapend testosteron.

Nee, dat verzin ik nu ter plekke, maar ik zou het wel geloofd hebben.

Het is zo vreemd om die gasten met handdoeken om hun middel rond te zien banjeren; je voelt bijna hun onmiskenbare drang om wat Moeder Natuur hen heeft geschonken tevoorschijn te toveren en er een meetlat bij te pakken. Zodra Maverick en Goose bij Top Gun aankomen, draait het grootste deel van de film om deze banale praktijken. Maar de ultieme belichaming van absolute arrogantie, misplaatste mannelijkheid en belachelijke rivaliteit is de eindeloze volleybalmontage. Deze en andere scènes komen over als een idiote reclamecampagne waarvan de ontwikkelaars vergaten welk merk er gepromoot moest worden. Het verhaal mist daardoor een moreel kompas, want de ontwikkeling van Mavericks personage is net zo oninteressant als het bestuderen van de bewegingen die gras maakt op een windstille dag.

Maar zelfs als we dat buiten beschouwing laten, zal de turbulentie niet afnemen. Nee, lieve lezer, Top Gun vliegt recht op een tornado van stront af.

De Patroonheilige van de Heilige Patronen

Het script van deze film is simpelweg te onbruikbaar voor schietoefeningen. De gaten die er al in zitten zijn zo gigantisch dat je nagenoeg onmogelijk de omliggende delen van dit slordige, stinkende stuk slijk kunt raken. Neem bijvoorbeeld deze ‘vijandelijke’ MiG-28-toestellen; wat is hun doel? Tot welk land behoren ze? Ik weet dat de Koude Oorlog op zijn laatste benen liep toen de film uitkwam, maar we weten niet eens of er in dit verhaal een gewapend conflict gaande is! Er zijn geen duidelijke politieke gevolgen verbonden aan deze vijandige bewegingen, en ze zullen iedereen een rooie rotzorg zijn; ze worden nauwelijks besproken, en als dat per hoge uitzondering wel gebeurt, worden ze hooguit afgedaan als een irritante verkeerssituatie. Sterker nog, je kunt het vergelijken met die herhaalde streek die van meet af aan al niet grappig was: Maverick, de dekselse doerak die hij is, negeert orders wanneer hij geen toestemming heeft om te landen door rechtstreeks langs de verkeerstoren te vliegen en – hou je vast! – de torencommandant daar… zijn koffie laat morsen!

WAAAAAAAAHAHAHAHAHAHAHAAAAAaaaaaaaaaa, wanneer is deze martelgang eindelijk afgelopen…?

Als er ooit een fatsoenlijk plot in deze geprojecteerde schroothoop zat, dan hebben producenten Don Simpson en Jerry Bruckheimer dat ongetwijfeld overboord gegooid ten gunste van spectaculaire scènes, vanwege de dollartekens die voortdurend voor hun ogen flitsten. Al het geld dat voor deze catastrofe was vrijgemaakt, is waarschijnlijk naar de cast en de afdeling visuele techniek gegaan, en vooral die laatste wist hoe ze die centen moest besteden. Deze film oogt zeker als eentje die – *effe spieken* – dertien tot vijftien miljoen dollar kostte, met het fantastische kleurenschema van Tony Scott dat hij een paar jaar later zo schitterend zou toepassen in de magnifieke misdaad-roadmovie True Romance (1993), geschreven door toenmalig nieuwkomer Quentin Tarantino. Maar wat we hier krijgen is een drama van soapniveau over een onverbeterlijk leeghoofd dat zijn inherente clichés niet in beweging krijgt, omdat ie steeds plat op zijn stomme bakkes pleurt. De zogenaamd ontroerende momenten slagen er zonder uitzondering niet in om te landen, simpelweg omdat ze nooit zijn opgestegen. Misschien was het de bedoeling van Simpson en Bruckheimer om een echt emotioneel stuk te maken, en wellicht verdwaalde de vliegdekschip-postduif die die intenties moest overbrengen voordat hij de juiste mensen bereikte. Ik heb werkelijk geen idee.

Nul Draagkracht

Velen zouden de film op dit punt verdedigen en beweren dat Maverick een goed uitgewerkt personage is; hun belangrijkste argument zou waarschijnlijk zijn dat hij – zoals veel goed geschreven hoofdpersonen – daadwerkelijk een paar lijken in de kast heeft. Het directe probleem is hoe weinig die hem deren. Er wordt wel wat gepraat over het feit dat zijn vader ook marinepiloot was, maar diens geschiedenis was blijkbaar omhuld in controverse. Dit wordt slechts zelden genoemd en al helemaal niet op een manier die mijn nieuwsgierigheid ook maar enigszins kon prikkelen. Los van enkele terloopse opmerkingen toont Maverick zelf nauwelijks interesse in de kwestie; waarom zou het publiek zich er dan anders over voelen? Deze specifieke verhaallijn is zo slecht opgezet en uitgewerkt dat de grote onthulling aan het einde geen enkele kans heeft om mijn emotionele betrokkenheid, die vijf minuten na aanvang al met een hartstilstand kampte, te reanimeren.

De dynamiek tussen de personages mist volledig elke vorm van natuurlijke chemie. Het was een genot om de gracieuze Kelly McGillis weer te zien, die een verpletterende indruk had gemaakt in het memorabele neo-noir-drama Witness (1985), maar haar rol als Charlie kwam neer op niets meer dan het masseren van de massieve fallus die het ego van de hoofdpersoon vertegenwoordigt. Goose, Mavericks beste vriend, was… tja, Mavericks beste vriend; daar begonnen en eindigden zijn persoonlijkheidskenmerken. En hoe erg ik Val Kilmer ook bewonder en mis, Iceman was simpelweg ontworpen als de oppervlakkige tegenhanger van Maverick. Noch tussen deze personages noch tussen de piloten en hun mysterieuze vijanden is enige vorm van spanning te bespeuren. Als er al een waardevolle onderliggende betekenis was, is die onder mijn radar door gevlogen.

Mayday

In de loop der jaren had ik wel eens stukjes van Top Gun gezien, maar nooit de hele film. Ik verwachtte een product dat typisch was voor die tijd, zeker, benadrukt door de onbeschaamde jaren-tachtig-soundtrack. Wat ik echter voorgeschoteld kreeg, was een militair propagandastuk dat in alle opzichten gedateerd is – sterker nog, het zou me niet verbazen als het zelfs naar de maatstaven van 1986 prehistorisch aanvoelde. De film negeerde de Oscarwinnende hit die Berlin ervoor uitbracht – “Take My Breath Away” – want die titel was op mij niet van toepassing. Het blies mijn verveling niet het luchtruim in, noch deed het mijn frustraties ter hemel stijgen. Alles aan deze astronomische clichébom is volkomen onbeduidend.

Een gesprek met mijn goede vriendin , die erg enthousiast was over het vervolg uit 2022, deed me beseffen dat ik het origineel ook moest zien. Om de ervaring een teleurstelling te noemen zou een enorm understatement zijn. In al die 110 minuten heb ik niets waardevols gezien. Wacht even, dat klopt niet helemaal; Jim Abrahams regisseerde de parodie Hot Shots! (1991) – een film die ik me nog goed herinner wegens de vele lachbuien die deze me bracht, en die rechtstreeks kerosine overhevelde uit deze prent. Maar nu, na zo’n dertig jaar, weet ik eindelijk dat Top Gun nooit een parodie nodig had; het is er zelf een, en nog een vreselijke ook!

Ik verloor nimmer dat lovin’ feelin’, lieve lezer. Dat impliceert dat ik het ooit heb gehad.

Afijn, ik ga maar weer ‘s wat verkeerstorens op stang jagen. Mazzel!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Top Gun (1986), Paramount Pictures

Zei daar iemand 'koffie'? Nou, graag!

Samenvatting

Titel: Top Gun
Jaar: 1986
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tony Scott
Genre: Survival thriller
Speelduur: 110 minuten
Conclusie: Het oogt gaaf en voelt nostalgisch aan, maar ik verveelde me dood en werd woedend door het belachelijke scenario, de gigantische focus op sentimentaliteit en de personages die van iedere dimensie ontdaan zijn.
Cijfer: 2,0/10
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Musea bewaren, beschermen en tonen de meest creatieve kunstwerken die de mensheid heeft voortgebracht, evenals historische artefacten, technische prestaties en de wonderen der natuur. Er zijn complete organisaties opgericht om zowel flora als fauna te behouden. Het parlement van een land zorgt ervoor dat de wet wordt nageleefd en dat oranje dictators niet zichzelf verrijken, illegale oorlogen beginnen, de economie ruïneren, de geschiedenis manipuleren of, nou ja, de officiële residentie van het staatshoofd en het Capitool slopen voor compleet debiele prestigeprojecten waar niemand ook maar ene reet aan heeft heeft. Applaus voor ‘t Congres, hoor!

Film is nog zo’n gevoelig onderwerp. Ten goede of ten kwade worden we voortdurend bekogeld met alternatieve versies van succesvolle films. George Lucas kon zijn tengels niet van zijn originele Star Wars (1977) en de twee delen daar direct na afhouden. Een aantal zeer controversiële bewerkingen door zijn collega en vriend Steven Spielberg wisten het geliefde E.T. the Extra-Terrestrial (1982) te ontsieren. En het debacle rond Zack Snyders uiteindelijke montage van het uiterst problematische Justice League (2017)? Laten we het daar maar niet over hebben. Een aflevering van de satirische animatieserie South Park (1997-heden) kaartte in 2008 het probleem aan dat films beschermd moeten worden tegen hun makers. Hoewel het grappig bedoeld was, is het opgevoerde discussiepunt terecht: films zijn producten van hun tijd, dus het moderniseren ervan kan worden gezien als het herschrijven en vervalsen van de (film)geschiedenis.

Soms moeten er echter scènes worden weggelaten – die later weer worden hersteld – met het oog op de verkoopbaarheid. Een bekend voorbeeld hiervan is de fantasyhit The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) en de al even succesvolle vervolgfilms. Regisseur Peter Jackson bracht deze films later uit in een speciale, uitgebreide editie voor home video, met nieuwe scènes en context ten opzichte van de bioscoopversies.

In diezelfde periode werd een ander project letterlijk – en gezien de personages, het plot en de setting, ironisch genoeg – in tweeën gesplitst, waardoor het onnodige verwijderen van waardevol materiaal werd voorkomen. Nadat de complete versie in 2004 op festivals was vertoond, werd deze nooit voor een groot publiek uitgebracht. De regisseur hield zijn geesteskind angstvallig in zijn kluis en weigerde het steevast op welk medium dan ook beschikbaar te stellen, fysiek noch via streaming. Er waren geen aanwijzingen dat hij ooit van mening zou veranderen.

Maar nu heeft Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), het geesteskind van de cinematische curator van cultklassieke knalfestijnen Quentin Tarantino, tegen alle verwachtingen in, een ware slachting aangericht in de bioscoopzalen. Waar bovendien mijn oog – en lapje! – op valt: de film verschijnt volgende maand op 4K Ultra-HD en reguliere Blu-ray, maar ook op… VHS?!

Maar goed, laten we niet op de zaken vooruitlopen en meteen spijkers met koppen hakk- ik bedoel, slaan. Dus, plof lekker neer in je Pussy Wagon, gesp die gordel, slijp je samoeraizwaard en ervaar zelf hoe bizar wild deze rit wordt!

Hoofdstuk Eén: Een ‘Royale’ Welkom

Het verhaal is zo oud als de tijd zelf – of gaat in ieder geval terug tot Shurayuki-hime (1975), internationaal beter bekend als Lady Snowblood. Ze was ooit de gevaarlijkste huurmoordenares ter wereld, maar toen viel de hoogzwangere en naamloze ‘Bride’ (Uma Thurman), voorheen bekend als Black Mamba, in ongenade bij haar mentor en voormalige geliefde, Bill (David Carradine), de ‘Snake Charmer’. Hij geeft zijn Deadly Viper Assassination Squad opdracht haar, haar verloofde en alle andere aanwezigen in een kleine trouwkapel in Texas om te leggen. Ondanks Bills persoonlijke genadeslag overleeft The Bride haar beproeving en raakt ze in coma. Vier jaar later ontwaakt ze, haar baby vervangen door een onstilbare dorst naar wraak. Met een op maat gemaakte katana en een lijst met haar slachtoffers streept ze hun namen één voor één af, tot ze haar belangrijkste doelwit bereikt: Bill.

Mijn lokale arthousebioscoop in Leeuwarden, Slieker Film, organiseerde een Tarantino Special, waarbij bezoekers bij Café Thús een Royale met kaas en een milkshake konden bestellen. Er was een gratis drankje voor iedereen die verkleed kwam als een van de kleurrijke personages van de regisseur, dus ik koos voor een zwart-witpak en een geïmproviseerd Kato-masker. Het beste kostuum werd beloond met een prijs, maar door het schokkende gebrek aan concurrentie was ik automatisch de winnaar – zie mijn Notitie voor meer informatie. Mijn bovenste beste vrienden , – oftewel Ons Jong – en ik kwamen geen enkele Crazy 88-collega tegen. Ach ja, geen probleem, het was hoe dan ook een onvergetelijke vertoning. Maar hoe droeg de film zelf bij aan die ervaring?

Hoofdstuk Twee: De Tweede Wedergeboorte van Frankenfilm

Ik ben jaloers op mensen die eerst de Director’s Cut van Dark City (1998) hebben gezien; op aandringen van de producenten gaf de openingsscène in de bioscoopversie al te veel verrassingen weg. Wat de nieuwe versie van Alex Proyas’ neo-noir sciencefictionparel gemeen heeft met Kill Bill: The Whole Bloody Affair, is dat beide zonder enige twijfel de superieure versie van hun respectievelijke films zijn. Het gaat hier niet om een stel aan elkaar genaaide filmfragmenten die aan een slappe reanimatie zijn onderworpen – hoewel de film een ​​uitgebreide versie van de anime-sequentie bevat – maar om een bloederig, pulpachtig en toch spannend verhaal dat compleet aanvoelt. En dat is het ook. Ja, de film duurt meer dan vier uur, wat helaas de aandachtsspanne van de smartphonegeneratie tot het uiterste op de proef stelt. Maar ik had dit voor geen goud willen missen.

Zodra ik begin te praten, heb ik de onweerstaanbare neiging om mijn gejekker te doorspekken met veel te veel onnodige details – sorry daarvoor. Ik wil mezelf niet met hem vergelijken, maar deze eigenschap komt terug in Tarantino’s breed opgezette manier van verhalen vertellen, vooral in Kill Bill. Het ultra-gewelddadige eerste deel is een prachtige opbouw naar de contemplatieve tweede helft, die in verhouding nog meer plot biedt. Dat is altijd al zo geweest, zelfs toen de film in tweeën werd gesplitst. Maar nu loopt het geheel wonderbaarlijk soepel, ondanks de uit de klauwen gelopen speelduur. De samenvatting voorafgaand aan Chapter Six: Massacre at Two Pines is verwijderd, evenals een onthulling die Chapter Five: Showdown at House of Blue Leaves afsluit. Die is in het grote geheel van de filmgeschiedenis nou niet daverend wereldschokkend, maar misschien weet het de groentjes toch te verrassen.

Hoofdstuk Drie: Het Bloed, het Bad en het Ritme

Het is ronduit bizar om te bedenken dat een Tarantino-film, bekend om buitensporig geweld, gecensureerd werd. Maar dat is precies wat er gebeurde met Kill Bill: Vol. 1 (2003). Het beruchte bloedbad met de Crazy 88-bende werd oorspronkelijk grotendeels in zwart-wit vertoond om de filmkeuring tevreden te stellen. Nu kunnen we de slachtpartij in al zijn gewelddadige glorie aanschouwen, en het is nog steeds een lust voor het – overgebleven – oog; misschien zelfs nog meer dan voorheen! Hetzelfde geldt voor de uitgebreide anime-scène, die nu een completer miniverhaal vertelt en de bloedvergieting niet schuwt! Over de noodzaak ervan kunnen we soebatten, maar het draagt ​​zeker bij aan het ritmische, bloederige spektakel dat deze neo-noir samurai-spaghettiwestern is.

De meeste veranderingen vinden plaats in de eerste helft van de film; het Klingon-spreekwoord aan het begin is vervangen door een eerbetoon aan de Japanse filmicoon Kinji Fukasaku, in het Westen bekend als regisseur van Batoru Rowaiaru (2000), beter bekend als Battle Royale, dat algemeen wordt beschouwd als de blauwdruk voor The Hunger Games (2012). In de Aziatische voorganger daarvan speelt Chiaki Kuriyama, die zichzelf onsterfelijk maakte in Kill Bill als Gogo Yubari – zie de foto hieronder. Al twintig jaar zie je een verkorte versie van de verhoorscène met Sofie Fatale (Julie Dreyfus), die in de volledige versie een nog duisterdere ondertoon heeft. Halverwege is er een muzikaal intermezzo van vijftien minuten ingevoegd. En dat zijn de veranderingen aan een film die als een goede wijn is gerijpt en de tand des tijds met grof en gruwelijk groot gemak heeft doorstaan. De meesterlijke montage van de veel te vroeg overleden Sally Menke, perfect afgestemd op Tarantino’s eclectische muziekkeuze, is nog steeds intact en biedt ons, zoals altijd, een meeslepende reis van een meedogenloze zwaardvechtster op oorlogspad.

Hoofdstuk Vier: Vergeelt Geen Moment

Veel van het oorspronkelijke tweeluik is hetzelfde gebleven, maar ik kon deze samensmelting toch met een verrassend fris oog bekijken. Dat ik beide delen jaren geleden voor het laatst zag, was zeker een voordeel. En het is niet alleen de tijd die is verstreken tussen mij en wat ik me herinnerde, die me een spreekwoordelijke nieuwe blik heeft gegeven. Tijdens de pauze zei het treffend: nu we ouder zijn, begrijpen we de verschillende verwijzingen veel beter. Dit is voor mij inderdaad een feest der herkenning, vooral als het om muziekfragmenten gaat. Creatief gezien is Tarantino namelijk zwaar schatplichtig aan de Italiaanse visionair Sergio Leone; iedereen die bekend is met zijn beeldtaal zal die invloed direct herkennen.

Delen van de soundtrack van zijn meesterwerk – en mijn persoonlijke favoriet! – Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo/The Good, the Bad and the Ugly (1966), gecomponeerd door Maestro Ennio Morricone, zijn te horen in Kill Bill, naast zijn iconische partituren voor andere klassieke producties. In de loop der jaren ben ik als filmliefhebber gegroeid en nam mijn kennis van – en waardering voor – films van over de hele wereld evenredig toe. En dat maakt mijn hernieuwde kennismaking met deze liefdesbrief aan de exploitatiecinema des te leuker. De talloze knipoogjes en toespelingen op groezelige pareltjes en Technicolor-kunststukken zorgen ervoor dat ik deze wraakzuchtige achtbaanrit op een voetstuk zet, pal naast de prenten waarnaar wordt verwezen. Uiteindelijk was het uitstellen van de release gedurende meer dan twintig jaar de juiste beslissing. Er werd momentum opgebouwd, bewondering verzameld, een legende gevormd, anticiperend op het juiste moment om als een dodelijke adder vanuit het hoge gras toe te slaan…

Laatste Hoofdstuk: Blijf Zitten Tot het Einde

Kill Bill: The Whole Bloody Affair zit boordevol spannende interpretaties van stereotype personages met een flair voor drama en is een ode aan cultfilms die, als ik niet beter had geweten, net zo goed in de afgelopen jaren gemaakt had kunnen worden. Deze perfect samengestelde versie verhult haar leeftijd, maar haar blijvende waarde absoluut niet! Ik snap wel waarom sommige kijkers overspoeld zouden worden door nostalgie, maar juist die tijdloze kwaliteit zorgt ervoor dat ik precies blijf waar – en vooral wannéér – ik ben. Dit wraakverhaal boeit me nog even hard als een half leven geleden. Ik betrap mezelf er echter wel op dat ik de hoofdpersoon vanuit nieuwe invalshoeken bekijk. Wetende dat ze in haar vorige leven als huurmoordenaar ontelbaar veel leed moet hebben veroorzaakt, begon ik me af te vragen of ik de vergeldingszucht van The Bride wel gerechtvaardigd vond.

Aan de andere kant houd ik ook nooit rekening met het verleden van Clint Eastwoods The Man With No Name, dus ik zal me onthouden van een dubbele standaard. Het personage van Uma Thurman is een enigma en moet als zodanig worden beschouwd. Haar gewelddadige avontuur is vanaf het begin iconisch geweest en zal dat nog decennialang blijven. Een controversiële manier om dit te garanderen speelt zich af na de aftiteling. Het neemt de vorm aan van een tien minuten durend animatiefilmpje getiteld The Lost Chapter: Yuki’s Revenge (2025), dat gebruikmaakt van de engine, de wereld en de personages uit de populaire videogame Fortnite (2017). Dit is zogenaamd gebaseerd op een nooit gefilmd hoofdstuk dat zich afspeelt aan het begin van het Kill Bill-verhaal. Helaas voegt het mijns inziens helemaal niets waardevols toe, behalve misschien als een mogelijke introductie tot Tarantino’s werk in de toekomst voor kinderen die er nu nog te jong voor zijn.

Dus ja, misschien wil je de bioscoop verlaten nadat de aftiteling – en de hoofden – van de film is uitgerold en -gespeeld. Dat laat ik aan jou over, maar ik raad deze definitieve versie van dit bloedovergoten meesterstuk absoluut aan.

Omae wa mou shindeiru!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), Lionsgate

Samenvatting

Titel: Kill Bill: The Whole Bloody Affair
Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Quentin Tarantino
Genre: Neo-noir/Martial arts/Spaghetti Western
Speelduur: 275 minuten
Conclusie: Ik heb van verschillende mensen gehoord dat dit nooit hun favoriete film uit het oeuvre van de cultregisseur was, maar dat ze de complete versie veel hoger waardeerden. Dat geldt ook voor mij, want mijns inziens verloopt het verhaal nu nog vloeiender! Letterlijk…
Cijfer: 9,0/10
Gezien via: Het grote scherm bij Slieker Film

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Een solide basis en een specifiek én gezamenlijk doel voor ogen, gecombineerd met onsterfelijke liefde en respect voor elkaar. Dat zijn de hoekstenen van elke gezonde relatie, toch? Alle neuzen wijzen dezelfde kant op, klaar voor elke uitdaging. Ieder obstakel wordt samen overwonnen. Ik heb een hekel aan clichés zoals ‘teamwork makes the dream work’, maar de kern ervan klopt zeker. Harmonie en vooruitgang komen voort uit een sterke en bloeiende gezinsdynamiek.

Maar naarmate er scheuren ontstaan, dreigt het aanwakkeren van de hartstocht tot vreselijke uitbarstingen te leiden, mogelijk tot een fatale explosie waar niemand in de hechte kring aan kan ontkomen. Het verlies van eensgezindheid en de groeiende wrok culmineren in een druk die niet zal afnemen zonder inspanning van alle betrokkenen. Zoals het spreekwoord luidt: kalmte is geboden. Het plotselinge gebrek aan een gemeenschappelijk doel beperkt echter de beschikbare opties aanzienlijk. Het is erop of eronder: verlaat het schip, vrouwen en kinderen eerst!

Nee, ik heb geen nieuwe theorie bedacht over de wetten van de aantrekkingskracht en de gevolgen van vergane affectie. Noch komt de film die ik vandaag ga bespreken met iets nieuws op de proppen. Toch trok het verhaal me letterlijk alle kanten op. Goede communicatie en rekening houden met de behoeften van je partner zijn perfecte manieren om te voorkomen dat er überhaupt barstjes ontstaan. De werkelijkheid is meestal anders, uiteraard. In plaats daarvan tikt de secondewijzer van de klok steeds harder en harder in Smash Palace (1981) van de Nieuw-Zeelandse regisseur Roger Donaldson. Maar het geluid daarvan verdwijnt in het brute, mechanische lawaai van gierende banden en brullende paardenkrachten…

Start Uw Motoren

Een witte Peugeot 504 glijdt loom over de kronkelende wegen van het vulkanische plateau van het Noordereiland. De wagen rijdt door een desolaat maar indrukwekkend landschap totdat het met een harde klap crasht. Er is geen spoor van de bestuurder te vinden, maar sloperij-eigenaar en voormalig internationaal autocoureur Al Shaw (Bruno Lawrence) wordt opgeroepen om het wrak weg te slepen. Hij runt een garage met Tiny (Desmond Kelley) en sleutelt aan een groene Ford-renovatie voor zijn vriend, politieagent Ray Foley (Keith Aberdein). Donkere wolken pakken zich samen zodra zijn vrouw Jacqui (Anna Jemison) telefoontjes krijgt van potentiële kopers die interesse hebben in de garage. Al voelt zich echter helemaal thuis waar hij is en peinst niet over een verkoop.

Zijn koppigheid zet hun huwelijk onder druk. Hoewel Als situatie volledig aan al zijn wensen en behoeftes voldoet, voelt Jacqui zich verloren en kan ze zich niet aanpassen aan de afgelegen locatie waar ze wonen. Bovendien vindt ze de garage en het omliggende ruige landschap geen veilige plek voor hun dochtertje Georgie (Greer Robson) om in op te groeien. Geen van beiden wil toegeven, waardoor de kwestie onopgelost blijft en de ontstane kloof verder kan etteren. De extreme werkverslaving van haar man zorgt ervoor dat Jacqui sociale evenementen in haar eentje bezoekt. En terwijl haar eenzaamheid haar in de armen van Ray drijft, stort Als wereld volledig in elkaar. Maar hij weigert zich gewonnen te geven en de race is nog niet voorbij…

Grillige Bochten

Zonder zonlicht kunnen bloemen niet groeien. Of, beter gezegd: zuurstofgebrek smoort alle leven in de kiem. Een relatie is niet anders; beide partners hebben ruimte nodig om te bloeien, te ademen en te gedijen. Jacqui snakt naar een andere omgeving, terwijl Al verlangt naar zijn vrouw en dochter. Beiden worden beroofd van wat ze zo hard nodig hebben, met verwoestende gevolgen. Zelfs voor de meest ervaren bestuurder wordt dit traject steeds moeilijker te navigeren. Net als de auto aan het begin, dreigt de situatie volkomen uit de hand te lopen. En wanneer dat gebeurt, wie zal er dan uit het wrak tevoorschijn komen?

In zekere zin doet de protagonist van Smash Palace denken aan die van Les Quatre Cents Coups (1959), een Franse klassieker die ik een paar weken geleden heb besproken. Hoewel Als grillige reactie op zijn situatie onvergeeflijk is, betrap ik mezelf erop dat ik meer sympathie voor hem voel dan ik zou moeten. Of op zijn minst begrijp ik de onmogelijke situatie waarin deze twee zich bevinden. Al is geworteld op het platteland van Horopito, terwijl Jacqui het liefst overal behalve daar zou willen wonen. Een compromis is niet mogelijk; welke kant moeten ze op? Een splitsing in de weg doemt op, terwijl hun voertuig versnelt.

De Toeristische Route

Geloof het of niet, Steven Spielbergs inmiddels klassieke bioscoopdebuut, Duel (1971), was de eerste film die in me opkwam vanaf de vliegende start van Smash Palace. Dat komt vooral door de stoffige, zonovergoten aardetinten die de twee gemeen hebben, hoewel je zou kunnen stellen dat beide verhalen ook een hoofdpersonage laten zien dat in extreme mentale nood verkeert. De manier waarop Al uithaalt komt echter meer overeen met de onzichtbare – en gestoorde! – vrachtwagenchauffeur (Carey Loftin) dan met de zachtaardige David Mann, gespeeld door Dennis Weaver.

Ik moet toegeven dat ik pas tot deze conclusie kwam, lang nadat de aftiteling was afgelopen en ik slechts de eerder genoemde visuele link legde, terwijl de beelden me overspoelden. De enorme indruk die deze twee titels op me maakten is nog iets wat ze verbindt. Mijn verwachtingen waren in beide gevallen trouwens niet hoog.

Dat klinkt misschien oneerlijk, maar ik koesterde weinig hoop voor Spielbergs debuut als regisseur, wetende dat het oorspronkelijk een televisiefilm was. Allemachtig, wat kan ik het mis hebben, maar dat behandel ik misschien nog een andere keer. Terug naar Smash Palace, daarvan had ik iets compleet anders voor ogen. Dat was gebaseerd op het artwork van Arrow Video, waarop een man met een shotgun en een klein meisje te zien zijn, staand op een stapel autowrakken. Hierdoor anticipeerde ik ten onrechte op een postapocalyptische B-film in de trant van Mad Max (1979), die niet lang daarvoor uitkwam en in 1981 een intens en extreem succesvol vervolg kreeg, hetzelfde jaar waarin Donaldsons derde prent het levenslicht zag.

Maar die laatste als semi-professioneel of zelfs amateuristisch te beschouwen zou een grote vergissing en zelfs een ernstige belediging zijn, want het eindresultaat is absoluut ontroerend en buitengewoon vakkundig. Toch zorgden de mooie, maar gedateerd ogende kleuren en de ontzagwekkende, afgelegen locaties er bijna voor dat ik dit boe- nee, deze film op zijn omslag beoordeelde. Ik moet ook nog de gevarieerde en effectieve sfeerbepalende soundtrack van de Nieuw-Zeelandse componiste Sharon O’Neill benoemen, die varieert van synthesizerrijke ambient tot jazz en piano, en die op prachtige wijze de naderende ramkoers van het gezin onderstreept.

De Passagier

Een liefdevol huwelijk ligt in puin, een hechte vriendschap raakt geruïneerd en de weg vooruit is geplaveid met gaten, obstakels en opgeblazen bruggen. Nu Al vreest dat hij Jacqui aan Ray kwijt is, moet hij ook aan zijn kleine passagier denken. Hoewel ik zelf geen ouder ben, heb ik van dichtbij gezien hoe relaties uiteenvallen wanneer er een kind in het spel is. Voor alle betrokkenen – de hoofdpersonen van de film en de kijker – wordt de kleine Georgie het morele anker, de doorslaggevende factor. Als zij er niet was geweest, zouden de voormalige geliefden elkaar de rest van hun leven kunnen verachten en negeren en in alle rust hun dromen kunnen najagen. Maar dan waren we ook een indrukwekkend verhaal armer.

Mijn hart brak voor dat arme meisje. Georgie, op aangrijpende wijze vertolkt door de jonge Greer Robson, was zowel de bron van onenigheid in een ruzie tussen geliefden als een baken van hoop. Zou het welzijn van hun dochter de ruziemakers niet tot bezinning moeten brengen en hen inspireren tot een overeenkomst, of op zijn minst tot wederzijds begrip? Maar nee, Jacqui weigert ongelukkig te blijven, en Al laat zijn duistere, jaloerse en bezitterige kant de overhand nemen, waardoor hij zijn geliefde dochter uiteindelijk letterlijk in de vuurlinie belandt tijdens de laatste, wanhopige ommezwaai in de film. Een fatale botsing wordt onvermijdelijk, terwijl iedereen om hen heen zich schrap zet voor de impact. Zelfs Georgies onschuld kan niet voorkomen dat het voertuig van de weg raakt.

Doodlopende Weg

Qua onderwerpen van deze recensies ben ik niet altijd even zeker van mijn keuze. Meestal ben ik wel tevreden met mijn beslissing, maar ik probeer mijn verwachtingen toch wat te temperen om teleurstelling te voorkomen. Het doorslaande succes dat dit kleine juweeltje van vijfenveertig jaar oud werd, verraste me volledig. Ik zag een zekere kwaliteit opbouwen en bleef mezelf onbewust afvragen: wanneer gaat die nou achteruit? Gelukkig gebeurde dat nooit. In plaats daarvan pakte dit uitstekende familiedrama/thriller het tempo op en nam me mee op een wilde rit over een snelweg die op geen enkele kaart voorkwam die ik kende.

Smash Palace oogt absoluut gedateerd, net zoals een nummer van bijvoorbeeld The Doors dat klinkt: het zijn onmiskenbaar producten van hun tijd, die geen van beiden ook maar een greintje relevantie hebben verloren. Maar terwijl de psychedelische rockband de wereld bleef veroveren, geniet de film die ik zojuist besprak slechts een fractie van die populariteit. Ik ben echt niet arrogant genoeg om te denken dat deze recensie tot een complete renaissance zal leiden, maar ik hoop wel dat je dit ontroerende verhaal een kans geeft. De personages weten volledig mee te slepen, het landschap en de kleuren zijn betoverend en de getoonde tragedie zorgt voor een verbazingwekkende, hartverscheurende ervaring. De gelaagde implicaties van het einde hadden even tijd nodig om te bezinken. Nee, nog meer dan een beetje tijd, eigenlijk. Maar ik laat je die betekenis lekker zelf ontdekken tijdens die laatste loodjes.

Goed, maar waar heb ik nou verdomme die sleutels neergel- ah, daar zijn ze!

Nou, ik ben er vandoor!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Smash Palace (1981), Roadshow Films

Samenvatting

Titel: Smash Palace
Jaar: 1981
Land: Nieuw-Zeeland
Regisseur: Roger Donaldson
Genre: Drama/Thriller
Speelduur: 107 minuten
Conclusie: Passie kan een verschrikkelijke motor zijn die alle remmen tot het uiterste drijft, wat prachtig wordt gedocumenteerd in dit Kiwi-pareltje uit de jaren tachtig.
Cijfer: 8,9/10
Gezien via: Arrow Player

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Zet het nieuws aan en het eerste wat je waarschijnlijk instinctief wilt doen, is van zender wisselen. Moraliteit en nieuwsgierigheid hebben een goede kans om de drang naar onwetendheid te overwinnen, ook al is wegkijken duizend keer makkelijker. Maar door bewust onwetend te blijven, blijft de geschiedenis zich herhalen. Ons openstellen voor de duistere bladzijden van ons collectieve verleden is onze enige hoop om vooruit te komen en de weg vrij te maken voor vrede en gelijkheid.

Ik ben niet zo naïef om te geloven dat wij als soort echt veel waarde hechten aan harmonie. Het uitbuiten en misbruiken van onze verschillen hebben de mensheid eeuwenlang gekenmerkt. Waarom zouden we daar nu mee stoppen? Direct na de Tweede Wereldoorlog ontstond hier in Nederland de leuze: ‘Dat nooit meer’. Maar slechts acht maanden na de capitulatie van de Duitsers raakten de Nederlanders betrokken bij de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog, waarbij duizenden mensen omkwamen in een gewapend conflict dat erop gericht was de heerschappij over een voormalige kolonie te behouden.

Sorry voor de pessimistische toon tot nu toe. Maar de film waar ik het vandaag over heb is nog somberder dan de hypocrisie van bepaalde naoorlogse sentimenten. Vooral omdat een halve eeuw later een van de grootste voorbeelden van de holheid van zulke taal zich aandiende. Hoewel ze al decennialang niet in vorm waren, bleken de mensen in Europa nog steeds volledig in staat om elkaar te vervolgen en te vernietigen. De gevolgen van de onvergeeflijke misdaden die daar zijn begaan, klinken nog steeds door in dat deel van de wereld.

Ook al moet Quo Vadis, Aida? (2020) een afschrikwekkende werking op de mensheid hebben, dient dit beeldverhaal slechts als bewijs dat deze verdome vicieuze cirkel nooit een einde zal kennen.

Pater noster, qui es in caelis

In juli 1995 is de situatie in Srebrenica nijpend. In een gespannen gesprek belooft kolonel Thom Karremans (Johan Heldenbergh), de commandant van de Dutchbat-troepen die daar gestationeerd zijn, de burgemeester (Ermin Bravo) dat NAVO-vliegtuigen te hulp zullen schieten als de Krijgsmacht van de Servische Republiek (VRS) de stad binnendringt, die is aangewezen als Veilige Zone. Aida Selmanagić (Jasna Đuričić), voormalig lerares en huidige officiële tolk voor de Verenigde Naties, heeft de weinig benijdenswaardige taak om de communicatie tussen de aanwezigen tot stand te brengen.

Duizenden burgers zijn al naar de VN-basis in Potočari gevlucht. Inmiddels is die tot de nok toe gevuld. Toch weet Aida haar man en hun twee zoons te verzamelen om zich bij de vluchtelingen te voegen. Terwijl ze gedwongen is haar geliefden in de menigte achter te laten, marcheert generaal Ratko Mladić (Boris Isakovic) ongehinderd door de verlaten stad. Karremans, vrijwel machteloos, spreekt zijn innerlijke Neville Chamberlain aan. Hij stelt een geïmproviseerde delegatie samen uit de bijeengepakte vluchtelingen om met de agressor te onderhandelen. Mladić belooft de ontheemden een veilige doorgang, maar hij heeft alle troeven in handen en het onheil nadert…

Adveniat regnum tuum

Ik herhaal het misschien nog eens: de mensheid is niet in staat om te leren. Zolang nationalisme gevierd wordt, blijft er strijd bestaan tussen de partij die zich onrechtvaardig behandeld voelt en haar tegenstanders/doelwitten, die volgens de eerste factie onderdrukt, gedeporteerd of zelfs geëlimineerd moeten worden. Dit is precies wat er gebeurde na het uiteenvallen van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië in 1992. Na de onafhankelijkheid van de Republiek Bosnië en Herzegovina mobiliseerden bosnische Serviërs zich en probeerden ze de controle over het land te nemen, waarbij ze bosnische Kroaten en bosniakken verdreven.

Het is een gewelddadige, tragische en complexe geschiedenis, die ik als kind veel te jong was om te begrijpen. Veel mensen vluchtten voor de oorlog naar mijn thuisland. Als je de oorsprong van deze genocide wilt begrijpen, raad ik je aan de bovenstaande video te bekijken. Deze is mede gemaakt door Karin Smilović, de vaste historicus van Substack, ook wel bekend als The Americanist. De korte documentaire biedt een uitstekende tijdlijn van de gebeurtenissen en een overzicht van de betrokken partijen. Beter gezegd, deze verschaft een context voor de film, mocht je daar behoefte aan hebben, en een veel betere uitleg van het conflict dan ik je ooit zou kunnen geven.

Fiat voluntas

De wereldberoemde cineast Steven Spielberg had een uitstekende reden om Schindler’s List (1993) in het Engels en zonder ondertitels naar de bioscoop te brengen, zodat zijn Engelstalige publiek niet afgeleid zou worden van het drama dat zich op het scherm afspeelde. Het gevaar van dialoog in één taal voor personages van meerdere nationaliteiten is dat het onderscheid tussen mensen of groepen verloren gaat. Dat geldt naar mijn mening ook voor authenticiteit wanneer de originele talen niet worden gesproken. Gelukkig blinkt Quo Vadis, Aida? uit in linguistische correctheid, ook al vond ik het persoonlijk pijnlijk om mijn moedertaal, het Nederlands, te koppelen aan dit aangrijpende verhaal. De indrukwekkende geluidsmix droeg ook in hoge mate bij aan hoe volledig ik in het verhaal werd gezogen.

Zeggen dat deze film me bij de keel greep, is een zwaar understatement. De extreme omstandigheden van verzengende hitte, wanhoop en dreigend onheil: ik kon ze voelen en bijna ruiken. Karremans’ onvervulde beloftes komen hard aan als een klap in het gezicht wanneer Mladić ongehinderd Srebrenica betreedt. De kalme manier waarop hij spreekt en instemt met een veilige doorgang voor de hulpeloze vluchtelingen in het gezelschap van de verzamelde VN-vertegenwoordigers – zie de onderste schermafbeelding – geeft je meteen te kennen dat ze zich in een leeuwenkuil hebben begeven, ook zonder begrip van de geschiedenis. En dan zijn er nog de persoonlijke belangen van onze wanhopige hoofdpersoon, Aida, die Dutchbat moet helpen om de wanhopige mensen in veiligheid te brengen, terwijl het bataljon haar familie niet wil opvangen.

Panem nostrum quotidianum da nobis hodie

De film – de titel, afgeleid van de apocriefe Handelingen van Petrus, vertaalt zich als Waar ga je heen, Aida? – is niet zomaar een plausibel-doch-fictief verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van echte gebeurtenissen. Het hoofdpersonage is gebaseerd op Hasan Nuhanovic, die als enige in zijn directe familie de slachting overleefde. Hoewel ik dit van tevoren niet wist, was ik desalniettemin geboeid. Echte nieuwsbeelden die ik me herinnerde en die ook in de bovenstaande video voorkomen, werden zeer gedetailleerd nagebootst. Maar een cruciale scène die het verhaal voor mij ijzersterk maakte, was Aida’s terugblik op gelukkiger tijden tijdens een missverkiezing in de vroege jaren negentig.

De tijd staat even stil, en waarom ook niet? Er was immers geen enkel probleem. Maar tijdens een ogenschijnlijk vrolijke kringdans komt onze hoofdpersoon oog in oog te staan met somber kijkende mensen voor wie ze zich verantwoordelijk voelt. Een voor een kijken ze haar recht in de ogen en herinneren ze haar aan haar plicht jegens hen, voordat ze weer bij zinnen komt. Deze scène, die helemaal niet brutaal of gewelddadig is, is misschien wel schokkender en aangrijpender dan alles wat eraan voorafgaat of erop volgt. Zelfs zonder deel te nemen aan de gebeurtenissen of er controle over te hebben, voelde ik me op de een of andere manier schuldig. Misschien heeft het te maken met de aanblik van hoe mijn landgenoten getuige waren van het bloedbad. Dat, en/of de film zelf is gewoon ontzettend indrukwekkend.

Libera nos a malo

Dat laatste klopt absoluut. Voor het eerst zag en begreep ik de logistieke nachtmerrie van de ‘evacuatie’ en hoe de Dutchbat-troepen volledig machteloos waren zonder de noodzakelijke ondersteuning. De manier waarop Karremans en zijn plaatsvervanger, majoor Franken (Raymond Thiry), erop vertrouwen dat Mladić zijn woord zal houden, is echter zo pijnlijk en frustrerend dat je tegen het scherm wilt schreeuwen – en het misschien wel met zware voorwerpen wilt bekogelen.

De beeldtaal die de Oostenrijkse cameravrouw Christine A. Maier hanteert, is buitengewoon krachtig. Haar mozaïek van gezichten echoot Sergio Leones meesterlijke gebruik van de menselijke gelaatsexpressie om een verhaal te vertellen.

Of je nu wel of niet bekend bent met de val van Srebrenica of de Bosnische Oorlog in het algemeen, ik kan het je niet kwalijk nemen als je deze gebeurtenissen associeert met de systematische vervolging die een halve eeuw eerder plaatsvond. Kijk eens goed naar de manier waarop Aida door de VN-soldaten wordt vrijgelaten, die bijna verwachten dat ze dankbaar is dat ze van haar familie wordt gescheiden; het doet denken aan de manier waarop Władysław Szpilman (Adrien Brody) ontkwam aan deportatie in The Pianist (2002), maar zijn ouders, broer en zussen nooit meer terugzag. De videograaf die Mladić volgt in een poging het imago van de generaal op te vijzelen, doet pijnlijk denken aan de film Theresienstadt (1945), die in opdracht van de nazi’s werd gemaakt om een – uiteraard compleet vals – vredig, ordelijk en haast pittoresk beeld te geven van het leven in de concentratiekampen. En wat te denken van de Serviërs die achteroverleunen terwijl hun eigen miliciens vlak naast hen hun buren vermoorden? Bestaat menselijkheid eigenlijk wel, of is het slechts een utopisch concept?

Ik zeg: bekijk deze film zelf en oordeel zelf.

Tot de volgende!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Quo Vadis, Aida? (2020), Cinéart Nederland

Samenvatting

Titel: Quo Vadis, Aida?
Jaar: 2020
Land: Bosnië en Herzegovina (internationale co-productie met vele deelnemende landen)
Regisseur: Jasmila Zbanic
Genre: Oorlogsdrama
Speelduur: 100 minuten
Conclusie: Een pijnlijk maar aangrijpend bewijs van de gruwelen die wij elkaar kunnen aandoen en van de wanhopige maatregelen die mensen nemen om hun geliefden te beschermen. Werkelijk hartverscheurend en onmogelijk om je blik van af te wenden, hoe verleidelijk dat ook zou zijn.
Cijfer: 9,5/10
Gezien via: CineMember

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Tijden veranderen en ouderdom brengt de felbegeerde wijsheid met zich mee. Tenminste, dat wordt verondersteld: alleen een dwaas zou zo’n simplistische benadering accepteren. De problemen met onstuitbare krachten en onbeweeglijke objecten zijn al in hun naam besloten. Nadat een kritieke situatie tot een hoogtepunt is gekomen, moet deze worden geëvalueerd. In dit geval staat het leven van een jongen op het spel. Wie weet waar hij terechtkomt zonder de juiste begeleiding? En wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor hem?

In Nederland wordt er tegenwoordig veel gesproken over jeugdzorg. Het nieuws staat bol van verhalen over falend beleid en wangedrag door zorgmedewerkers. Soms lijkt het wel alsof deze diensten, die zijn opgericht om onze jeugd te beschermen en te begeleiden, niet bestaan. Nou, in Frankrijk was dat decennia geleden niet veel anders. Nee, ik wijs hier niet met de vinger naar systemen, maar het was vroeger ook niet altijd beter, wil ik maar zeggen. Een treffend voorbeeld is Antoine Doinel (Jean-Pierre Léaud), een Parijse jongeman met een uitgesproken afkeer van autoriteit.

Natuurlijk wordt van hem verwacht dat hij op veertienjarige leeftijd enig verantwoordelijkheidsgevoel toont, maar de reactie op zijn rebelse gedrag vormt voor mij de kern van deze film, die bijna zeventig jaar na de première nog steeds indruk weet te maken. Dat komt wellicht deels door mijn nieuwsgierigheid naar hoe dergelijke zaken destijds werden aangepakt. Niettemin kan ik met een gerust hart zeggen dat François Truffauts semi-autobiografische project Les Quatre Cents Coups (1959) – internationaal uitgebracht als The 400 Blows – de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Er Was Eens, in Parijs…

Als je zijn kooi opent, vliegt de vogel eruit. Antoine wil zo graag ontsnappen dat hij bij elke gelegenheid probeert de sloten open te breken die hem gevangen houden. Luisteren naar zijn leraar, bijgenaamd ‘Petite Feuille’ (Guy Decomble) – wat afwisselend vertaald wordt als ‘Blaadje’ en ‘Zuurpruim’ – staat helemaal onderaan zijn prioriteitenlijst. Veel liever haalt hij kattenkwaad uit, bezoekt hij kermissen en sluipt hij filmzalen binnen met zijn vriend en oplichter-in-wording René (Patrick Auffay). Zijn aanhoudend spijbelgedrag en slechte schoolresultaten blijven echter niet onopgemerkt.

Wat gaat er toch om in zijn hoofd? Niemand lijkt het te weten of te boeien, want regels moeten nu eenmaal gerespecteerd en nageleefd worden. Thuis is zijn vader te toegeeflijk, zijn moeder negeert hem voortdurend en het stel maakt altijd ruzie. Luidruchtig. ‘s Nachts. Ook de school is geen veilige haven met een strenge, harde leraar. Geen wonder dat Antoine steeds wegloopt. Zijn opstandige gedrag bereikt een hoogtepunt en niemand doet de moeite om die jongen te begrijpen. Wat zal er van hem terechtkomen?

Dark Sarcasm in the Classroom

Ik heb er meestal een hekel aan als een film alleen maar laat zien wat er gebeurt en de kijker geen houvast biedt. Les Quatre Cents Coups kan ik hiervan niet helemaal beschuldigen. Dat komt omdat zijn intrigerende lot de protagonist interessant maakt, ook al lijkt hij geen duidelijk doel voor ogen te hebben. Aan de andere kant is een van zijn grootste zwakheden zijn nonchalante houding ten opzichte van de waarheid. Misschien is dat wel de reden waarom ik hem bijna blindelings overal zou volgen. Met nadruk op ‘bijna’, want zonder zicht mis je uiteraard de hele film.

Nou, voor dit verhaal kom je werkelijk ogen tekort. De prachtige zwart-witfotografie van Henri Decaë schetst een mooi, zij het onrustig, beeld van Parijs. Antoine en zijn ouders wonen in een krottenwijk, wat een van de redenen is voor zijn voortdurende verlangen om ergens anders te zijn. De stad en het vermaak dat er te vinden is spreken hem veel meer aan. En steeds weer vraag ik me af of ik niet te mild ben voor onze jonge held. Natuurlijk moet hij leren dat het leven niet altijd naar zijn hand staat. Maar ik kan hem er nog steeds niet kwalijk nemen dat hij probeert de controle te krijgen over het weinige dat hij heeft. Is dat slecht?

We Don’t Need No Education

Zowel in de titel als in de voorgaande subkopjes vind je mogelijk verwijzingen naar de beroemde single “Another Brick in the Wall, Part 2” van de Britse progrockgroep Pink Floyd, afkomstig van hun album The Wall (1979). Het nummer werd op briljante wijze gebruikt in de bijbehorende videoclip en de speelfilm, die – zet je schrap! – de titel Pink Floyd – The Wall (1982) draagt. Het leeftijdsverschil tussen hoofdcomponist/tekstschrijver Roger Waters en Antoine/Léaud is verwaarloosbaar, dus ondanks dat ze gescheiden werden door het Kanaal, zouden hun vroege ontwikkelingen vergelijkbaar geweest kunnen zijn.

Ik doel op het schoolsysteem. Als we Waters en Truffaut mogen geloven – laatstgenoemde baseerde, zoals ik al eerder aangaf, Antoine op zichzelf – leken de klaslokalen in die tijd meer op legerkazernes. De leraar had absolute macht en elke vorm van verzet werd onmiddellijk als voorbeeld gesteld. Kinderen werden tot gehoorzame slaven gemaakt in plaats van dat ze een persoonlijkheid mochten ontwikkelen. Geen wonder dat de protagonist een uitweg nodig heeft, maar er wordt slechts een minimale poging gedaan om hem te helpen zijn leven te beteren. Ik keur zijn weglopen, liegen en stelen absoluut af. Maar gezien zijn omstandigheden wordt het steeds moeilijker om niet zijn kant te kiezen.

Essentiële Levenslessen

Ik heb sinds de hoofdpersoon in Idi i Smotri (1985) – lezers van mijn eerdere werk herinneren zich die titel wellicht nog – geen jonge adolescent meer zo snel volwassen zien worden. Er gebeurt veel dat dit jonge leven vormgeeft. Zoals ik al zei, een onderwijsinstelling die hem probeert te breken, ouders die het niet eens kunnen worden over zijn opvoeding en dan nog vrienden die hem op het verkeerde pad brengen. Antoine is simpelweg te veel bezig met het ontlopen van verantwoordelijkheid om na te denken over de gevolgen van zijn daden. In essentie laten Léaud en Truffaut ons een onbeschreven blad zien waarop door de mensen om hem heen gekrabbeld wordt.

Over het algemeen is onze hoofdpersoon niet blij met wat hij leest. Hij reageert zijn frustratie af door flink wat herrie te schoppen – de letterlijke vertaling van de titel – wat zijn problemen alleen maar verergert. Wanneer zich een kans voordoet op een oprechte connectie, moet hij meestal liegen om die te behouden. De bezorgdheid van de ander voelt echter vaak geforceerd en onoprecht aan. Wederzijds begrip blijft daardoor uit. De spaarzame lichtpuntjes aan de horizon doven en verdwijnen, en onze held lijkt gedoemd om niemand anders dan zichzelf in vertrouwen te nemen.

Eén Munt, Twee Zijden

De setting, de sfeer en de zwart-witbeelden geven Les Quatre Cents Coups bijna het gevoel van een voorloper van Mathieu Kassovitz’ duistere, tragische sociale thriller La Haine (1995), zij het veel minder gewelddadig. Beide werken behandelen bovendien geheimen, hebben een aangenaam maar traag tempo en tonen fantastisch acteerwerk. Truffauts debuut is op zichzelf een prachtig en ontroerend portret van een jongeman die probeert warmte te vinden in zijn omgeving, maar daar niet in slaagt. Maar voor mij persoonlijk zit er nog meer achter. Want de vraag rijst: moet ik de hoofdpersoon vergeven?

Ik heb geen idee of dit de bedoeling van de regisseur was, maar ik blijf met mezelf discussiëren over mijn standpunt ten opzichte van Antoine. Hoeveel verantwoordelijkheid mag ik die jongen op zijn schouders leggen? Hij is technisch gezien nog een kind, maar ook op een leeftijd waarop hij beter zou moeten weten. Uiteindelijk zou hij op veertienjarige leeftijd inspiratie en richting moeten krijgen in zijn opleiding, evenals morele begeleiding en warmte thuis. Je kunt gerust stellen dat hij niets van dit alles krijgt, en ik blijf me afvragen wat ik in zijn situatie zou doen, en of ik hem – en mezelf, trouwens – in de ogen zou kunnen kijken in die aangrijpende slotscène.

Dit maakt Les Quatre Cents Coups een zeer hartverscheurend, buitengewoon meeslepend relaas dat absoluut mijn hoogste aanbeveling verdient.

Wees hier alsjebliefst hoogstpersoonlijk getuige van en vermeld vervolgens jullie bevindingen.

Succes! Tot gauw!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Les Quatre Cents Coups (1959), MK2 Films / Les Films du Carrosse

Samenvatting

Titel: Les Quatre Cents Coups / The 400 Blows
Jaar: 1959
Land: Frankrijk
Regisseur: François Truffaut
Genre: Coming-of-age drama
Speelduur: 96 minuten
Conclusie: Een prachtige schets van een jongeman die in opstand komt tegen de gevestigde orde, het leven en zichzelf. Nog net zo relevant vandaag als ruim zestig jaar geleden.
Cijfer: 8,9/10
Gezien via: MUBI

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Soms, na een lange dag, staan ​​zelfs de minst belangrijke klusjes onderaan je persoonlijke to-dolijst. Dat kan bijvoorbeeld koken zijn, maar je weigert ook om honger te lijden. Misschien betekent dit dat je eten bestelt, een kant-en-klaarmaaltijd in de oven schuift of iets heel eenvoudigs klaarmaakt. Maar je zou absoluut niet in je vuilnisbak rommelen, wat je aantreft in een schaal gooien, dat in een voorverwarmde oven schuiven en dat dan avondeten noemen. Helaas is dat precies wat sommige filmmakers hun publiek aandoen.

Ik wou dat ik overdreef, maar het onderwerp van vandaag is niets meer dan de trieste realiteit van ‘verse’ streamingcontent. Hoewel, eigenlijk zou de productie die ik hieronder beschrijf bedoeld zijn voor de bioscoop. Ik lieg dat ik barst als ik pretendeer verbaasd te zijn over de tegenzin van elke zichzelf respecterende distributeur om deze stinkende hoop stront aan te raken. Cinema is stervende en projecten zoals deze zijn de strop die om haar fragiele nek wordt gelegd.

Kijk, ik snap wel dat onafhankelijke en/of semiprofessionele schrijvers en regisseurs er het beste van proberen te maken. Zo worden B-films gemaakt, en daar ben ik dol op, moet ik zeggen! Sterker nog, als ik op zoek ga naar iets lachwekkends goedkoops om te kijken, word ik af en toe gedwongen om mijn verwachtingen naar boven bij te stellen. Ik had bijvoorbeeld niets verwacht van Rabbit (2018), maar ik ontdekte dat Jesse James Miller en acteur/co-scenarist Derek Hamilton iets heel bijzonders creëerden met minimale middelen – bevind je je nu in Groot-Brittannië, dan kun je dat juweeltje nu bekijken via Prime Video. Niks te danken, gaarne gedaan!

Het budget voor Thrash (2026) lijkt in verhouding veel hoger te zijn geweest. Maar wat hebben de makers er eigenlijk mee gedaan? Nou, wat ze hebben nagelaten, is een fatsoenlijke film neerzetten, ondanks dat hen hiervoor geen strobreed in de weg werd gelegd. Sommige enthousiastelingen weten hun vaak absurde ideeën toch om te zetten in iets vermakelijks; iets dat de moeite waard is om naar te kijken. Dat lijkt tegenwoordig een te grote opgave. In een tijdperk waarin clicks belangrijker zijn dan kwaliteit, moet je niet verwachten dat streamingplatforms originele producties uitbrengen die ook maar enige lof verdienen of de tand des tijds weten te doorstaan.

Met andere woorden, hier gaan we weer…

Goden sta me bij…

Annieville, Are You Okay?

Na een aantal verklarende titels over de gevaren van overstromingen veroorzaakt door zware Atlantische orkanen en de toename daarvan in de afgelopen decennia, begint de film met een stortvloed aan nieuwsberichten over de verwoestende kracht van Henry, een categorie-5-orkaan die het fictieve stadje Annieville in South Carolina en de omliggende gebieden bedreigt. Je kunt dit gewoon afdoen als Thrash’s versie van: storms are bad, m’kay? Ja, bedankt, film, we snappen ‘t.

Het stadje wordt geëvacueerd, maar zoals altijd blijven er mensen achter, al dan niet vrijwillig. Eerst maken we kennis met Dakota (Whitney Peak), in haar Bruce Lee/Kill Bill-cosplay, die denkt dat het weer vanzelf kalmeert en haar huis zal sparen; de woning waar ze alleen verblijft sinds haar moeder de pijp aan Maarten gaf. En zoals inmiddels wel verwacht, komen we dit niet geleidelijk te weten, maar krijgen het door onze strot gedouwd door een willekeurige buurman die de agorafobische jonge vrouw tegen het lijf loopt – I, I haven’t seen yew in fowrevir! Nauwt since yir mawm passed! – wanneer ze zich toch naar buiten waagt om eten te halen zodra bezorgdiensten wegens de weersomstandigheden verstek laten gaan.

Dan treffen we Lisa (Phoebe Dynevor), een hoogzwangere vrouw wier baas eiste dat ze naar haar werk kwam, ondanks de opkomende storm. De straten lopen onder water en – verrassing! – ze komt vast te zitten met én in haar auto. En er zijn geen hulpdiensten beschikbaar. En het water stijgt. En haar vliezen – want waarom verdomme ook niet? – staan op knappen. En het schoolbal is morg- oh wacht, sla die laatste maar over.

We worden ook gedwongen de aanwezigheid te tolereren van Ron (Stacy Clausen), zijn zusje Dee (Alyla Browne) en hun broertje Will (Dante Ubaldi), die leven onder het bewind van hun uitbuitende en harteloze pleegouders. Dit stel is ervan overtuigd dat hun huis veilig genoeg is. Maar is dat wel zo, beste lezer? Elders maakt Dakota’s oom, marienbioloog dr. Dale Edwards (Djimon Hounsou), zich zorgen om zijn nichtje en bereidt zich voor om hemel en aarde te bewegen om haar in veiligheid te brengen. En daar heeft hij alle reden toe, want het overstroomde gebied wemelt van de – schrik niet! – haaien…!

Waarom Haten Studio’s Ons?

Een ouderwets spannende haaienfilm? Daarvoor moet je nu bij Netflix zijn, aldus de redacteur van een entertainmentwebsite, die Thrash overduidelijk zelf niet heeft gezien. Zoals je waarschijnlijk al hebt begrepen, ben ik het daar namelijk totaal niet mee eens. Maar goed, ik snap dat niet elke film een ​​meesterwerk is. Niet iedere regisseur streeft ernaar om de moderne tegenhanger van Citizen Kane (1941) te creëren – hoewel Jaws (1975) in deze context een betere vergelijking zou zijn. Maar er is één ding dat ik wel eis van elk audiovisueel verhaal dat ik consumeer.

En dat is inspanning. Net als Waldo is dat hier nergens te bekennen. Om verwarring of verveling te voorkomen, begint het verhaal meteen. Terwijl de meedogenloze wind en het water de achterblijvers teisteren, kunnen wij als kijkers niet ontsnappen aan gewelddadige expositie, inclusief de onnatuurlijke manier waarop personages hun volledige naam gebruiken om ze te introduceren. Een tankwagen vol bloed en ingewanden die als een speeltje door de vloedgolf wordt rondgeslingerd...? Die zou toch zeker later niet als gigantische haaienmagneet gaan dienen, of wel soms?!

Met andere woorden, studio’s drijven op epische schaal de spot met ons, om de een of andere reden. Ze kauwen en prakken ons alles voor en halen daarmee alle smaak eruit.

Gezocht: Emoties

Elk goed verteld verhaal is een reis. De spanning komt voort uit je vereenzelviging met de protagonist. Althans, er is minstens één sympathiek – of op zijn minst interessant – personage aanwezig waarmee je je kunt identificeren, waardoor de tijd die je met hen doorbrengt de moeite waard is. En in Thrash kon ik niemand vinden om me om te bekommeren, simpelweg omdat het verhaal op zo’n denigrerende manier werd verteld.

Haast vanaf het prille begin krijg ik een hekel aan iedereen in deze prent, omdat ze ofwel domme beslissingen nemen, overbodige uitleg geven, niet meer zijn dan lege hulzen van beter geschreven personages, ronduit ongrappig zijn, of een combinatie van deze factoren. Mensen kunnen of willen Annieville niet verlaten, en hun lot kan me geen reet schelen. Maar zogenaamd ontgaat de grap me terwijl ik die absoluut zou moeten vatten, als ik maar wist wie er verantwoordelijk is voor dit stuk afval.

Worden We Aan Het Lijntje Gehouden…?

Nou, ik ken wel degelijk degene die hier aan de touwtjes trekt. Sterker nog, de identiteit van de poppenspeler is de reden dat ik Thrash een kans wilde geven. De Noorse schrijver/regisseur Tommy Wirkola bracht ons eerder de zombierhorrorparodie Død Snø (2009) – internationaal op de markt gebracht als Dead Snow – en het vervolg daarop uit 2014, waar ik de grootste lol mee had. Dat geldt ook voor Violent Night (2022), de bloederige versie van de Kerstman die hij ook tot leven wekte. Dit zijn absoluut geen meesterwerken, maar dat hoeft ook niet.

Maar waarom kon hij me dan dit keer absoluut niet meekrijgen? Blijkbaar vat ik de humor dus gewoonweg niet. Volgens sommigen zit de lol in het feit dat dit belachelijke plot zo serieus gebracht wordt. Daar geloof ik niks van. Ik werd simpelweg niet vermaakt, zelfs met deze gedachte in het achterhoofd. Je bent dezelfde hoeveelheid tijd kwijt aan Sharknado (2013), dat zelfs nog absurder en stommer is, maar da’s precies de bedoeling. Ja, de effecten zijn spuuglelijk, maar dat maakt het alleen maar leuker.

Vergelijk die franchise gerust met George Lucas’ prequels op Star Wars (1977) en link Thrash dan aan hoe The Walt Disney Company haar collectieve anus afveegt met de nalatenschap van die space opera: je dacht een hekel te hebben aan The Phantom Menace (1999) en wat daar pal achteraan kwam, maar je realiseert je nu dat het nog veel erger kon.

Iedereen Maakt Fouten

De mijne was dat ik nog een hele bak met zoutjes over had, die ik net zo goed terug in de zak kon gieten om daarna naar bed te gaan. Maar nee, ik moest zo nodig nog een film zien. Mijn troebele inschattingsvermogen leidde me naar deze, die een onverrassend gebrek aan verrassingen bevatte. Tegen alle verwachtingen in bleef ik maar hopen dat Lisa om de een of andere reden een haai-mensmutant zou baren, maar nee, natuurlijk niet. Dat zou vermaak betekenen, wat in Thrash niet welkom is.

Als ik dat vergelijk met Wirkola’s eerdere werk, begin ik me echt zorgen te maken. Gaat het wel goed met je, man? Heeft iemand een pistool tegen je hoofd gezet en je gedwongen dit te maken? Sterker nog, hebben ze de trekker overgehaald, je huid eraf gepeld, die aangetrokken en zich voor jou uitgegeven? Onwaarschijnlijk, ik weet het. Maar toch zou dat een beter verhaal zijn dan dit. Ik weet dat je beter kunt. Ik hoop dat je weer helemaal in vorm bent voor je volgende project.

Hoe dan ook. Hier hoeven niet meer woorden aan vuil te worden gemaakt.

Tot later!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Thrash (2026), Netflix

Samenvatting

Titel: Thrash
Jaar: 2026
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tommy Wirkola
Genre: Survival thriller
Speelduur: 86 minuten
Conclusie: Als deze film zichzelf serieus neemt, is die belachelijk. Als het een parodie moet voorstellen of simpelweg clichés aan wil stippen, is-ie grappig noch effectief. Waar Thrash wél in slaagt, is me vervelen, mijn intelligentie beledigen en me pissig krijgen.
Cijfer: 0,5/10 – dat halve punt is puur voor de korte speelduur.
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Een jaar geleden las ik een artikel waarin stond dat een open klep op het wrak van de RMS Titanic bewees dat de scheepsingenieurs tot het allerlaatste moment onvermoeibaar hadden gewerkt om de lichten aan te houden. Dit deed me afvragen of er luchtbellen hadden kunnen ontstaan in afgesloten ruimtes, of er mensen in vast hadden kunnen komen te zitten en hoe lang die het daarna mogelijk hadden uitgehouden. Ik vond een kort filmpje op het kanaal Historic Travels waarin werd uitgelegd dat zij het slechts enkele seconden zouden hebben overleefd.

Vanaf dat moment bleven mijn vriendin en ik deze enthousiaste historicus volgen en ontmoetten we onderweg ook nog eens onze vriend Mike Brady van Oceanliner Designs. Je zou absoluut liegen door me a-romantisch te noemen, maar vanaf het begin van onze relatie duurde het twaalf jaar voordat we eindelijk samen James Camerons wereldwijde kaskraker Titanic (1997) zagen! De legendarische status van deze zeereuzin zorgde ervoor dat we ook enorm geïnteresseerd raakten in haar twee zusterschepen, RMS Olympic en degene waarnaar Brian Trenchard-Smiths martelwerktuig in de vorm van een TV-film, Britannic (2000), is vernoemd – een afgrijselijke ervaring die we weken later nog steeds aan het verwerken zijn. Stuur alsjeblieft hulp! CQD! SOS!

Hoe dan ook, uiteraard staan we nu constant op de uitkijk voor ijsberg- ik bedoel, ieder ander audiovisueel materiaal over schepen en leven op de natuurlijke wateren in een historische context die we maar te pakken kunnen krijgen. Is je ooit verteld dat je moet oppassen met wat je wenst? Want dat is fantastisch advies; daarvan ben ik het levende bewijs! Hoe goed bedoeld het eindresultaat ook mag zijn, ik zal het altijd bekijken vanuit het perspectief van een filmliefhebber. En bovendien een filmcriticus. In die hoedanigheid wens – neen, eis! – ik dat een feitelijke basis en het grootste respect voor storytelling hand in hand gaan. Is dat te veel gevraagd?

Nou, dan moeten we maar ‘s kijken hoe William Hale’s televisieproductie van S.O.S. Titanic (1979) het ervan afbrengt. Ga met mij mee het diepe in!

Een Glasheldere Zee

Dus. Dit is het gedeelte van de recensie waarin ik normaal gesproken het plot uitleg om je een indruk te geven van de titel die ik bespreek. Nou, dat wordt hier een beetje lastig. Net als de Titanic heeft dit historische drama meerdere kompassen. Maar op het noodlottige stoomschip wezen ze tenminste allemaal dezelfde kant op! Desondanks zal ik proberen je een kort overzicht te geven van wat er gebeurt in deze allereerste kleurenfilm die de ramp direct behandelt.

Want zie je, men heeft een heel blik aan karakters opengetrokken. Zoals de disclaimer helemaal aan het begin al aangeeft, zijn veel van hen gebaseerd op echte personen – zelfs met hun naam – en anderen zijn slechts geïnspireerd door overlevenden of mensen die omkwamen bij de scheepsramp en hebben een fictieve identiteit gekregen. We maken kennis met verschillende historische figuren, zoals:

• John Jacob Astor IV (David Janssen), die op dat moment als de rijkste peroson ter wereld werd beschouwd

• J. Bruce Ismay (Sir Ian Holm), voorzitter en algemeen directeur van de White Star Line: de Titanic werd als het vlaggenschip van deze onderneming beschouwd

• Kapitein Edward J. Smith (Harry Andrews), de gezagvoerder van de oceaanlijner op haar fatale eerste reis

• Lawrence Beesley (David Warner, die ook Spicer Lovejoy vertolkte in Camerons hervertelling van de catastrofe bijna twee decennia later), een docent op vakantie die zijn broer in Toronto wil bezoeken

• Mary Jane Sloan (Dame Helen Mirren), een stewardess uit Belfast

• Mag- ik bedoel, Margaret “Molly” Brown (Cloris Leachman), Een Amerikaanse societyfiguur, voorvechtster van vrouwenkiesrecht en filantrope, die terugreist naar de Verenigde Staten na een bezoek aan haar dochter in Parijs

…en vele, vele anderen.

Gedurende het plot onthullen deze personages hun motivaties en twijfels, evenals hun aanpassing aan het leven aan boord van het schip, totdat het lot hen schaakmat probeert te zetten.

Wat Zie Je?

Hale en scenarist James Costigan verdienen alle lof voor hun poging om het klassenverschil tussen passagiers goed weer te geven. De weelde waarin de elite zich vermaakte stond in schril contrast met de passagiers in de derde klasse, die dolblij waren dat ze een hut moesten delen met ‘slechts’ drie andere mensen! Verder leren we dat de Titanic vol zat met kleine technische mankementen, wat niet ongebruikelijk was voor die tijd. En een ander groot pluspunt voor mij was dat J. Bruce Ismay, die de scheepsramp in het echt overleefde en vervolgens het slachtoffer werd van een brute karaktermoord vanwege vermeende lafheid, voor één keer niet als een schurk werd neergezet.

Maar helaas moet heel dit verhaal het zonder antagonist stellen! Totdat de ijsberg geraakt wordt, is er geen centraal conflict aanwezig, dus bereid je voor op verveling zolang de vaart voortduurt.

De enige bekende filmbeelden van het daadwerkelijke schip laten zien hoe het wordt uitgerust, dus het is zeker weten een ander schip – mogelijk RMS Queen Mary, waarop deze TV-productie goeddeels plaatsvond – waarvan je de lancering ziet, gevolgd door een flits van Titanic’s beroemde zuster, RMS Olympic. Natuurlijk zouden de kosten de pan uit rijzen wanneer het echte vaartuig in detail zou zijn nagebouwd, maar niets van haar iconische architectuur wordt getoond. Sterker nog, het exterieur klopt voor geen meter, bijvoorbeeld kijkend naar de brug, die in werkelijkheid veel minder bolling vertoonde dan hier wordt laten zien.

IJsberg, Recht Vooruit!

En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, zien we S.O.S. Titanic al vanaf het begin bezwijken onder zijn eigen gewicht. Ja, de film doet zijn uiterste best om zo historisch accuraat mogelijk te zijn, maar dat gaat ten koste van het verhaal. Vooral de dialogen zijn hier dooddoeners, want ‘vertellen, niet tonen’ moet Hale’s mantra zijn geweest tijdens de productie. Hoewel veel interacties tussen personages context bieden die de kijker helpt de tijdsgeest te begrijpen, voelen die allemaal erg onnatuurlijk aan.

En ondanks deze overdaad aan informatie en de redelijk gemiddelde speelduur – er bestaan meerdere versies, maar ik zag de verkorte film van 103 minuten – duurde het veel te lang voordat er iets interessants gebeurde. Ik hoef echt niet direct te beginnen bij de ramp, maar de film bevat vele plotlijnen die niet eens een fatsoenlijke conclusie kennen, waardoor ik compleet onverschillig achterblijf als kijker; waarom zijn ze dan toegevoegd? En begrijp me goed: ik vind het altijd geweldig om Dame Helen Mirren te zien, maar haar kleine rol heeft absoluut geen toegevoegde waarde.

Veel van de gesprekken tussen personages verwijzen op een dwingende en ironische manier naar een mogelijke ondergang – hoewel reddingsboten veel minder vaak worden genoemd dan verwacht – en benadrukken het ongeloof dat de Titanic daadwerkelijk in de problemen verkeert, aangezien ze als ‘onzinkbaar’ werd beschouwd; in werkelijkheid werd dit echter nooit zo geadverteerd. Als we daarop inzoomen, blijkt de schadebeoordeling van scheepsarchitect Thomas Andrews (Geoffrey Whitehead), die de ramp niet zou overleven, onjuist. Hij zegt dat er vijf van de zestien waterdichte compartimenten van het schip onder water zouden moeten komen te staan om het schip in gevaar te brengen, terwijl het maximum in werkelijkheid bij vier lag.

Bovendien liet de ijsberg geen ‘scheur van bijna 90 meter in haar zij’ achter, maar verschillende kleine openingen die desalniettemin voldoende waren om het gevaarte te laten zinken. Diverse andere onjuiste technische details, zoals het feit dat je het schip niet in tweeën ziet breken, komen voort uit een destijds gaande discussie die direct na haar verlies in 1912 begon; deze werden pas te ruste gelegd toen het wrak uiteindelijk in 1985 werd gevonden.

Machinekamer Ondergelopen

Ik wil jullie – en mezelf, eerlijk gezegd – er nogmaals op wijzen dat we het over een tv-productie hebben. Bovendien eentje uit 1979. Door deze twee factoren te combineren, zou je veel beperkingen verwachten. Wanneer je het schip vanuit de Ierse haven van Queenstown – tegenwoordig Cobh geheten – ziet, is het vanuit perspectief, kleurcontrast en zelfs de vorm pijnlijk duidelijk dat we te maken hebben met een zogeheten matte painting – oftewel een decorstuk. Dergelijke elementen zijn genoeg voor mij om volledig terug de realiteit in te worden geworpen. En dan is er nog iets dat uiteindelijk voor mij persoonlijk zelfs de laatste restjes aan geloofwaardigheid uit het controversiële Nazi-propagandastuk Titanic (1943) wist te slopen: close-ups.

Daar is an sich niks mis mee, hoor. Een grote hoeveelheid totaalshots zou ook niet praktisch zijn geweest, aangezien er aan een model op schaal nabouwen – wat Cameron overigens wel heeft gedaan – een te hoog prijskaartje zou gaan zitten, maar het ondergroef wel het idee dat ik naar het, destijds, grootste schip ter wereld aan het kijken was. Datzelfde obstakel stak de kop op tijdens die eerdergenoemde film over de HMHS Britannic, maar laten we dat trauma nou maar niet aanhalen. Edoch, af en toe staar je gewoon naar stukjes schuim die ongetwijfeld drijven in een klein bassin dat een wijdse oceaan moet voorstellen die bezaaid is met ijsbergen. Als dat je illusie al niet doorprikt, weet ik het ook niet meer.

Het steeds opnieuw betreden van dezelfde dekken, hutten, gangen en staatsverblijven helpt ook niet. Ik ben géén groot fan van Camerons romantische epos rond de eerste en laatste reis van de stoomboot, maar die film leverde me niet dezelfde struikelblokken op. Night to Remember (1958) ontweek die ook, nu ik erover nadenk. Over Roy Ward Bakers legendarische zwart-witverfilming van Walter Lords beroemde boek gesproken: in S.O.S. Titanic wordt veelvuldig gebruikgemaakt van ingekleurde beelden hieruit om het zinken van het schip te tonen. De kwaliteit hiervan loopt uiteen, maar past absoluut niet bij de rest van de visuele presentatie. Echter, het moet me van het hart dat dit de enige momenten zijn dat je daadwerkelijk het idee krijgt dat je de daadwerkelijke Titanic ziet, aangezien de lijner waarop dit project geschoten is daar totaal niet op lijkt. Ik bedoel, kijk eens naar die boeg en vergelijk die dan met foto’s van wat het voor moet stellen; dat is ronduit aanstootgevend!

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de nasynchronisatie. Soms was het maar heel subtiel, maar bij tijd en wijle was de lipsynchronisatie ronduit verschrikkelijk. Ik moest dus niet alleen luisteren naar de meest gekunstelde uitleg, maar ik zag ook hoe de acteurs het uitspraken op een manier die niet overeenkwam met de audio. Bovendien weet ik niet zeker of het aan mijn internetverbinding lag, maar ik werd constant geplaagd door wazige en korrelige beelden; misschien was dat beeldmateriaal niet goed gemasterd? Bij onze vorige televisie was de achtergrondverlichting kapot, waardoor we het hele apparaat moesten vervangen. Het flikkeren waar we last van hadden gaf me de indruk dat ons huidige scherm ook defect was!

Aan Boord Van De RMS Carpathia

Net als de voortijdig beëindigde reis van het titelschip zelf, beschouw ik deze film als een tragedie van epische proporties. Uitgebeelde privézaken en persoonlijke problemen interesseerden me totaal niet, vooral omdat ze een resolutie ontbeerden. Je zou Cameron kunnen bekritiseren voor zijn keuze om zich te richten op de liefde tussen twee mensen die nooit hebben bestaan, maar hij vertelde ons tenminste een degelijk verhaal. Dat kun je van Castigan en Hale absoluut niet zeggen. Misschien worden de losse eindjes in de uitgebreide versie natuurlijker aan elkaar geknoopt, maar ik zat daar maar te kijken hoe een film tegen een ijsberg botste en sneller zonk dan het schip zelf.

De cast treft absoluut geen blaam, want de spelers hadden het materiaal dat ze kregen onmogelijk kunnen verbeteren, tenzij ze na een muiterij de regie in handen hadden genomen. Maar zowel de verhaallijn als de technische beperkingen en problemen lieten een bittere nasmaak achter. Kon het nog erger? Nou, ik noemde Britannic (2000), toch? Dat is je antwoord. Ik zou S.O.S. Titanic niet serieus aanbevelen, maar blijf alsjeblieft ver weg van dat monster!

Zo, en nou is ‘t klaar.

Wederom bedankt voor de aandacht, allemaal!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van S.O.S. Titanic (1979), EMI Films / StudioCanal

Nou ja, eigenlijk een satirische televisiepromo. Sorry, beter dan dit kon ik niet vinden.

Samenvatting

Titel: S.O.S. Titanic
Jaar: 1979
Land: Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk
Regisseur: William Hale
Genre: Drama/Geschiedenis
Speelduur: 103 minuten
Conclusie: Als de uitdrukking ‘je hand overspelen’ eind jaren zeventig nog niet gangbaar was, bracht William Hale daar wel verandering in. Een opeenstapeling van feiten en historische figuren verandert niet automatisch in een samenhangend verhaal, zeker niet als het script spanning mist, de dialogen slechts dienen als opsomming van feiten en technische beperkingen je voor schut zetten.
Cijfer: 4,0/10
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Als je opgroeit in een land zoals het mijne – Nederland aan het einde van de twintigste/begin van de eenentwintigste eeuw – dan neem je vrijheid misschien voor lief. Daar maak ik mezelf ook absoluut schuldig aan. Tenminste, meestal. Ik vind het belangrijk om regelmatig stil te staan ​​bij de geschiedenis en de terugkerende patronen daarin. Wat tachtig jaar geleden gebeurde, zou zich in de decennia erna blijven herhalen en steekt nu nog steeds de kop op in diverse hoeken van de wereld: complete overheidscontrole over het doen, laten en denken van haar burgers. Hoe bestrijd je die onderdrukking en wat voor alternatieven heb je wanneer je daar niet toe in staat bent?

Verhalen over vrije geesten in totalitaire regimes fascineren me al een tijdje. Een van de beste voorbeelden hiervan is George Orwells dystopische roman Nineteen Eighty-Four (1949), waarin de hoofdpersoon de door Big Brother geleide Partij in twijfel trekt. Hij bekritiseert de regering in zijn geheime dagboek, droomt van een revolutie en de daaropvolgende val van de huidige machthebbers, en begint zelfs in het geheim iets ongehoords: een liefdesaffaire.

Er zijn talloze andere voorbeelden. Als je hem te pakken kunt krijgen, raad ik je van harte aan de documentaire Ein Traum in Erdbeerfolie (2009) – ook bekend als Comrade Couture – te bekijken. Regisseur Marco Wilms keert daarin terug naar zijn roots in het voormalige Oost-Berlijn om oude vrienden op te zoeken met wie hij in de tachtiger jaren underground modeshows organiseerde. Dat was niet zonder risico’s: de Stasi – het ‘Ministerium für Staatssicherheit’, de geheime politie van de DDR – hield alles nauwlettend in de gaten. Een die ik ook niet onbenoemd wil laten is Bahman Ghobadi’s muziekdrama Kasi az gorbehaye irani khabar nadareh (2009) – No One Knows about Persian Cats – over aspirant-artiesten met de ambitie om een rockband te beginnen en die Teheran voor Europa wensen te verruilen, maar het verkrijgen van reisdocumenten blijkt vrijwel onmogelijk. Maak kennis met diverse lokale artiesten in uiteenlopende genres die proberen vrijheid te verwerven in een systeem dat hen dat niet toestaat.

Iets meer dan een jaar geleden recenseerde ik namens een voormalige werkgever de film Anul Nou care n-a fost (2024) – internationaal bekend als The New Year That Never Came – van Bogdan Muresanu over de naderende Roemeense Revolutie van 1989. Ik ga niet linken naar dat artikel omdat die lui het verkeer naar hun site niet verdienen. De reden dat ik toch specifiek verwijs naar die titel is dat Alexandru Belcs minstens zo ontzagwekkende Metronom (2022), die ik vandaag bespreek, zich afspeelt in hetzelfde land, doch in een tijd waarin Nicolae Ceaușescus macht nog absoluut was.

You Know That It Would Be Untrue

Boekarest, herfst 1972. Een groep jongeren kijkt uit naar een feest dat één van hen, Roxana (Mara Vicol), die avond organiseert. Het plan is om platen te draaien en te luisteren naar de show Metronom van de populaire expat-DJ Cornel Chiriac op het verboden station Radio Free Europe. Minder goed gemutst zijn haar vriendin Ana (Mara Bugarin) en haar vlam Sorin (Șerban Lazarovici), aangezien laatstgenoemde op het punt staat om met zijn familie het land permanent te verlaten.

Omdat afscheid nemen zo zwaar is, laat Ana aan Sorin weten dat ze toch niet naar de fuif komt, maar ze bedenkt zich later. De muziek en de feeststemming onder haar vrienden helpen haar gedachten te verzetten. Gezamenlijk schrijft de groep een brief aan Chiriac, met het verzoek om hun favoriete nummers te draaien en kenbaarheid te geven aan hun verlangen naar ontsnapping aan de dictatoriale regering. Na een emotioneel treffen met Sorin staat de volgende groep bezoekers voor de deur; leden van de geheime politie die de aanwezige studenten aanhouden…

You Know That I Would Be A Liar

Films zoals deze geven een goed eerste idee van hoe het moet zijn geweest om te leven in een situatie waarin je constant op je hoede moet zijn voor wat je tegen wie zegt en voortdurend je hoofd laag moet houden. Mijn eigen ouders konden me hier niets over vertellen, omdat ze beiden na de Nederlandse bezetting door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog geboren zijn. Een voormalige collega en goede vriend van mij is echter Roemeens.

Zijn vader en ooms vertelden hem dat het leven onder het communistische juk onmogelijk is om uit te leggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. Dat maakte grote indruk op me. Het betekent dat de twee prachtige films die ik over dit onderwerp heb gezien me slechts een klein idee geven van de algemene angst die de burgers van het land moeten hebben gevoeld, of in ieder geval degenen die moeite hadden zich aan te passen aan de doctrine van de Partij.

If I Was To Say To You

Er was iets wat me opviel, iets wat op zich onbeduidend had kunnen zijn, maar voor mij persoonlijk iets belangrijks aan het verhaal toevoegde. Het was de stijve manier waarop Ana danste, misschien gewoon door verlegenheid. Of, dacht ik, ligt het aan haar onwennigheid met betrekking tot vrij bewegen? Elk van deze twee redenen zou op zich perfect de introverte aard van haar houding verklaren. Maar als je bedenkt dat dit de eerste keer is dat ze zichzelf de ruimte geeft om zich te uiten, dan is het plaatje compleet.

Ik bedacht me echter ook hoe onverstandig zo’n actie was. De muziek stond zo hard dat iedereen in de aangrenzende appartementen het lawaai moest hebben gehoord, wat de jongeren een enkeltje naar de gevangenis kon opleveren! Aan de andere kant komt verandering niet tot stand door niets te doen, toch? Bovendien, afgezien van bekende nummers zoals Janis Joplin’s ‘Kozmic Blues’ en The Doors’ ‘Light My Fire’ – had je ‘t al door? – werd ik getrakteerd op een aantal onbekende en meer lokale, opwindende songs uit die tijd die smeekten om op vol volume te worden afgespeeld, dus ik kan die jongeren wel een beetje begrijpen. Met nadruk op slechts een beetje, vooral omdat Roxana en Ana gek genoeg tegen elkaar fluisterden voordat de andere gasten arriveerden.

Girl, We Couldn’t Get Much Higher

Filmmakers beschikken over allerlei middelen om claustrofobie bij hun publiek op te wekken. De beeldverhouding is er een van; die van Metronom is ingesteld op 1.375:1, wat iets breder is dan 4:3. Hoewel we al tientallen jaren gewend zijn aan breedbeeld, heeft deze oudere standaard zijn effectiviteit niet verloren. Dankzij dat kader krijg je in dit verhaal extra het gevoel dat de personages ingesloten zitten. Eerder noemde ik al Anul Nou care na fost, die ook in dit formaat gepresenteerd werd, evenals László Nemes’ aangrijpende Holocaustfilm Saul Fia (2015) – internationaal te boek als Son of Saul – waarvan het vernauwde blikveld het voor de toeschouwer onmogelijk maakte om weg te kijken.

De indrukwekkende maar sombere beelden, versterkt door de droevige, herfstachtige en neerslachtig vormgegeven omgevingen in de film, maken het gevoel van verlangen en vrijheid zeer tastbaar. De arrestatie- en verhoorscènes drukken deze hoop echter effectief de kop in. Hoewel hun lot waarschijnlijk niet zo fatalistisch is, zouden geschiedenisliefhebbers kunnen denken aan het lot van de geweldloze verzetsgroep die Weiße Rose in München in 1943, waarvan het meest symbolische lid vereeuwigd werd op film door actrice Julia Jentsch, die de titelrol vertolkte in het biografische drama Sophie Scholl (2005). En in zekere zin waren de slotscènes voor mij persoonlijk een indirecte verwijzing naar die van Nineteen Eighty-Four (1984), de beroemde romanbewerking van de Britse regisseur Michael Radford.

Come On Baby, Light My Fire

Ik moet hier even een aantekening voor mezelf maken: niet van tevoren de beschrijvingen van films die ik ga recenseren lezen, want ik wil ze liever zonder voorkennis bekijken. Met uitzondering van degenen waarvan het onderwerp al duidelijk is op de poster, in de titel of beide. Maar deze keer kon ik het toch niet laten. Maar goed, het maakt niet uit; ik was nog steeds volledig gebiologeerd door dit tragische liefdesverhaal. Hoofdactrice Bugarin, wier gezicht een bijzondere mengeling is van dat van vele collega’s, zoals Cristin Milioti en Sofia Coppola, wist me moeiteloos de hele film door geboeid te houden.

Kan de menselijke geest werkelijk gebroken worden? En zo ja, kunnen de stukjes dan ooit weer aan elkaar geplakt worden? Het hangt af van de kijker of dit drama die vragen kan beantwoorden, maar het biedt ongetwijfeld een uitstekend uitgangspunt voor die discussie. Hoe dan ook, dit inkijkje in de vrij recente geschiedenis herinnert me eraan hoe zeer ik ervoor waak om niet te hoeven leven in een wereld waar mensen in het gareel worden gedwongen en hun individualiteit wordt vervangen door het woord van hun leiders, die hen tot discipline en actie dwingen alsof het de maat van een trommel is. Of de slag van een metronoom.

Mocht je de kans krijgen, bekijk deze film dan alsjeblieft, maar verwacht er geen opbeurende effecten van.

Tot snel maar weer!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Metronom (2022), September Film

Samenvatting

Titel: Metronom
Jaar: 2022
Land: Roemenië/Frankrijk
Regisseur: Alexandru Belc
Genre: Drama/Geschiedenis
Speelduur: 102 minuten
Conclusie: De veerkrachtige geest van de jeugd kampt met de meedogenloze hamer der onderdrukking in een kalm en ontroerend verhaal over dovende lichten aan een horizon die misschien helemaal niet bestaat.
Cijfer: 8,6/10
Gezien via: CineMember

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Er zijn ongetwijfeld miljoenen mensen op deze aarde die op de een of andere manier achtervolgd worden door hun verleden. Het moet echter een behoorlijke ervaring zijn om de lijken in je kast letterlijk tot leven te zien komen. Dat gebeurt dan ook in dit verhaal over onverwerkt trauma, verdriet en de resulterende last die men tot op de dag van vandaag met zich meedraagt. En aangezien het hier gaat om een bewerking van een Stephen King-verhaal, weet je waarschijnlijk wel ongeveer wat je kunt verwachten.

Direct na mijn vorige besproken film heb ik deze volgende opgezet om meerdere redenen: ik kon niet slapen, hij stond nog ongezien op mijn kijklijstje en hij zou rond middernacht Prime Video verlaten. Dat gaf me nog bijna vierentwintig uur, maar ik dacht: wat zou het, die donkere afbeelding met die vlammen op de achtergrond geeft zo’n sombere nineties-sfeer af dat dit me wel een hevige dosis nostalgie op moet leveren. Deze keuze is hoe dan ook een voltreffer!

Althans, dat was mijn eerste indruk.

En jazeker, het liet me ergens naar verlangen.

Een ticket voor de sneltrein naar Dromenland, voornamelijk.

Hier gold hetzelfde als voor het bloeddoordrenkte ballet dat ik vlak hiervoor meemaakte: de basis was helemaal niet zo slecht. Dit horror-drama kreeg twee vervolgen, waarvan de ontvangst steeds verder achteruitging. Maar als je het mij vraagt, is het begin ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Stel je voor dat iemand je een episch verhaal voorleest met de meest monotone stem: je zou geneigd zijn de kamer te verlaten, toch? Hetzelfde gebeurt hier. De film begint en we stellen ons aanvankelijk emotioneel open, maar pas zodra het te laat is, merken we dat we onze borg terug willen.

Dus waarom, o waarom, weet Sometimes They Come Back (1991) mijn duim niet de hoogte in te krijgen?

Ons Verhaal Begint Wanneer…

Het leven is geen pretje voor Jim Norman (Tim Matheson), een leraar uit Chicago die werd ontslagen na een aanvaring met een student waarover uiteenlopende geruchten de ronde doen. Sindsdien werkt hij als huisschilder, maar hij krijgt de kans om opnieuw te beginnen in Liberty, Missouri, waar hij opgroeide. Hij verliet zijn thuishaven met zijn ouders na het tragische verlies van zijn oudere broer, Wayne (Chris Demetral), die werd vermoord door een bende nozems; de daders kwamen zelf ter plekke om het leven nadat ze werden vermorzeld door een aankomende trein.

Nadat hij zich met zijn vrouw Sally (Brooke Adams) en zoon Scott (Robert Hy Gorman) heeft gesetteld, wordt hij geconfronteerd met de rebelse sportjongens in zijn klas, hoewel sommige leerlingen hem meer sympathiek gezind zijn. Deze jongeren zijn echter niet zijn grootste probleem. Jim lijdt aan nachtmerries en visioenen van de traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd. De Chevrolet uit ‘55 waarin de moordenaars van zijn broer rondreden duikt weer op. Sterker nog, die bak heeft het gemunt op zijn leerlingen! Drie van hen komen om het leven, en om nog meer zout in oude en verse wonden te strooien, worden deze slachtoffers vervangen door nieuwe leerlingen met de gezichten van degenen die de gekwelde docent al bijna dertig jaar achtervolgen…

Ik Had Het Kunnen Weten

Wat me opviel nadat ik op afspelen drukte, was de snelheid waarmee de begintitels – witte tekst op een zwarte achtergrond – voorbij raasden, vergezeld van muziek die de juiste stemming moest opwekken. Even terzijde, dit zou als een voordeel kunnen worden beschouwd, omdat ik er een hekel aan heb wanneer ik er tijdens de opening of het slot van een film of serieaflevering nadrukkelijk aan herinnerd word dat het fictie betreft. Oftewel, wanneer ik de cast, crew en andere productiedetails over bewegend beeld heengeplakt zie, word ik uit het verhaal getrokken.

Ook al gebeurde dat hier niet, viel het me wel op hoeveel haast de film leek te hebben. Vervolgens deden de belichting, het ritme, de montage, de voice-over en de algehele sfeer mijn stille alarm afgaan. Sometimes They Come Back wordt ons voorgeschoteld in een 2.35:1-beeldverhouding (21:9), wat betekent dat je zwarte balken boven en onder de video te zien krijgt op een regulier 16:9-scherm. Desondanks schreeuwden alle elementen uit deze van 1991 stammende prent dat-ie voor televisie gemaakt was.

Afhaken

O verrek, uit het minste graafwerk bleek dat ik gelijk had! Nou ja, soort van; volgens de feitjespagina van IMDb was de film voor het grote scherm bedoeld, maar ging de productiemaatschappij failliet, dus kwam ie direct op de buis in z’n thuisland. De film was wel in enkele Europese bioscopen te zien, echter. Hoe dan ook, alles aan de presentatie is te toegankelijk en makkelijk verteerbaar om echt indruk te maken. Dat is het aan deze bewerking het grootste gebrek dat al het andere overvleugelt. De manier waarop dit verhaal verteld wordt ligt er te dik bovenop, te beginnen met Jims vertelstem die alles verklapt. Daarmee bedoel ik dat die de schijn wekt dat de hoofdpersoon het einde haalt.

Ik werd een beetje geraakt door jarennegentig-nostalgie, maar dat was verwaarloosbaar. Zeker op visueel vlak was de film behoorlijk gedateerd en oninteressant, hoewel sommige van die brulgeluidseffecten in de flashbacks behoorlijk doeltreffend bleken; ze waren zo onaards dat ik er toch lichte rillingen van kreeg! Kon ik maar net zo enthousiast zijn over wijlen componist Terry Plumeri’s muzikale bijdrage, die overduidelijk gericht is op het bespelen van onze emoties, maar ze niet eens weet aan te raken. De schrikmomenten en makeupeffecten slaan ook volledig de plank mis. Ze voelen gecalculeerd en sullig tegelijk aan, waardoor dit bijna een kinderversie wordt van een horrorprent. ‘t Is bijna beledigend!

Start Uw Motoren

Weet je nog wat ik zei over ‘t ritme? Dat is slopend, namelijk. Je zult alles perfect kunnen volgen – maak je daarover geen zorgen. Maar ik krijg het gevoel dat Tom McLoughlin niet echt aan het regisseren was vanuit zijn gestoffeerde klapstoel en vanachter zijn megafoon; het lijkt er meer op dat-ie een klembord vast had en vakjes zat af te vinken. Ik weet dat films lang niet altijd in chronologische volgorde worden opgenomen, maar er leek zo’n haast te zitten achter de manier waarop we de gebeurtenissen in onze schoot geworpen kregen dat we haast niks mogen voelen. Zelfs geen kippenvel!

Bijvoorbeeld, de eerste twee personages die door de film naar de andere wereld worden geholpen, krijgen na hun introductie ieder één scène waarin ze zich sympathiek opstellen tegenover de hoofdpersoon. En dat is ‘t; daarna moeten ze eraan geloven. Sterker nog, Jim heeft een nachtmerrie over de tweede, die hij herbeleeft terwijl hij toezicht houdt op zijn klas die met een toets bezig is. Pas zodra hij ontwaakt, zien we dat de stoel van de desbetreffende student leeg is, dus nu pas worden we ons ervan bewust gemaakt dat deze persoon vermist wordt. Voor mij verminderde dit op drastische wijze de impact die de makers waarschijnlijk voor ogen hadden.

Soms Vernaggelen Ze Het

Wat een geweldige film had kunnen zijn, bleek op zijn best een middelmatige ervaring. De acteurs deden hun best met wat ze kregen, maar uiteindelijk werd het plot slecht uitgewerkt. Het is een mix van horror en drama over de last van verdriet. Geen van beide aspecten krijgt de aandacht die ze verdienen om echt uit de verf te komen. Oké, tegen het einde begon ik plotseling echt mee te leven, maar terugkijkend had ik de achtennegentig minuten die het me kostte om door Sometimes They Come Back heen te komen liever besteed aan iets dat vele malen beter was.

Ik kan niet zeggen dat het me helemaal niet raakte en zo nu en dan wil ik een spreekwoordelijke arm over Jims schouder leggen. Edoch, ik verloor flink wat interesse wegens het gebrek aan cinematische aantrekkingskracht. Net als bij Pretty Lethal (2026) leek het publiek imponeren behoorlijk laag op het prioriteitenlijstje van de makers te staan. Volgens dat perspectief terugkijkend naar Sometimes They Come Back blijkt dat de formule voor streamingfilms ouder is dan die lijkt. Ik heb echter veel betere TV-films gezien. Maar deze kan ik echt aan niemand aanraden. Sorry. Ik heb nu wel geleerd dat iets dat op het punt staat mijn kijklijstje te verlaten niet automatisch mijn tijd en moeite waard is.

En daarmee rond ik mijn oordeel af.

Tot de volgende, allemaal!

Jullie aller filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Sometimes They Come Back (1991), Dino De Laurentiis Communications

Samenvatting

Titel: Sometimes They Come Back
Jaar: 1991
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tom McLoughlin
Genre: Horror/Thriller/Drama
Speelduur: 98 minuten
Conclusie: Oprecht bedoeld, maar botst onvermijdelijk en met een rotvaart als een Southern Pacific 5021 – met de stoomfluit van een Norfolk and Western 1218 – op een Chevrolet One-Fifty uit 1955, vanwege een ernstig gebrek aan spanning en sfeer, veroorzaakt door een oninteressant tempo en een inspiratieloze uitvoering.
Cijfer: 4,5/10
Gezien via: Prime Video

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Zo nu en dan verschijnt er een nieuwe productie die draait om één of meerdere vrouwen. En hé, ik ben er helemaal voor! Tientallen jaren geleden zette Ellen Ripley de standaard. Tegenwoordig worden sympathieke hoofdrolspeelsters gecast in films met vrouwelijke helden, maar die verhalen schieten meestal tekort op het gebied van het script dan wel het uitgangspunt, of erger nog, beide. Je zou denken dat we de balans inmiddels wel gevonden zouden hebben. De titel die nu in mijn spotlights staat heeft een leuk concept… maar pakt het ook goed uit?

Er zijn talloze lovende recensies over dit project verschenen, en helaas moet ik het oneens zijn met de meeste daarvan. Nou ja, het zij zo; ik ben wel vaker hard en zuur genoemd in mijn oordeel, maar ik moet eerlijk zijn tegen mezelf en mijn publiek. Bovendien, als we allemaal verplicht waren om dezelfde voorkeuren te moeten delen, dan zouden we leven in niets minder dan een Owelliaanse nachtmerrie. Bovendien beschouw ik mezelf als een filmrecensent; als de reactie van het publiek al vaststond, wat zou ik dan nog overhouden om te analyseren en te bespreken?

Ik zal stoppen met om de hete brij heen te dansen; het is tijd om mijn pointe te maken en me vol overgave in de chaos van Pretty Lethal (2026) te storten.

Entrée en Scène

Je denkt misschien dat jij het zwaar hebt, maar alleen degenen met voldoende passie bereiken de status van prima ballerina. Het vergt jaren van toewijding, pijn, hard werken, lijden en een extreem vertrouwen in je fysieke capaciteiten om ‘het hart van een krijger’ te verwerven, volgens de voice-over. Na een jong leven lang hun vaardigheden te hebben aangescherpt, worden vijf Amerikaanse meisjes, samen met hun Britse lerares Thorna Davenport (Lydia Leonard), uitgenodigd voor een prestigieuze wedstrijd in Boedapest, Hongarije.

Hun reis dreigt direct al in het water te vallen door spanningen tussen de bevoorrechte en arrogante prinses (Lana Condor) en de minder welgestelde maar getalenteerde Bones (Maddie Ziegler). Laatstgenoemde overweegt te stoppen omdat ze ballet als iets voor de hogere klasse beschouwt, maar reist desondanks met haar gezelschap mee naar het buitenland, ogenschijnlijk zonder andere reden dan dat het plot dat vereist. Helaas geeft hun bus de geest, dus nemen ze de benenwagen en komen gemakshalve uit op de dichtstbijzijnde herberg, die gerund wordt door Devora Kasimer (Uma Thurman).

Tot overmaat van ramp krioelt het daar van de gangsters, en deze mensen breken botten – dat was met opzet! – om hun zin te krijgen, wat de meiden dwingt om te vechten voor hun leven. ‘Ballet of Death’, of niet dan?

À La Seconde

Je kunt Pretty Lethal van een boel beschuldigen, maar niet van tijd verspillen – behalve uiteindelijk die van de kijker. Maak je borst maar nat voor talloze uitlegmomenten, te beginnen in de openingsscène wanneer Miss Thorna haar leerlingen tijdens de generale repetitie eraan herinnert dat ze de volgende dag in een vliegtuig zitten. Het duurt vanaf de opening slechts vier minuten voordat de personages in Hongarije aankomen, en nog geen minuut later heeft hun rijtuig al panne. Geen tijd voor natuurlijke karakterontwikkeling; we worden door het verhaal gejaagd omdat de filmmakers onze aandachtsspanne niet vertrouwen.

Bovendien beledigen ze onze intelligentie en inleving door Hongaarse personages slechts héél kort hun eigen taal te laten spreken, waarna ze volledig overschakelen op Engels omdat ondertiteling als iets engs beschouwd wordt. Regisseur Vicky Jewson en haar team duwen dat mes nog effe wat dieper in een specifieke scène waarin één gangster aan de andere in zijn moedertaal vraagt wat de ander aan het doen is (zoenen met één van de meiden, blijkt). Die stelt de eerste gerust en zegt dat ze ‘ongehinderd Engels’ kunnen spreken ‘omdat die trut toch doof is’ – en dat is ze ook, maar dat is zijn woordkeuze, niet de mijne. Mijn punt is: ze hebben daar geen reden voor, want Hongaars is verdomme hun taal!

Avant

Onlangs werd door acteur Matt Damon in een interview uitgelegd dat streamingdiensten regelmatig een samenvatting van het plot moeten geven, zodat kijkers zich tegelijkertijd op hun scherm en hun telefoon kunnen concentreren. Met andere woorden, opletten is niet langer nodig; al het denkwerk wordt voor ons gedaan, doordat elk plotpunt, elke motivatie en elke gebeurtenis ruim van tevoren worden aangekondigd. Wat nu, één van de ballerina’s zit vast? Ik ga haar redden, zegt een ander meisje, in plaats van… goh, ik weet het niet, de spanning erin te houden en ons te laten gissen?

We komen hier alleen samen uit, roept Bones wanneer hun groepje is omsingeld: We vechten als een team! Tjoh, dankjewel hoor. We hadden een genie nodig om dit uit te vogelen als jij er niet was. De ervaring wordt er niet beter op wanneer zelfs die arme ouwe schat die logica heet door een valluik zakt, bijvoorbeeld wanneer het paspoort van de lerares haar achternaam als Thora weergeeft en haar voornaam als Davenport; wat…? En ik wil graag melden hoe de meiden veel te gemakkelijk met geweld omgaan, ondanks hun begrijpelijke ontsnappingspogingen.

Balancé

Het idee zelf is niet slecht, maar de uitvoering brengt niets nieuws op tafel. Een meer voor de hand liggend sprookjesmotief had het concept wellicht wat meer pit kunnen geven, net als meer aandacht voor de personages. Natuurlijk kennen we hun basiseigenschappen, maar we krijgen nauwelijks een reden om ons te bekommeren om de jonge danseressen. Er wordt geen risico genomen om het uitgangspunt tot leven te brengen, dus heeft de film zelf ook geen toekomst.

Schrijfster/actrice Kate Freund kent het zogeheten setup- en payoff-principe, aangezien bepaalde elementen worden geïntroduceerd en afgewikkeld door het verhaal heen. De vechtscènes bevatten best toffe choreografie, het hoogtepunt in die categorie bovenal, maar hoe komt het dat geen van de aanvallers helder genoeg van geest was om al eerder een vuurwapen te gebruiken…? Ik kan nog uren doorgaan, maar dan ga ik extreem muggenziften en jullie snappen inmiddels wel waar ik op doel.

Coda

Ik snap waar de aantrekkingskracht zit, maar voor mij is ‘t niet genoeg. Ik zou Pretty Lethal vergelijken met dat ene snoepje dat ik niet lust, maar dat me toch steeds wordt opgedrongen. Vanaf het prille begin kan ik emotioneel absoluut niet opgaan in wat me gepresenteerd wordt, dus boeit de conclusie me allerminst. Toch jammer, deze slecht gegaarde maaltijd had een waar feestmaal kunnen zijn.

Er is zeker talent aanwezig en de cast lijkt er plezier in te hebben, maar het resultaat is te doorsnee dankzij dit tijdperk van films die speciaal voor streamingdiensten gemaakt worden. De locatie ziet er mooi uit, maar wordt veel te weinig benut om echt indruk te maken. Dat geldt ook voor de persoonlijke problemen en tragische achtergrond van de hoofdantagonist, die me geen ene reet konden boeien. Ik zeg niet dat je je niet zult vermaken, maar de kans is groot dat je de film na een minuut of vijf alweer helemaal vergeten bent – minder dan dat, zelfs.

Oké, nu snappen jullie ‘t wel.

Tot de volgende keer!

Jullie aller filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Pretty Lethal (2026), Amazon MGM Studios

Samenvatting

Titel: Pretty Lethal
Jaar: 2026
Land: Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk
Regisseuse: Vicky Jewson
Genre: Actiethriller
Speelduur: 91 minuten
Conclusie: Bij vlagen vermakelijk, maar verder in alle opzichten een variant van iets beters en nergens memorabel. Het lijkt erop dat dit soort streamingproducties alleen gemaakt worden om het publiek bezig te houden in plaats van te betoveren. Een film voor iedereen en daarom automatisch voor niemand.
Cijfer: 4,0/10
Gezien via: Prime Video

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Als we de klassieke Hollywoodfilms mogen geloven, bepaalden helden met witte hoeden en schurken met zwarte hoofddeksels of rode huiden hoe het moderne Amerika eruit kwam te zien. Later veranderde dit beeld enigszins. Criminelen en tirannen waren nog steeds slecht, maar reddende engelen waren niet per se goede mensen. In de realiteit klinkt dat alarmerend als de neten. Maar in fictie vormt het vaak de basis voor een interessant verhaal.

Veel hoofdpersonen met een stoere uitstraling tonen na verloop van tijd een zachte kant. Noem het een zwakte, een ommezwaai, misschien wel beide. Iets dat contrasteert met wie ze waren en wie ze zijn geworden. Ja, ik weet dat dit de basis is van goeie storytelling, maar niet elke auteur – romanschrijver, scenarist, producent en/of regisseur – houdt zich aan de principes daarvan. Ons hoofdpersonage is zowel robuust als de beste in alles, omdat we die karaktertrekken nodig hebben. Zijn tegenstander doet slechte dingen omdat hij kwaadaardig is. Dramatische onthullingen worden getoond omdat ze zo goed werken in andere verhalen.

Oftewel, smijt al deze elementen op een hoop, geef ze aan een knappe kop om tot leven te brengen en je zit gebeiteld, toch?

Toch?!

Nee Dus

Mijn welgemeende excuses dat ik mijn mening nu al weggeef, maar ik beschouw de hieronder besproken titel als een verspilling van je tijd. En omdat ik zo’n geweldige gozer ben, ga ik uitgebreid uit de doeken doen waarom.

Je kunt simpelweg niet op tegen de beste(n). De enige die de Meester kan verslaan is de Meester zelf – ik doel op u en dat passieproject van u, Mr Coppola! Tenzij er natuurlijk een nieuw wonderkind zijn of haar entree maakt.

Laat ik vooropstellen dat Ferdinando Baldi nog niet eens mag pissen in het hoekje van Sergio Leone’s schaduw. En dat bewijst ie onomstotelijk met Texas, Adios (1966).

Geen Tijd Te Verliezen

Waarschijnlijk omdat het openingsnummer van Sergio Corbucci’s noemenswaardige succes Django (1966) zo iconisch is geworden, waagden deze filmmakers een soortgelijke poging, maar eerlijk gezegd ben ik hun melodie alweer volledig vergeten. Dat is veel moeilijker om te zeggen over die voorganger, die decennia later opnieuw de aandacht trok dankzij de ultieme cinemafanaat Quentin Tarantino.

Na een langdurig vuurgevecht tussen een premiejager en zijn doelwit in de openingsscène, afgewisseld met veel stilstaande beelden om de speelduur op te rekken, onderbreekt de no-nonsense voorvechter van gerechtigheid, sheriff Burt Sullivan (Franco Nero), het geweld door de beloning op te eisen voor niemand minder dan zichzelf. Zodra hij de oorspronkelijke wraakzuchtige ‘bounty killer’ heeft uitgeschakeld, vertelt hij zijn jongere broer Jim (Albert Dell’Acqua, hoewel vermeld als Cole Kitosch) dat het eindelijk tijd is om achter de man aan te gaan die hun vader heeft vermoord toen ze allebei nog heel klein waren.

Ik wed dat je in spanning het antwoord afwacht op de vraag: Waarom nu?

Heeft Burt misschien een boodschap ontvangen met daarin de verblijfplaats van zijn prooi? Wist hij de dader op te sporen in hoogsteigen persoon?

Nee, de aankondiging werd gedaan, sprekend namens Screenwriter Guy uit Pitch Meeting (2017-Heden), zodat de film kan plaatsvinden.

Deze simpele logica maakt gelijk duidelijk wat je mag verwachten.

De Klok Was Nog Nooit Zo Interessant

Oftewel, niet veel. Als er een lijst was van dingen waar Baldi in dit punt van zijn carrière zijn voordeel mee kon doen, stond een les in nederigheid absoluut bovenaan. Genummerde vakjes inkleuren maakt je nog geen groots kunstenaar. In eerder genoemde Django en Keoma (1976) toont Nero zijn charisma en talent, maar die weten Texas, Adios niet te redden. Beheerst, terughoudend en mysterieus doen als doel in plaats van als middel heeft geen enkele toegevoegde waarde.

En dan hebben we nog de tegenstrijdige en oppervlakkige schurk (José Suárez) die ergens in het verhaal opduikt en ons shockeert op een manier die we in de cinema niet eerder meemaakten, noch daarna – nee, serieus! En dan wordt het stappenplan gevolgd, met een onwillige held die alleen geïnteresseerd is in zijn eigen strijd en zich nergens anders om bekommert, op zijn jongere broer na, misschien. Alleen dan stront-en-strontsaai, werkelijk.

Techniek Staat Voor Niets

Baldi en zijn cameraman toveren in deze film een ​​aantal behoorlijke, zelfs indrukwekkende beelden tevoorschijn, maar toch waren de beperkingen van Eastmancolor nog steeds duidelijk zichtbaar. Deze uitten zich voornamelijk in een aantal interessante defecten, in de vorm van transparante vlekken die over de filmbeelden trokken. Waarschijnlijk een fout tijdens de ontwikkeling. De decors en locaties waren prima; de film kreeg mijn aandacht zelfs weer terug toen de gevels van een opmerkelijk mooi, vervallen landhuis mijn scherm kwamen versieren.

En alsof het verhaal me nog niet genoeg had afgeschrikt, was daar de nasynchronisatie. Stemmen die niet bij de personages pasten, dialogen die niet overeenkwamen met de lippen en een mix die ronduit pijnlijk was om naar te luisteren. Een paar minuten geleden stopte het bloeden van mijn oren eindelijk. Nee, grapje natuurlijk, maar nu begrijp ik zeker waarom deze film en alle andere films van Nero werden gepromoot als Django-vervolgen; Texas, Adios heeft niks om over naar huis te schrijven, behalve dan de hoofdrolspeler.

Film, Adios

Als ik een prent leuk vind, kijk ik hem vaker; als ik hem geweldig vind, dan is daar geen enkele twijfel over. Maar ik hoop dat ik Texas, Adios nooit meer hoef tegen te komen zolang ik leef. Het is alsof Baldi bang was om het Amerikaanse publiek teleur te stellen, dus verzon hij een verhaal dat meer leek op de klassieke Hollywoodfilm dan op de revisionistische western die destijds de norm was. Verkeerde plaats, verkeerde tijd, ‘Nando!

Ik ben dol op films uit dit genre in alle soorten en maten, zolang ze maar interessant zijn en blijven hangen. Mijn enthousiasme om deze titel te zien, die in hetzelfde jaar uitkwam als een van mijn absolute favorieten, sloeg in recordtijd om in teleurstelling. Heb jij genoten van dit avontuur? Dan ben ik blij voor je, waarlijk. Maar als ik je vertrouwen inmiddels heb gewonnen, geloof me dan alsjeblieft: er wachten veel betere spaghettiwesterns op je.

Hier hou ik ‘t bij voor nu.

Tabee!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer for Texas, Adios (1966), Euro International Film / Arrow Video

Samenvatting

Titel: Texas, Adios
Jaar: 1966
Land: Italië/Spanje
Regisseur: Ferdinando Baldi
Genre: Western
Speelduur: 92 minuten
Conclusie: Niemand heeft de regisseur verteld dat de elementen die dit genre zo populair maken verankerd horen te zijn in een interessant plot. Het resultaat is er ronduit beroerd om.
Cijfer: 3,4/10 – en dan ben ik nog gul ook, hè?!
Gezien via: Arrow Player

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Sommige bladzijden in het Boek van de Menselijke Geschiedenis mogen nooit vergeten, haastig doorgebladerd of gebagatelliseerd worden. Menig nobele creatieveling of historicus zorgt ervoor dat er voldoende aandacht aan het onderwerp wordt besteed om het in onze gedachten te houden. Niet elke manier om dat te doen is echter de juiste. Zelfs met de beste bedoelingen kan een aangrijpend verhaal over de Holocaust ons voorgeschoteld worden met een verkeerde focus.

En zoiets is geen gemakkelijke opgave; dat besef ik best. De kunst is om te weten wanneer een verhaal je publiek tevreden moet stellen of juist naar meer moet laten verlangen. Een andere factor is het verstrekken van de juiste hoeveelheid informatie om een discussie over de gepresenteerde kwestie op gang te brengen: ook al schud je genoeg gespreksstof op, moet je niet de feiten afraffelen die, althans naar mijn mening, tot de kern van de inhoud behoren.

Dit is precies de reden waarom Peter Bebjaks aanpak van The Auschwitz Report (2021) mij zo enorm frustreert.

HIER VOLGEN SPOILERS: LEES VERDER OP EIGEN RISICO

Fabriek des Doods

Wereldwijd staat de naam Auschwitz synoniem voor de massavernietiging van Joden en anderen die door Hitlers regime als ‘ongewenst’ werden beschouwd in het gelijknamige concentratiekamp in de eerste helft van de jaren 40. Het is ook de plek waar het verhaal begint, wanneer twee Slowaakse gevangenen – gespeeld door Noel Czuczor en Peter Ondrejička, wiens rollen gebaseerd zijn op Rudolf Vrba en Alfréd Israel Wetzler – een plan smeden om te ontsnappen. Gewapend met bewijsmateriaal van de gruweldaden waaraan zij en hun medegevangenen dagelijks worden blootgesteld, trekken ze richting de Slowaakse grens.

Het sadisme van de Duitse cipieren wordt ons zonder enige terughoudendheid getoond, vooral nadat blijkt dat twee gevangenen ontbreken. De gevolgen van de acties van het duo zijn wreed: de gedetineerden worden zowel fysiek als psychisch genadeloos gemarteld, terwijl de ontsnapten wachten tot de bewakers de achtervolging staken. Hun uiteindelijke doorbraak uit de omheining van hun hel is bitterzoet, maar er wacht hen nog een lange weg naar vrijheid, want ze kunnen alleen op elkaar vertrouwen…

Wat Dante Niet Zag

Ik sta niet negatief tegenover wat de film ons laat zien: we mogen ons niet afsluiten voor het immense leed van de talloze slachtoffers van de Holocaust. The Auschwitz Report schuwt, met name dankzij het scherpe oog van de visuele chef Martin Žiaran en de vakkundige montage Marek Kráľovský, geen enkel detail als het gaat om de gruwelijkheden van de nazi’s in het dagelijks leven in het kamp en de meedogenloosheid van de SS. Het gebruik van gedempte kleuren is bijzonder effectief om de kijker te overspoelen met een gevoel van hopeloosheid, iets wat de twee hoofdpersonen en hun medeslachtoffers ongetwijfeld hebben ervaren.

In het verhaal opgaan was voor mij een moeiteloos proces, mede omdat daarin ook nog eens de oorspronkelijke talen worden gebezigd. Ik was me al lang bewust van de titel voordat ik besloot deze een blik waardig te gunnen en ging overstag na de IMDb-score onder ogen te krijgen: een 6,6 op 10. Prima, maar verre van uitstekend, en ik wilde graag weten waarom. Aanvankelijk dacht ik dat het aan de esthetiek lag; dat de productie wellicht amateuristisch was. Dat is, zoals ik al zei, ongegrond gezien de uitstekende beeldkwaliteit. Mijn punt van kritiek is dat de speelduur van 94 minuten gewoonweg te kort blijkt.

Het Rode Kruis Voorbij

Dat is de gemiddelde lengte voor een speelfilm, maar die vertelt niet het hele verhaal. Ja, er werden op grote schaal misdaden tegen de menselijkheid gepleegd; ja, twee slachtoffers wisten te ontsnappen om de geallieerden te waarschuwen, en ja, ze bundelden hun krachten om een rapport op te stellen over de waarheid betreffende de systematische moord op miljoenen mensen. Maar wat krijgen we mee van wat er gebeurde nadat ze hun ervaringen hadden verzameld en gepresenteerd in een rapport aan Warren (John Hannah), een vertegenwoordiger van het Rode Kruis, die tot dan toe onwetend was van de feiten? Een paar titels die uitleggen hoe het document is ontvangen. En dat is alles.

Als ik iemand een grap vertel en de clou weglaat, heb ik hun tijd verspild – misschien zelfs hun humeur verpest. Als ik iemand The Godfather (1972) vertoon die de film nog niet heeft gezien, en vervolgens de laatste dertig minuten weglaat om ze enkel te vertellen hoe Michael de dreiging tegen zijn familie gaat aanpakken, zullen ze woedend zijn – en terecht. Dus waarom, vraag ik me af, is er besloten om de beproefde verteltechniek show, don’t tell 180 graden om te draaien? Ik wou dat ik het je kon vertellen, want ik ben er stellig van overtuigd dat de reactie van de geallieerden op het rapport uit de titel, zowel tijdens als na de Oorlog, de ruggegraat van de film zou moeten vormen.

Het Rapport

De scènes die we uiteindelijk te zien krijgen zijn absoluut indrukwekkend. Maar ze voelen aan als de aanloop naar het eigenlijke verhaal dat ons slechts wordt voorgeschoteld via een reeks getypte woorden. Aangezien de gearresteerde Joden en andere doelwitten van de nazi’s geen idee hadden wat hen te wachten stond, heeft Vrba de rest van zijn leven herhaaldelijk gezegd dat de uitroeiingsplannen aanzienlijk vertraagd zouden zijn door verzet onder de arrestanten als zijn rapport, samen met dat van Wetzler, eerder en op grotere schaal verspreid was. Als je ‘t mij vraagt, is dat ‘t verhaal!

Dus ja, ik begrijp de gemiddelde waardering van het publiek wel. Mijn behoeften als kijker werden absoluut niet bevredigd door het weglaten van wat het belangrijkste deel van het plot moest zijn. Het complete contrast tussen Warrens bedenkingen en de werkelijke omstandigheden in Auschwitz maakt zeker indruk, omdat het ons laat zien hoe weinig er bekend was over het lot van de slachtoffers, zelfs zo laat in de oorlog. Maar het einde steekt me precies op de verkeerde manier. Bombardeer de boel maar aan gort, schreeuwt Vrba; dat gebeurde niet, leggen een paar tussentitels ons direct daarna uit. Pardon…?

The Auschwitz Report is een prachtige manier om de moed van Vrba en Wetzler te gedenken. Maar de wereld had naar mijn mening op een heel andere manier lering uit de film moeten trekken.

Misschien kan dit dan een les zijn in storytelling?

Hou jullie haaks,

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van The Auschwitz Report (2021), Dutch FilmWorks

Samenvatting

Titel: The Auschwitz Report
Jaar: 2021
Land: Slowakije/Tjechische Republiek/Polen/Duitsland
Regisseur: Peter Bebjak
Genre: Historisch drama/Oorlog
Speelduur: 93 minuten
Conclusie: Ik ben onder de indruk van wat ons wordt voorgeschoteld, maar vind dat de aandacht moet uitgaan naar de impact van het in de titel genoemde rapport en beschouw de film daarom als een gemiste kans.
Cijfer: 6,6/10
Gezien via: Amazon Prime Video

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Een vervolgvraag hierop zou zijn: houd je je aan de opgenomen titels? Want ik kan je nu al vertellen dat ik mezelf zo nu en dan moet straffen en me verplicht voel om iets toe te voegen aan mijn lijst van meest dierbare films en er dus eentje moet laten gaan. Ken je dat ondraaglijke gevoel dat gepaard gaat met zo’n gedwongen afscheid, of is dat alleen al genoeg reden om je niet eens aan het samenstellen van dit soort lijsten te wagen?

Zo nu en dan zou ik echt willen dat ik in die laatste categorie viel. Maar op het filmforum waar ik bij aangesloten ben, heb ik uiteindelijk zo’n overzicht gemaakt om deze geweldige verhalen en hun makers te eren. Natuurlijk bewerk ik die af en toe, maar in wezen verandert er dan niet heel veel, toch?

Lieve lezer, twintig jaar later weet de inhoud van dit overzicht me ‘s nachts nog steeds wakker te doen liggen. Echt waar!

Ik streef naar perfectie, een Top 10 die waarheidsgetrouw is. Het moet ook weerspiegelen wie ik ben op elk gegeven moment.

Daarom moet ik af en toe één van mijn lievelingen met tegenzin op het hakblok leggen.

Ach ja. Mijn leven gaat tenminste door.

Een Introductie

Welkom in mijn eerste artikel!

Voor mijn debuut op dit persoonlijke, op film gerichte platform, heb ik besloten jullie kennis te laten maken met mijn ultieme gunstelingen. Misschien helpen deze inzichten jullie om na te denken over jullie eigen favorieten, of vormen ze een aanleiding voor een discussie! Ik ben heel benieuwd welke films jullie op een voetstuk plaatsen.

Onlangs heeft de samenvattende lijst hieronder nieuwe wijzigingen ondergaan. Een noodzakelijk offer. Maar om de laatste gesneuvelden te eren en om de vraag te beantwoorden die ik in de titel van dit artikel stelde, heb ik besloten om vals te spelen en mijn Top 10 uit te breiden naar een Top 11.

En waarom niet? Op een forumwebsite moet ik mij houden aan limieten en kan ik slechts een beperkt aantal titels tentoonstellen. Hier geniet ik onbegrensde vrijheid!

Dus laten we, zonder verdere omwegen en plichtplegingen, beginnen.

#11: Wijsheid, Gebrek Aan Ervaring en het Onvermogen de Slaap te Vatten

Ik vind het vreselijk dat ik dit prachtige kleine verhaal over verlangen nu over de grens van mijn tien favorieten moet zetten, maar mijn voorliefde wordt er niet minder om. Kijk, ik ben nou wat je noemt een onverbeterlijke dromer. En deze film is een perfect samenweefsel van vervreemding, zorgvuldig samengesteld door een meesterverteller die meer dan eens sfeer boven woorden verkoos.

In Sofia Coppola’s tweede langspeelfilm, Lost in Translation (2003), zitten twee mensen van verschillende generaties hopeloos vast. Bovendien bevinden deze twee Amerikanen zich in de hen onbekende en altijd verlichte stadsjungle van Tokio. Hollywoodveteraan Bob Harris (Bill Murray) is voor zijn werk naar de Japanse hoofdstad gereisd, terwijl de introverte jonge Charlotte (Scarlett Johansson) zich eenzaam en verveeld voelt, omdat de aandacht van haar workaholic echtgenoot John (Giovanni Ribisi) zich constant op alles behalve haar vestigt.

Jetlag, ontkoppeling van hun nieuwe omgeving en/of persoonlijke problemen leiden tot slapeloze nachten en een ontluikende vriendschap die begint aan de bar van het luxueuze Park Hyatt Hotel. De jongste van de twee voelt zich totaal stuurloos in haar leven, terwijl haar onverwachte mentorfiguur het gevoel heeft dat hij geleefd wordt. Ze zijn elkaars tegenpolen, maar vinden nergens anders dan bij malkander zoveel begrip.

Op mijn negentiende was ik nog niet op het punt in het leven van een van beide hoofdpersonages, toen ik aanvankelijk werd meegesleept door deze betoverende en innemende film. De thema’s isolatie, vervreemding en een verlies aan doel gingen bij de eerste kijkbeurt finaal aan me voorbij; de visuele pracht en hypnotiserende soundtrack hielden mij aan het scherm gekluisterd. Vooraf had ik echt geen extra overtuiging nodig dat de uit 1985 stammende single “Just Like Honey” van de Schotse noisepop-magnaten The Jesus and Mary Chain – destijds mijn favoriete band! – een prachtig lied is, maar het slot van de film bracht dit nummer eindelijk het elan dat het altijd al verdiende.

Prentje nodig dat aanvoelt als een zacht bed of een warm bad? Laat je kaartje afstempelen bij de toegangspoort van Lost in Translation!

#10: Deze Vlekken Krijg Je Er Niet Uit

Geluk, lieve lezer, is vaak vluchtig. Zelfs wanneer je jezelf als een tevreden mens beschouwt, moet je je schrap zetten voor het ergste en er maar het beste van hopen. Verlies je je grip, dan is de diepte waarin je valt onmetelijk.

Het kleine sprankje flikkerend licht aan de rand van Lucas’ (Mads Mikkelsen) blikveld begint in een genadeloos tempo uit te doven wanneer een kinderlijk onschuldige leugen van een kind hem dwingt de drastische gevolgen daarvan onder ogen te zien, wanneer zijn hele gemeenschap zich tegen hem keert. Het uitgangspunt is zo simpel als het loopje met de waarheid waarmee het dramatische meesterwerk Jagten (2012) van de gerenommeerde Deense regisseur Thomas Vinterberg aanvangt; het grijpt je bij de keel en laat je niet meer los. Voor geen seconde.

Ik ben er dol op om als onderdeel van het publiek aan beide kanten van een interessant vraagstuk te worden geplaatst, maar dit verhaal spant de kroon. De spanning blijft maar opbouwen terwijl je je probeert voor te stellen wat de hoofdpersoon doormaakt, wat jij in zijn plaats gedaan zou hebben en of je de acties van zijn omgeving kwalijk kunt nemen. Natuurlijk kan ik enkel voor mezelf spreken, maar ik ging helemaal op in dit gevoel van angst en wanhoop tegenover zo gigantisch veel onrecht.

Even vanaf de zonnige kant: ik maakte kennis met dit prachtige staaltje cinema tijdens een van mijn eerste dates met mijn huidige lief, met wie ik nu al dertien jaar samen ben. Ze had tal van films om uit te kiezen, maar haar oog viel op een Scandinavische. Perfect, aangezien ik een groot bewonderaar ben van de producties uit deze specifieke hoek van de wereld!

Telkens wanneer ik Jagten weer zie, voel ik de laatste strofe uit Coleridge’s ballade uit 1798, The Rime of the Ancient Mariner, over me heen spoelen:

Hij liep als in verdoving door
En wist niet wat hij zag.
Een droeviger en wijzer man
Verrees hij d'andren dag.

#9: Waar Anderen Enkel Van Dromen

Geloof het of niet, jarenlang stond deze volgende trots bovenaan mijn lijst! Hoe diep is hij gevallen, hoor ik niet alleen jullie, maar ook mezelf denken. Maar da’s niet per se mijn perspectief hierop, want hoewel mijn smaak verandert, is deze betoverende fabel me al bijna twintig jaar bijgebleven.

Speciale dank aan mijn tante, die me liet kennismaken met dit experimentele en tedere sprookje over liefde, verantwoordelijkheid en dromen van verre horizonten! Maak in Veit Helmers opmerkelijke speelfilmdebuut Tuvalu (1999) kennis met onze hoofdpersoon Anton (Denis Lavant), de jonge toezichthouder in het vervallen badhuis van zijn blinde vader (Philippe Clay). Om het wankele gebouw te redden, wekt hij de illusie dat het in een perfecte staat verkeert; intussen zoekt hij de aandacht van de lieftallige Eva (Tsjoelpan Khamatova), die net als hij de wereldzeeën wil bevaren.

Met het gebruik van monochrome tinten en het zelden een beroep doen op dialogen is het eindresultaat een fantastische ode aan de stomme film. Stel je een mix voor van de charme en de economische toepassing van spraak in Sylvain Chomet’s geanimeerde komedie Les Triplettes de Belleville (2003), de postapocalyptische setting van Jeunet & Caro’s zwartgallige doch hartverwarmende culthit Delicatessen (1991) en, ach ja, gooi daar ook maar de kenmerkende esthetiek van Andrej Tarkovski’s beklijvende sciencefiction mijlpaal Stalker (1979) doorheen. Heb je de juiste verhoudingen, hoeveelheden en bereidingswijze van deze ingrediënten te pakken, dan kan maar zo Tuvalu uit de oven komen rollen.

Ondanks de eenvoudige en vaak herhaalde dialogen is er een duidelijke narratieve structuur aanwezig. Niet iedereen zal van deze communicatie gecharmeerd zijn, maar da’s niet erg. Ik moet de DVD af en toe gewoon even uit mijn collectie halen en in mijn speler schuiven om mijn verlangens en dromen te rechtvaardigen.

Ondanks zijn verlaagde plek in deze ranglijst zal ik dit juweeltje altijd blijven koesteren.

#8: We Hebben Altijd Cinema Nog

Later dit jaar (2026) word ik alweer veertig. Op dit moment werd ik zo ongeveer half mijn leven geleden geïntroduceerd aan een film die als grootheid wordt beschouwd. Ondanks dat kwam mijn aanvankelijke oordeel niet verder dan: Ja, leuk om ‘s gezien te hebben.

Ik kan mezelf wel schoppen voor die opmerking, echt. Sterker nog, dat doe ik ook om de zoveel tijd. Ik heb de blauwe plekken als bewijs!

Hoe dan ook.

De klassieker die ik op ‘t eerste gezicht absoluut niet naar waarde kon schatten is Michael Curtiz’ schitterende romantische oorlogsepos Casablanca (1942). Ik ken meerdere producties uit datzelfde decennium die ik bij kennismaking als zwaar gedateerd bestempelde, hoewel ik de dialogen daarin altijd wél kon waarderen. Tegenwoordig word ik door de personages, het verhaal, de setting, de belangen en de verbluffend mooie zwartwitbeelden compleet uit het lood geslagen!

In alle mogelijke facetten heeft filmproductie zich ontwikkeld door de jaren heen. Maar de kracht van dit absoluut memorabele narratief uit de tijd van de Hays Code ligt in het momentum – na de aanval op Pearl Harbor. Wat Rick Blaine (Humphrey Bogart) gemeen heeft met de Verenigde Staten waar hij vandaan komt, is dat deze banneling die nu als uitbater van een grand café werkt in de vroege jaren veertig zijn neus onder geen beding in andermans zaken wil steken. Dit principe komt onder druk te staan wanneer zijn voormalige vlam Ilsa Lund (Ingrid Bergman), die hem liet steken in Parijs, plotseling opduikt in de Marokkaanse havenstad waar hij zijn Café Americain runt en zijn hulp hard nodig heeft…

Onze held, die alle troeven in handen heeft en zwelgt in verbittering, is iemand in wie we fantastisch emotioneel kunnen investeren. Tijdens mijn laatste kijkbeurt werd ik echter volledig ingepakt door de rol van Claude Rains – die man was warempel zichtbaar! – als de opportunistische schelm/Vichy-politieman, hoofdinspecteur Louis Renault. Zijn contrast met Ricks vage doch aanwezige idealisme maakt hem één van mijn favoriete filmpersonages aller tijden!

Om een aantal citaten uit dit magnifieke relaas te herformuleren:

We’ll always have Casablanca. Here’s looking at you, kids!

#7: Ik Heb Daadwerkelijk Dingen Gezien

Hier hebben we nog zo’n hoogvlieger die bij mij een mislukte noodlanding maakte, maar gelukkig was ie niet total loss. Soms kun je van iets dat aan je gepresenteerd wordt geen chocola maken, ondanks dat je weet dat je iets gemist hebt. Gelukkig weet de tijd ons met wijsheid te sieren.

Nadat ik voor een derde keer getuige was van Sir Ridley Scotts veelvuldig ondergewaardeerde kabbelende sciencefiction neo-noir avontuur Blade Runner (1982), dacht ik deze eindelijk te begrijpen – waarschijnlijk omdat ik kort daarvoor Philip K. Dick’s dystopische roman Do Androids Dream of Electric Sheep? (1968) las, waar de film zich op baseert. Tijdens mijn eerste ontmoeting met de bewerking naar beeld van dit futuristische detectiveplot over een premiejager die kunstmatige slaven opjaagt die zich illegaal op Aarde bevinden, waren het de art direction en het productieontwerp die me wisten te boeien; ik begreep het verhaal gewoon niet volledig, althans, niet de thematische lagen. Pas toen opvolger Blade Runner 2049 (2017) op het punt van release stond, was de centrale vraag me eindelijk volkomen duidelijk: wat betekent het om mens te zijn?

Ik vind het fascinerend hoe het tweede deel hetzelfde vraagstuk vanaf een andere hoek benadert, hoewel dat in het origineel een gevoeliger snaar weet te raken. Rick Deckard (Harrison Ford) is de blade runner uit de titel, een speciaal agent in het Los Angeles van 2019 met de taak om kunstmatige mensen op te sporen die replicants worden genoemd en als slaven worden ingezet op gekoloniseerde planeten; de Aarde is voor hen verboden terrein. Geleid door de enigmatische Roy Batty (wijlen de geweldige Rutger Hauer), proberen deze voortvluchtigen hun zwaar beperkte levensduur uit te breiden, terwijl Deckard, compleet tegenovergesteld, schijnbaar niets heeft om voor te leven.

In deze moderne tijden leven we door onze apparaten; dikke kans dat jij dit via je telefoon leest. Deze en andere thema’s spreken me heel erg aan, ondanks dat er minder actie in zit dan je misschien zou verwachten. Dat verwarde me aanvankelijk, geef ik toe, en dit was ook een punt van kritiek dat werd geuit door een goeie vriend van me toen ik hem de film liet zien; de titel beloofde volgens hem een explosievere ervaring.

Niet dat het uitmaakt; al deze momenten gaan mettertijd verloren, immers.

#6: Is Dat Schilderijtje Niet Heel Erg Stoffig?

Nou, dit filmpje wel, serieus; je kunt de stofjes rond zien dansen op het scherm terwijl je deze bloedmooi gevisualiseerde Western bekijkt, met z’n rustige ritme. M’n broer leende me zo’n vijftien jaar geleden de DVD, terwijl ik dacht het genre in z’n geheel te zijn ontgroeid, mede vanwege de veelal intens bedoelde slotscènes, die echter niet kunnen verhullen wie het de trekker van z’n revolver overhaalt. Die ene enkele uitzondering bewaarde ik voor Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), een aangrijpend drama doorspekt met humor; dit duo kent geen gelijke!

Gelukkig heb ik het regelmatig fout, want Andrew Dominiks melancholische biopic The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) is van zo’n opmerkelijke schoonheid dat ik mijn blik simpelweg niet kan afwenden. Maar wat verwacht je ook wanneer de visuele virtuoos Roger Deakins de fotografie op zich neemt? Zijn innovatieve technieken en sfeervolle belichting veranderen dit dramatische relaas in een plaatjesboek dat je simpelweg niet dicht wilt slaan.

Ik spreek hierbij volledig voor mezelf, uiteraard; ik heb berichten vernomen van vele kijkers én critici dat de film met z’n bijna drie uur lange speelduur zich voortsleept. Daarentegen ben ik echter een groot liefhebber van melancholie in al z’n wonderbaarlijke aspecten. En dat vind je ten overvloede in dit verhaal van bewondering, ambitie, misleiding en consequenties wanneer de jonge Robert Ford (Casey Affleck) verlangt naar erkenning van zijn held, de bandiet Jesse James (Brad Pitt), die het beu is om constant op de vlucht te zijn; uiteindelijk wordt laatstgenoemde het doelwit van Bobs aspiraties, terwijl zijn moordenaar op zijn beurt publiekelijk wordt veracht voor zijn verraad.

Terwijl ik dit aan het typen ben, speelt de bijbehorende naargeestige doch dromerige soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis op de achtergrond, wat de fotoalbumachtige beelden oproept van deze grondig ondergewaardeerde film. En die kun je simpelweg niet opzetten als opvulling voor je beeldscherm terwijl je wat anders doet; hiervoor is je onverdeelde aandacht vereist. Ja, dit prachtige voorbeeld van historische fictie is zeker weten grauw en triest, maar zo vakkundig verteld.

Maar hé, om Dorothy Evans te citeren: Zal ik van onderwerp veranderen?

#5: Drie Mannen Op Zoek Naar een Fortuin

Als je denkt dat ik refereer aan een zekere Italiaanse film in hetzelfde genre als de vorige besproken film, met de focus op een trio op jacht naar Zuidelijk goud, dan heb jij het ‘s een keertje mis! Nee, ze duren beide ongeveer even lang, maar deze is een stuk filosofischer. Edoch, ze zouden een fantastische Double Feature kunnen vormen!

Huidig onderwerp van gesprek is nog zo’n meditatief stuk sciencefiction, ditmaal afkomstig uit de Sovjet-Unie. De schat die de gids uit de titel (Aleksandr Kajdanovski), de schrijver (Anatoli Solonitsyn) en de professor (Nikolaj Grinko) trachten te vinden in de afgebakende Zone – een gevaarlijke voormalige landingsplek van buitenaardsen die inmiddels weer zijn vertrokken – drukt zich niet uit in geld, maar in hun diepste verlangens. Welkom bij Stalker (1979), dat je Andrej Tarkovski’s desolate ode aan de visuele vertelkunst kunt noemen.

Je hebt helemaal gelijk: deze hypnotische trip werd eerder genoemd om de afbrokkelende wereld van Tuvalu te beschrijven, die erg overeenkomt met wat je hier ziet. ‘t Is ook allemaal net zo droomachtig, maar lang niet zo opbeurend. Bereid je samen met het prominente trio en begeleid door Eduard Artemyevs spookachtige muziek voor op het verdwalen in een verlaten landschap waar werkelijk alles kan gebeuren.

Soms kies ik puur voor dom vermaak, dat ontken ik niet, maar ik hou er wel van om iets te bekijken dat tot nadenken stemt. Hoe ver zou ik gaan in het nastreven van mijn verlangens, wat zou ik ervoor opgeven en zou ik het woord van een vreemdeling vertrouwen om het te verkrijgen? In andere woorden, ben ik uit het juiste hout gesneden om de legendarische Kamer te bereiken?

Misschien bevinden de antwoorden zich in dit blog; een mens schrijft immers vanwege een kwelling… vanwege twijfel.

#4: Verheugt U, O Grommende Visigothen!

Geen idee waarom, maar hier in Nederland worden kerstfilms meestal uitgesteld tot begin van het volgende jaar. En da’s klote, maar mijn goeie vriendin was in het buitenland tijdens mijn verjaardag in de herfst van ‘23, dus trakteerde ze me op een bioscoopbezoek toen ze weer terug was. En we waren getuige van een prachtig coming-of-age-verhaal waar we in december toch al niet heen hadden gekund.

We werden teruggeworpen naar Kerstmis 1970 in The Holdovers (2023), een zeer emotioneel onderdeel van Alexander Paynes filmografie. We konden daarheen of naar de sneak preview en de eerdergenoemde gulle vriendin had geen zin in verrassingen. Gelukkig maar, want dit had ik voor geen goud willen missen, kan ik je vertellen!

Gelukkig heb ik een alinealimiet op dit artikel toegepast, want ik kan niet ophouden met vertellen hoe pakkend dit verhaal is waarin Paul Giamatti de rol van Paul Hunham speelt, de impopulaire docent klassieke beschavingen aan een kostschool in Massachusetts die toezicht moet houden op enkele pupillen die niet naar huis kunnen voor de kerstvakantie – de meest prominente onder hen is de intelligente maar opstandige Angus Tully (Dominic Sessa). Op hun beurt worden zij weer verzorgd door de campus kokkin Mary Lamb (Da’Vine Joy Randolph), die kort daarvoor haar zoon verloor in de Vietnam Oorlog.

De prijs voor het perfecte team gaat naar cinematograaf Egil Bryld, editor Kevin Tent en componist Mark Orton, die, onder leiding van Payne, de cast begeleiden bij het tot leven brengen van David Hemingsons verhaal op indrukwekkende wijze. Elk personage is zo’n compleet ingevuld individu, een wereld op zich. Net als bij Lost in Translation wil ik, zodra de aftiteling begint, meteen weer terug naar het begin.

Maar daar heb ik nu helemaal geen tijd voor; iets met ochtendstond in gouden monden, of zo!

#3: Mijn Handen Zijn ‘n Beetje Vies

Toen mijn broer me de volgende in deze lijst omschreef, die hij zelf ook nog niet had bekeken, dacht ik dat ik vervolgnummertje zoveel van The Fast and the Furious (2001) zou gaan zien, een franchise waar die echt niks voor mij was – nog steeds niet, trouwens. Toen hij ‘m inschakelde, en ik m’n bakkes had volgepropt met koekjes die werden uitgedeeld in afwachting van een tafereel dat me kapot zou gaan vervelen, verscheen er een naam op het scherm: Nicolas Winding Refn. Dude, poogde ik wanhopig uit te spreken.

Dude, wat? luidde mijn broers repliek. De laatste kruimels doorslikkend verklaarde ik: Dude, dat is die dude die Bronson (2008) regisseerde! Ogen gingen wagenwijd open, aangezien wij beiden opeens een stuk nieuwsgieriger waren geworden, omdat wij de biopic met een hoofdrol voor Tom Hardy over Engelands gewelddadigste gevangene torenhoog in het vaandel hebben staan. En we werden absoluut niet teleurgesteld, aangezien de openingsscène van Drive (2011) en zijn naamloze Driver (Ryan Gosling) ons volledig opslokten.

Mijn hemel, mensen, wat maakte dit in constant neonlicht gehulde en door eighties-synthmuziek voortgedreven misdaaddrama een blijvende impact! Onze stille protagonist hanteert een strikt aantal regels, denk maar aan Jason Statham in The Transporter (2002) en Ryan O’Neal in The Driver (1978) – en de overeenkomsten houden hier nog niet op! –, hoewel die zijn problemen met de maffia en persoonlijke emotionele onrust niet kunnen voorkomen. En ik ben altijd onder de indruk wanneer iemand zonder te spreken alles zegt!

Ik heb ook een persoonlijke regel, namelijk dat recent uitgebrachte titels niet in mijn Top 10 mogen. Maar voor deze en nummer 4 maakte ik zo’n extreem zeldzame uitzondering. Heel soms heb je gewoon direct en onmiskenbaar goud in handen, weet je; zo’n film grijpt je bij je strot om je te vertellen dat het een blijvertje is.

Dus ja, mijn vergrijp was dat ik mijn eigen regels overtrad; oftewel, voor de rest van mijn leven blijf ik over mijn schouder kijken.

#2: Een Goudharige Engel Waakt Over Ons

Soms erken je de status van een klassieker zonder dat die je echt grijpt, tenzij je je ervoor openstelt. Op een zeker moment kan het zijn dat je je ermee gaat vereenzelvigen op welk vlak dan ook en je begrijpt wat de film zo weergaloos maakt. Van een zwijgend respect op afstand veranderde nummer 2 op mijn lijst in een allesomvattende obsessie!

Telkens wanneer ik in aanraking kom met Technicolor, smelt ik; dit kleurenprocedé komt bovendien echt tot z’n recht in Sergio Leone’s grootschalige Westernkroniek The Good, the Bad and the Ugly (1966)—ofwel Il Buono, Il Bruto, Il Cattivo in het oorspronkelijke Italiaans. Het lijkt op het eerste gezicht niks meer dan een jongensboek op een groot scherm, maar het gaat echt wel dieper dan dat. Misschien maakt onze hoofdpersoon Blondie (Clint Eastwood) niet veel ontwikkeling door in het verhaal, wat ook geldt voor Angel Eyes (Lee Van Cleef) en Tuco (Eli Wallach), maar dat maakt hun keuzes niet minder interessant.

Er is een bittere rivaliteit gaande tussen dit trio, die natuurlijk in schril contrast staat met de Amerikaanse Burgeroorlog die het land verscheurt. En al waar zij zich druk om maken is een schatkist vol goud die ergens op een afgelegen kerkhof begraven moet liggen. Ongeacht hoe koelbloedig wij – of zelfs zij – denken dat ze zijn, weet het drama om hen heen indruk te maken op dit intrigerende drietal; ook de kijker zal niet ongeroerd blijven.

Yep, dit is de film waar ik aan refereerde in de eerste alinea van nummer 5, die uiteindelijk toch in de lijst belandt wegens zijn simpele doch effectieve verhaal, zijn onvergetelijke drie hoofdpersonen, Tonino Delli Colli’s onberispelijke plaatjes en Maestro Ennio Morricone’s ongeëvenaarde soundtrack! Kort geleden stuitte ik op deze video die zich concentreert op “The Ecstasy of Gold”, dat ik één van de mooiste stukken voor film gecomponeerd aller tijden vind; deze montage geeft perfect weer hoe adembenemend de film oogt en hoe krachtig de muziek is.

Ik heb me laten vertellen dat er twee soorten mensen bestaan in deze wereld: zij die The Good, the Bad and the Ugly als een meesterwerk beschouwen en zij die geen polsslag meer hebben.

#1B: Laat Hen Dan Niet Kijken

Yep, ik speel weer vals, want de eerste plek is een tweezits en ik kan geen ultieme favoriet kiezen; bovenstaand citaat kwam van de co-auteur van deze titel als reactie op de regisseur, die zijn zorgen uitte dat hun werk te ondraaglijk zou zijn om te aanschouwen. Beiden hadden een punt, want tja… het is ook zo! Voordat de film een fantastische restauratie onderging die de beelden werkelijk eer aandoet, was deze slechts beschikbaar in troebele VHS-kwaliteit, die, vreemd genoeg, ook perfect past bij de sfeer.

Ik heb ‘t hier over Elem Klimovs compleet overweldigende laatste project, Come and See (1985)—of Idi i smotri in ‘t Russisch. Lang voordat de aftiteling eindigde, wist ik dat dit zonder twijfel het meest indrukwekkende was dat ik ooit had gezien. Beschouw me niet als onwetend over de gruwelijkheden die mensen elkaar kunnen aandoen, maar ik voelde me werkelijk verdoofd, nog dagen nadien.

Ondanks Ales Adamovitsj’ antwoord in bovenstaande tussenkop moet je deze film gezien hebben. Die speelt zich af in 1943 en vertelt hoe de jonge, ontvankelijke Fljora (Aleksej Kravtsjenko) niets liever wil dan zich aansluiten bij de partisanen in hun strijd tegen de nazi-indringers. Geconfronteerd met de wreedheid die op zijn volk wordt losgelaten, wordt hij gedwongen om in een duizelingwekkend tempo volwassen te worden en zich aan te passen.

Werkelijk, bovenstaande omschrijving is echt nog maar het uiterste puntje van de ijsberg. Als je gelooft dat Saving Private Ryan (1998) een krachtig anti-oorlogspamflet is, denk dan nog maar ‘s goed na. Of wacht, nee, dat is ‘t ook, maar geloof me, dit is echt andere koek: waar Spielbergs ode aan de offers van onze bevrijders een doek vol galanterie en heldhaftigheid schildert, is Klimovs kwast rauw, confronterend en meedogenloos en toont ons de schaduwzijde van menselijkheid.

De titel is Kom en Zie en da’s precies wat je moet doen: waag het niet om weg te kijken.

#1A: Driemaal Is Scheepsrecht

Letterlijk, dit keer: wederom viel het kwartje absoluut niet bij kennismaking. Echter, toen een productiefout van een Trainspotting (1996) Blu-ray de distributeur bewoog zo vriendelijk te zijn om me een vervanging uit te laten zoeken, bevond de huidige film zich tussen de opties; mijn lief en ik gingen volledig op in wat we zagen. Jaren later nam ik mijn beste vriend mee naar een jubileumheruitgave in het filmhuis; ik werd op slag verliefd!

Ironisch genoeg spreken we hier over de Britse noirklassieker The Third Man (1949) van scenarist Graham Greene en regisseur Carol Reed. Daarin wordt de blutte pulpauteur Holly Martins (Joseph Cotten) uitgenodigd om te komen werken voor zijn beste vriend Harry Lyme (Orson Welles) in het naoorlogse Wenen. Zodra de schrijver ontdekt dat zijn kameraad omkwam in een verkeersongeluk, besluit hij de mysterieuze omstandigheden van deze tragedie te gaan onderzoeken…

Mijn jongere ik moet zijn vergiftigd door het irrationele idee dat oudere films achterhaald zijn. Tegenwoordig behoren enkele goudmijntjes uit de jaren veertig – waaronder een handjevol buiten deze lijst! – zich tot mijn meest geliefkoosden. Zelfs wetende hoe dit plot zich ontvouwt, word ik alsnog naar het puntje van mijn stoel gelanceerd wegens de boeiende vragen, schimmige personages, onheilspellende sfeer en Martins vasthoudendheid – die ik als kijker ook omarm.

Het verstrijken van de tijd heeft me twee dingen geleerd: ten eerste dat ik nog steeds in staat ben om te leren en mezelf te corrigeren, en ten tweede dat The Third Man met de jaren alleen maar beter wordt. Een remaster voor toekomstige generaties heeft zeker geholpen, maar de kernwaarde ervan is er altijd al geweest. Het verhaal is dramatisch, meeslepend en soms zelfs grappig, wat me des te meer verbaast dat het zo lang heeft geduurd voordat ik de kwaliteit ervan inzag!

Maar ik kan me niet werkelijk verbeteren, volgens de femme fatale Anna Schmidt (Alida Valli): Een persoon verandert niet simpelweg omdat je iets ontdekt.

Beste mensen, hiermee eindigt deze lijst die precies laat zien wat jullie auteur zo drijft en waarom. Welke films koesteren jullie het diepst? Deel gerust jullie favorieten in de reacties hieronder!

Ik neem bij dezen voorlopig afscheid van jullie.

‘t Ga U allen goed,

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap