The clothes you wore, the food you ate, the stories you read, the music you listened to, the friendships you forged; as you got older, you probably outgrew many of the things I just listed. Since you’re reading this, I’m taking my chance by assuming there is at least one fascination that hasn’t died, which is the one you feel for cinema. For some, the phenomenon boils down to nothing more than a series of moving images designed to hold your attention for a while and be forgotten in a matter of seconds. To others, it’s a calling.

And by that I mean it’s a medium one devotes their life to, either as an avid consumer or as someone moved enough by motion pictures to strive to make films themselves. I’m in a subcategory of the former, meaning I view, collect, and analyse movies; I constantly talk, think, and write about them. Yes, I give my opinion, spread the word, gain inspiration, and seek to bestow this upon others as well through recommendations. If you want me to say it, fine, I’m not ashamed: I kneel at its altar! There, happy now?

The reinvigorating spark that only the magic of projections on a silver screen can grant you is miraculous enough to be the subject of a chronicle itself. Italian director Giuseppe Tornatore may not have been the first to do so, but his sophomore picture achieved massive, well-deserved recognition, earning praise from critics and audiences alike and winning numerous accolades worldwide, including the Academy Award for Best Foreign Film. It tells the story of a life, and the life of many stories. The director shows you that you may depart the environment you grew up in, but it is impossible to truly leave. And though you must make your way in the world to fulfil your true potential, it is only by looking back that you can come full circle. But let me rein in my passionate ramblings, lest I give away too much.

So I suggest you wipe the previous occupant’s popcorn from your seat, enjoy a new batch of your own, sit back, and let Nuovo Cinema Paradiso (1988)—more famous as Cinema Paradiso—transport and transform you!

Artificial Horizons

In 1988, an elderly lady named Maria Di Vita (Pupella Maggio) unsuccessfully attempts to telephone her son, Salvatore (Jacques Perrin), a famous film director living in Rome, who has not visited his home town in thirty years; his unnamed girlfriend answers the call. As soon as her partner arrives home after working late, she passes on his mother’s message that someone named Alfredo has died, and that his funeral service will be held tomorrow. The news shocks him and mentally transports him back to his childhood, when everyone knew him as Totò (Salvatore Cascio) in the Sicilian village of Giancaldo, where he was an altar boy to Father Adelfio (Leopoldo Trieste).

As a kid, he’s very bright, but mischievous and unfocused, constantly falling asleep during his church obligations. Clearly, Totò feels no devotion for these religious tasks; he would much rather sneak into private screenings at the Cinema Paradiso, where the local priest orders romantic scenes to be cut from movies. The film theatre becomes the centre of the young boy’s life.

Totò, whose father never came back from the War, holds the cinema’s projectionist, the seasoned Alfredo (Philippe Noiret), in high regard, but the unschooled adult dislikes the youngster hanging around. Only through his unrelenting passion for film and his willingness to tutor the stubborn yet soft-hearted man do the two develop a strong emotional bond. He starts looking after the boy and becomes his mentor; eventually, he even teaches his young pupil how to use the projector.

Time slowly moves along, and after a tragedy, a lot of progress reaches the usually quiet and traditional town. Salvatore eventually becomes the Nuovo Cinema Paradiso’s projectionist, and it won’t be long before another passion sweeps the now-teenager (Marco Leonardi) off his feet: the arrival of the beautiful Elena (Agnese Nano). He is eventually forced to realise that staying in his village will make it impossible for him to move forward in the world, but leaving is easier said than done.

Projections of a Father

As soon as a loved one is taken away from us forever, they leave a void that can never be truly filled. Even though his mother (played by Antonella Attilli in her younger years) denied it to her son’s face, the War claimed her husband. She fed her eldest child—for Totò has a younger, unnamed sister—hopeful delusions that he would soon return home to them. He saw right through that, however, and knew he had to forever miss this central figure in his life to look up to.

In Alfredo, he found a surrogate who, in turn, mesmerised the kid with movies. Being wise beyond his years and lacking a father, Totò had to grow up far too fast; cinema became a sanctuary for him, a form of escapism and the only portal to a place in which he was allowed to believe in magic again.

And he’s not the only one held in cinema’s warm embrace; Giancaldo is home to many colourful characters, who constantly bicker, gossip or poke fun at one another—apart from the village idiot (Nicola Di Pinto), who constantly claims that the town square, through logic only understood by him, is his. But the movie theatre is the one place where they all happily co-exist. Well, okay, apart from that one bespectacled miserable bastard who keeps spitting on the folks below from the balcony, for some reason.

And seeing all these people marvel and revel at what’s displayed on the silver screen makes you realise all the more why you yourself love the art form so much. Cinema Paradiso is, after all, a love letter to film in all its facets, to the collective experience it brings us. Something that was forever altered by the advent of streaming, but that’s a discussion for another day.

The Melody of Melancholy

Right from the word ‘go’, we’re thrown into the story with an intriguing frame narrative and treated to a magnificent marriage of vision and sound. A film about film should, of course, look as enchanting as possible, and cinematographer Blasco Giurato does not disappoint in that regard. We get so acquainted with the colours, the cobbles, the clocks and the character of the town of Giancaldo, that we might as well be residents ourselves.

The mesmerising vistas of the town and its surrounding areas are strong enough on their own, but their melancholy is heightened by the tear-inducing tones of Ennio Morricone. In his first of thirteen collaborations with Tornatore, the Maestro definitely gave it his all. The beautiful way in which the astounding theme and overall score strengthen the narrative and the visual splendour tends to make you more forgiving of the various imperfections.

I’m sorry, but the obvious dubbing needs to be mentioned, as well as the at times far-from-perfect makeup effects that lack the necessary conviction. These slight shortcomings were not enough to pull me from the story, as Morricone’s and Blasco’s combined efforts were more than enough to keep me grounded. Some shots were highly metaphorical, such as the one in which Alfredo talks to the teenage Salvatore on the docks about the need to leave for fear of unfulfillment.

A couple of yards away from them is a pile of anchors; many set foot ashore here and never left, beautifully symbolising the importance that the young man mustn’t make the same mistake, but entrust his ship to the wild waves yonder. Other elements of note are editor Mario Morra’s creative transitions. The way he matches the priest’s servant bell to its larger cousins in the church belfry and many other similarly witty cuts and fades… chef’s kiss!

Film Strips

Multiple editions of Cinema Paradiso exist:

1. The original release (155 minutes): the version distributed to Italian theatres, which didn’t sell well and was therefore trimmed.

2. The international release (124 minutes): far more successful, this shorter cut of the film was shown in cinemas worldwide.

3. The director’s cut (173 minutes): in the above, most well-known edit, a central plotline never gets resolved, yet it still tells a complete story—I’ll say no more. Apparently, we do receive closure in this edition of Cinema Paradiso.

To the best of my knowledge, the first cut was never released on home video. I saw the international version on a 4K Ultra-HD Blu-ray disc, courtesy of the Arrow Video sublabel Arrow Academy.

Carefully, without entering spoiler territory, I had looked up some information on the differences between versions. The director’s cut is a whole different beast, apparently, giving the story a more dramatic, cynical tone.

I wonder if it also solves some slight hurdles that I encountered, being:

1. Social and political issues of the time get briefly touched upon—perhaps they weren’t that important to the story, but it looked like a setup for more that we never got.

2. The love arc, as well as scenes pertaining to Salvatore’s compulsory conscription to military service, move far, far too quickly to really make an impact.

3. It happens only rarely, but some seemingly relevant characters completely disappear from view, quite shortly after being introduced.

Luckily, these slight obstacles are far from insurmountable and don’t impede the magic that is Cinema Paradiso in any way. In fact, they rather amused me, and made me wonder if Father Adelfio had ordered Alfredo to trim these scenes! Truth be told, I think I still hear the faint echo of his servant bell…

Credits When Credits Are Due

Every experience comes to a close, and I can tell you, this film has one of the most beautiful and emotional endings I have ever laid my eyes—and, well, ears—upon! Having now had some time to come to terms with it, the final scenes might even be sort of prophetic: a local cinema lies in ruins due to declining viewership. Today, movie theatres also see their revenue dwindling due to a lack of patrons. The convenience of streaming, combined with the restrictions of the pandemic, brought us to this point. My friend makes a solid case for optimism about cinema’s future, given recent positive developments. Personally, I see its road paved with obstructions that it may hopefully manage to circumvent.

Even though Cinema Paradiso—despite spanning roughly forty years—is a beautiful and, above all, timeless ode to the medium of film, the connection with the present makes it even more perfect to view today. That said, I will freely admit that I will use any excuse to entice you to see it! I adore how it glorifies the audiovisual phenomenon as a whole, not just one or a handful of titles. It features unforgettable characters, mesmerising photography, a thoroughly emotional story, deeply moving music and important life lessons. The most crucial of which is to stop dwelling on and glorifying the past and instead strive for and embrace the future. And by combining all of this, Tornatore’s second feature showcases the medium’s everlasting power and impact.

And now I long to dream, fueled by the light from a good old rattling projector.

We’ll meet again in the movie theatre!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Cinema Paradiso (1988), Titanus

Coffee would be MUCH appreciated!

This film was chosen by the members of the stara film club as the title to be viewed and subsequently analysed on a live video panel. This virtual meeting was attended by me, , the club’s proprietor—who also covered the event—and Jamie from . We had a great time and a very insightful, respectful conversation about this absolute jewel! Check the website for the next film and the schedule for the upcoming live discussion. Also, if you’re there, why not offer some suggestions for the pool? Who knows, we might be reviewing your favourite movie together soon!

Summary

Title: Nuovo Cinema Paradiso
Year: 1988
Country: Italy/France
Director: Giuseppe Tornatore
Genre: Coming-of-age/Comedy-drama
Running time: 124 minutes
Conclusion: Exuding a love for the wonderful medium of film, this affecting and powerful ode to cinema presses the right buttons for everyone who dares to open themselves up emotionally.
Grade: 9.1/10
Viewed on: 4K Ultra-HD Blu-ray from my private collection

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

De kleren die je droeg, de maaltijden waar je van genoot, de verhalen die je las, de muziek waarnaar je luisterde, de vriendschappen die je sloot; naarmate je ouder werd, ontgroeide je waarschijnlijk veel van de dingen die ik zojuist opsomde. Aangezien je dit leest, waag ik de gok dat er minstens één fascinatie is die niet is verdwenen: je liefde voor film. Sommigen beschouwen het fenomeen als niets meer dan een reeks bewegende beelden die bedoeld zijn om je aandacht even vast te houden en binnen enkele seconden weer te vergeten. Voor anderen is het een roeping.

En daarmee bedoel ik dat het een medium is waar je je leven aan wijdt, ofwel als fervent kijker, ofwel als iemand die zo door films geraakt is dat hij of zij zelf films wil maken. Ik val in een subcategorie van de eerste, wat betekent dat ik films bekijk, verzamel en analyseer; ik praat, denk en schrijf er voortdurend over. Ja, ik geef mijn mening, verspreid het woord, haal inspiratie op en probeer dit ook aan anderen door te geven via aanbevelingen. Als je wilt dat ik het zeg, prima, ik schaam me er niet voor: ik kniel voor het altaar van dit magische licht! Zo, nou blij?

De verfrissende vonk die alleen de betovering van projecties op het witte doek je kan bezorgen is zo wonderbaarlijk dat die een eigen kroniek verdient. De Italiaanse regisseur Giuseppe Tornatore was misschien niet de eerste die dit deed, maar zijn tweede film oogstte enorm veel welverdiende erkenning, kreeg lof van zowel critici als het publiek en won wereldwijd talloze prijzen, waaronder de Academy Award voor Beste Buitenlandse Film. De cineast vertelt het verhaal van een leven, en het leven van vele verhalen. Hij laat je zien dat je weliswaar de omgeving waarin je bent opgegroeid kunt verlaten, maar dat het onmogelijk is om die echt helemaal achter je te laten. En hoewel je je eigen weg in de wereld moet vinden om je ware potentieel te verwezenlijken, kun je de cirkel pas rondmaken door terug te kijken. Maar laat ik mijn gepassioneerde geratel beperken, anders verklap ik te veel.

Dus ik raad je aan om de popcorn van de vorige bezoeker van je stoel te vegen, te genieten van je eigen portie van 't gepofte spul, achterover te leunen en toe te staan dat Nuovo Cinema Paradiso (1988) – beter bekend als gewoon Cinema Paradiso – je meesleept en transformeert!

Kunstmatige Horizonten

In 1988 probeert een oudere dame genaamd Maria Di Vita (Pupella Maggio) tevergeefs haar zoon, Salvatore (Jacques Perrin), te bellen, een beroemde filmregisseur die in Rome woont en zijn geboorteplaats al dertig jaar niet meer heeft bezocht. Zijn naamloze vriendin neemt de telefoon op. Zodra haar partner na een lange werkdag thuiskomt, geeft ze hem de boodschap van zijn moeder door: iemand genaamd Alfredo is overleden en de begrafenis vindt de volgende dag plaats. Het nieuws schokt hem en voert hem in gedachten terug naar zijn jeugd, toen iedereen hem kende als Totò (Salvatore Cascio) in het Siciliaanse dorp Giancaldo, waar hij misdienaar was bij pater Adelfio (Leopoldo Trieste).

Als jonge knul is hij behoorlijk slim voor zijn leeftijd, maar ondeugend en ongeconcentreerd; hij valt tijdens de kerkdiensten voortdurend in slaap. Het is duidelijk dat Totò geen enkele toewijding voelt voor deze religieuze plichten; hij sluipt veel liever privévoorstellingen in de Cinema Paradiso binnen, waar de plaatselijke priester opdracht geeft om romantische scènes uit films te knippen. De bioscoop wordt het middelpunt van het leven van het kereltje.

Totò, wiens vader nooit meer terugkeerde uit de oorlog, kijkt immens op tegen de ervaren filmoperateur Alfredo (Philippe Noiret), maar de ongeschoolde volwassene vindt het maar niks dat dit snotjong steeds rond zijn werkplek hangt. Louter door de onstuitbare passie voor film van de knaap en zijn bereidheid om de koppige maar zachtaardige man les te geven, ontstaat er uiteindelijk een sterke emotionele band tussen de twee. Hij neemt Totò onder zijn hoede en wordt zijn mentor; uiteindelijk leert Alfredo hem zelfs hoe hij de projector moet bedienen.

De tijd verstrijkt langzaam en na een tragedie komt er veel vooruitgang in het doorgaans rustige en traditionele stadje. Salvatore wordt uiteindelijk filmoperateur bij Nuovo Cinema Paradiso en het duurt niet lang voordat een andere passie de inmiddels tiener (nu vertolkt door Marco Leonardi) in zijn greep krijgt: de komst van de beeldschone Elena (Agnese Nano). Hij moet uiteindelijk inzien dat hij, door in zijn dorp te blijven, geen vooruitgang kan boeken in de wereld, maar vertrekken is makkelijker gezegd dan gedaan.

Projecties van een Vader

Zodra een geliefde voorgoed van ons wordt weggenomen, laat die een leegte achter die nooit meer echt gevuld kan worden. Hoewel zijn moeder (in haar jongere jaren gespeeld door Antonella Attilli) het aan haar zoontje recht in zijn gezicht ontkende, eiste de oorlog haar man op. Ze voedde haar oudste kind – want Totò heeft een jonger, naamloos zusje – met de valse hoop dat hij snel naar huis zou terugkeren. Hij prikte echter dwars door die illusie heen en wist dat hij deze centrale figuur in zijn leven voor altijd zou moeten missen.

In Alfredo vond hij een plaatsvervanger die de jongen op zijn beurt betoverde met films. Omdat Totò wijs was voor zijn leeftijd en geen vader had, moest hij veel te snel volwassen worden; de cinema werd een toevluchtsoord voor hem, een vorm van escapisme en de enige toegangspoort tot een plek waar hij weer in magie mocht geloven.

En hij is niet de enige voor wie de cinema een warm bad is; Giancaldo is de thuisbasis van vele kleurrijke personages die voortdurend kibbelen, roddelen of de spot met elkaar drijven – afgezien van de dorpsgek (Nicola Di Pinto), die voortdurend beweert dat het plein van het plaatsje, volgens een logica die alleen hij begrijpt, van hem is. Maar de bioscoop is de enige bron van genot waar ze allemaal gelukkig naast elkaar kunnen bestaan. Nou ja, oké, afgezien van die ene ellendige bebrilde klootzak die om de een of andere reden vanaf het balkon steeds op de mensen beneden spuugt.

En als je al die mensen verwonderd ziet genieten van wat er op het witte doek wordt getoond, besef je des te meer waarom je zelf zo van deze kunstvorm houdt. Cinema Paradiso is immers een liefdesbrief aan de film in al zijn facetten, aan het collectieve spektakel dat het ons brengt. Iets dat voorgoed veranderd is door de komst van streaming, maar dat is een gespreksonderwerp voor een andere keer.

De Melodie van de Melancholie

Vanaf het prilste begin worden we in het verhaal gezogen door een intrigerende raamvertelling en getrakteerd op een magnifieke combinatie van beeld en geluid. Een film over film moet er natuurlijk zo betoverend mogelijk uitzien, en cinematograaf Blasco Giurato stelt in dat opzicht niet teleur. We raken zo vertrouwd met de kleuren, de straatstenen, de klokken en het karakter van het stadje Giancaldo, dat we ons net zo goed zelf inwoners zouden kunnen noemen.

De betoverende vergezichten van het plaatsje en zijn omgeving zijn op zichzelf al ontzettend indrukwekkend, maar de melancholie wordt versterkt door de tranentrekkende klanken van Ennio Morricone. In zijn eerste van dertien samenwerkingen met Tornatore heeft de Maestro zijn hart en ziel gestoken. De prachtige manier waarop het verbluffende thema en de algehele soundtrack het verhaal en de visuele pracht versterken, maakt dat je de diverse imperfecties eerder vergeeft.

Het spijt me, maar de overduidelijke nasynchronisatie moet wel even genoemd worden, evenals de soms verre van perfecte make-upeffecten die de nodige overtuiging missen. Deze kleine tekortkomingen waren echter niet genoeg om me uit het verhaal te sleuren, want de gezamenlijke inspanningen van Morricone en Blasco waren ruimschoots voldoende om me geboeid te houden. Sommige scènes waren zeer metaforisch, zoals die waarin Alfredo op de kade met de tiener Salvatore praat over de noodzaak om te vertrekken uit angst voor onvervuldheid.

Een paar meter verderop ligt een stapel ankers; velen hebben hier voet aan wal gezet en zijn nooit meer vertrokken, wat op prachtige wijze symboliseert hoe belangrijk het is dat de jongeman niet dezelfde fout maakt, maar juist het ruime sop kiest. Andere opvallende elementen zijn de creatieve overgangen uit de koker van de editor, Mario Morra. De manier waarop hij de dienstbel van de priester afstemt op de gigantische klokken in de kerktoren en vele andere soortgelijke geestige transities… pure perfectie!

Schaarste

Cinema Paradiso is in meerdere lengtes verkrijgbaar:

1. De originele release (155 minuten): de versie die in Italiaanse bioscopen werd vertoond; die liep financieel niet lekker, waardoor inkorting nodig was.

2. De internationale release (124 minuten): deze kortere uitgave was veel succesvoller en werd wereldwijd in de bioscopen vertoond.

3. De director’s cut (173 minuten): in de internationale uitgave hierboven wordt een centrale verhaallijn niet afgerond, maar het verhaal is alsnog compleet – ik zal er verder niets over zeggen. Schijnbaar biedt deze langere vertelling van Cinema Paradiso uiteindelijk wel een vorm van afsluiting.

Voor zover ik weet, kreeg de eerste versie nooit een homevideo-release. Ik zag de internationale versie op een 4K Ultra-HD Blu-ray disc, uitgegeven door Arrow Academy, een sublabel van Arrow Video.

Spoilers vermijdend had ik zorgvuldig wat informatie opgezocht over de verschillen tussen de versies. De director’s cut is blijkbaar compleet anders, met een veel dramatischer en cynischer toon.

Ik vraag me af of het ook een aantal kleine struikelblokken wegneemt waar ik tegenaan ben gelopen, namelijk:

1. Er wordt slechts kort ingegaan op maatschappelijke en politieke kwesties uit de tijd waarin Cinema Paradiso zich afspeelt – misschien waren ze niet zo belangrijk voor het verhaal, maar het leek een opzet voor meer dat we uiteindelijk niet te zien kregen.

2. De romance, evenals de scènes rond Salvatores militaire dienstplicht, verloopt veel te snel om echt indruk te maken.

3. Het gebeurt maar zelden, maar sommige ogenschijnlijk belangrijke personages verdwijnen vrij kort nadat ze zijn geïntroduceerd volledig uit beeld.

Gelukkig zijn deze kleine obstakels verre van onoverkomelijk en belemmeren ze de magie van Cinema Paradiso op geen enkele manier. Sterker nog, ik zag er de lol wel van in; ze deden me afvragen of pater Adelfio Alfredo opdracht had gegeven om deze scènes te schrappen! Trouwens, ik denk dat ik de vage echo van zijn bediendebel nog steeds hoor…

De Val van het Witte Doek

Elke ervaring is als een hoofdstuk dat moet worden afgesloten, en ik kan je vertellen dat deze film een ​​van de mooiste en meest emotionele eindes heeft die ik ooit heb gezien – en, nou ja, gehoord! Nu ik er even over heb kunnen nadenken, lijken de laatste scènes zelfs een beetje profetisch: een lokale bioscoop ligt in puin door dalende bezoekersaantallen. Tegenwoordig zien filmtheaters hun inkomsten ook afnemen door een gebrek aan geïnteresseerden. Het gemak van streamen, in combinatie met de beperkingen van de pandemie, heeft ons tot hier gebracht. Mijn vriend is overtuigd van een glorieuze toekomst voor de cinema, gezien de recente positieve ontwikkelingen. Persoonlijk zie ik de weg ernaartoe bezaaid met obstakels die de industrie hopelijk zal weten te omzeilen.

Hoewel Cinema Paradiso – ondanks dat die een periode van zo’n veertig jaar beslaat – een prachtige en vooral tijdloze ode aan het medium film is, maakt de link met het heden dit hartverwarmende drama juist nog perfecter om het vandaag de dag te bekijken. Ik geef dan ook grif toe dat ik elke gelegenheid aangrijp om je ervan te overtuigen de film een kans te geven! Ik vind het geweldig hoe hierin het audiovisuele fenomeen als geheel wordt verheerlijkt, en niet slechts één of een handvol titels. De film bevat onvergetelijke personages, betoverende cinematografie, een zeer emotioneel verhaal, ontroerende muziek en belangrijke levenslessen. De meest prominente daarvan is om te stoppen met het stilstaan bij en het verheerlijken van het verleden en in plaats daarvan te streven naar de toekomst en die te omarmen. Door dit alles te combineren, laat Tornatores tweede speelfilm de blijvende kracht en impact van het medium zien.

En nu verlang ik ernaar te dromen, geïnspireerd door het licht van een goeie ouwe rammelende projector.

We zien elkaar in de filmzaal!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Cinema Paradiso (1988), Titanus

Een kop koffie gaat er altijd wel in!

Cinema Paradiso werd door de leden van de stara film club gekozen om te bekijken voorafgaand aan een live videopanelgesprek, waarin de film vervolgens besproken en geanalyseerd werd. Aan deze virtuele bijeenkomst namen, naast ondergetekende, ook de clubuitbaatster – die zelf eveneens verslag deed van het evenement – en Jamie van deel. We hebben het fantastisch naar onze zin gehad en een zeer inzichtelijk en respectvol gesprek gevoerd over dit absolute juweeltje! Kijk op de website voor de volgende film en het programma van de aankomende live-discussie. En als je er toch bent, waarom geef je dan geen suggesties voor de stemlijst? Wie weet bespreken we binnenkort samen jouw favoriete film!

Samenvatting

Titel: Nuovo Cinema Paradiso
Jaar: 1988
Land: Italië/Frankrijk
Regisseur: Giuseppe Tornatore
Genre: Coming-of-age/Komisch drama
Speelduur: 124 minuten
Conclusie: Deze ontroerende ode aan de cinema, doordrenkt van liefde voor het prachtige medium film, raakt de juiste snaar bij iedereen die zich emotioneel open durft te stellen.
Cijfer: 9,1/10
Gezien via: 4K Ultra-HD Blu-ray uit mijn persoonlijke collectie

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Remember when you were a kid? Not even the sky was the limit; you could become anything you wanted to, and the future was so bright, you’d need three pairs of aviator-style sunglasses just to look at it. Amongst your peers, the most awe-inspiring professions would be thrown around: doctor, police officer, fire(wo)man, astronaut… and pilot, of course! From a classy airline captain to a daredevil jetfighter ace, clouds and horizons were beckoning to many young boys and girls. Time, education, and effort were the only bridges between you and these dreams…

For many, growing older would allow for the shifting of both priorities and goal posts. Old fascinations quickly faded to the background, to be dusted off perhaps once or twice and then simply let go. But because the occupations that hundreds idolised in their infancy still exist today, obviously not everyone lost sight of their youthful enthusiasms. These heroes of our society still serve as inspiration for the next generation and stand as prime examples of the fruit of perseverance! With the right amount of motivation, you can be anything you aspire to! But who are these symbols of determination and realisation of grand ideals?

They mostly comprise real-life people and their representatives in television and film. Considering the latter, the power of cinema should not be underestimated. For better or for worse, I might add. Today’s subject had supposedly caused a massive, multifold increase in the number of applicants who wanted to become aircraft combatants. That spike was far smaller, but it’s a nice little tidbit that sparks the stuff of legends. And that’s definitely where this tale about a madcap thrill-seeker on Uncle Sam’s payroll ended up. But was it deserved?

Let’s take a closer look at why Top Gun (1986) is trapped in a permanent flat spin of clichés before it inevitably crashes and burns.

Airboring Division

The story starts straight on the runway, literally, showing what the nine-to-five goings-on aboard a US Navy aircraft carrier look like. This montage is interrupted by a frantic dogfight featuring Naval Aviator Lt. Pete “Maverick” Mitchell (Tom Cruise) and his Radar Intercept Officer, Lt. (jg) Nick “Goose” Bradshaw (Anthony Edwards). They’ve taken off in their F-14A Tomcat from the USS Enterprise, based in the Indian Ocean, to take on two completely anonymous enemy MiG-28s that have ventured into their territory. Together with teammates Lt. Bill “Cougar” Cortell (John Stockwell) and Lt. (jg) Sam “Merlin” Wells (Tim Robbins), they are able to chase these hostile units off. Come time to return to base, however, Cougar suffers a panic attack. Maverick is able to guide him back to the Enterprise, but defies orders to pull this off.

For this misconduct, he gets chewed out by his commanding officer (James Tolkan), though the latter must admit that the young upshot is the best thing since sliced bread, yada, yada, yada. Cougar was supposed to enrol in what trainees call ‘Top Gun’, an elite flight school in Miramar, San Diego. After he resigns his commission, Maverick and Goose are sent instead. They square off against the most talented pilots of their generation, including Lt. Tom “Iceman” Kazansky (Val Kilmer) and his flight officer, Lt. (jg) Ron “Slider” Kerner (Rick Rossovich). All are inspired to nab that prestigious Top Gun Trophy. Meanwhile, Maverick strikes up a relationship with the instruction program’s astrophysics instructor, Charlotte “Charlie” Blackwood (Kelly McGillis) and suffers a personal loss, planting seeds of doubt in his mind. Will he overcome his sense of insecurity, retain the love of his life, and graduate at the top of his class?

Measuring Dicks at Mach 2

My personal answer to the previous three questions is: who GIVES a flying fuck?! This film may think it was constructed to register on an emotional level, but it lacks the necessary parts to do so. You may compare it to boasting about the top speed of a car that’s missing its engine and all four wheels ever since you bought it. In this case, the vehicle we use to traverse the film is Maverick. I prefer my characters flawed; they don’t even have to be likeable. If the protagonist is perfect, he or she has no obstacles to overcome, and the story will nosedive right out of the sky.

That’s not to say Maverick doesn’t have hindrances and hardships to face. But his main challenge seems to be getting out of the men’s locker room without landing in the sack with one of them. The sweating of torsos, the hurling of insults, and the firing up of tension caused multiple injuries on set; some crew members became paraplegics after slipping on puddles of weaponised testosterone.

No, I just made that up, but I’d have believed it.

It’s so weird to see these guys brandishing towels around their waists, as you can almost feel the unmistakable eagerness to whip out what Mother Nature has gifted them and compare sizes. As soon as Maverick and Goose arrive at Top Gun, this is what the bulk of the movie amounts to. But the epitome of absolute arrogance, misplaced masculinity, and ridiculous rivalry is the volleyball montage that drags on forever. This and other scenes come off as a moronic commercial that forgot which brand it was supposed to promote. It leaves the story without a moral anchor, as Maverick’s character arc is as uninteresting as studying the movements of grass on a windless day.

But even taking that out of the equation won't reduce the turbulence. No, dear reader, Top Gun is flying straight into a shitstorm.

The Pattern is Full (of Clichés)

You simply cannot use the screenplay for this film as target practice. The holes it’s full of are so gigantic, it’s nigh on impossible to hit the surrounding parts of this shoddy piece of shit. Take these ‘enemy’ MiG-28s, for example; what is their objective? Which country do they belong to? I know the Cold War was running on fumes when the film was released, but we’re not even told whether or not there’s an armed conflict going on! There are no apparent political ramifications stemming from these hostile movements, nor is anyone close to sweating the tiniest bucket over them; they’re hardly even addressed, and if they are, they’re treated as a minor traffic nuisance, if that. Even better, you may compare it to the running gag that wasn’t remotely funny to begin with: Maverick, being the jolly ol’ rascal that he is, disobeys orders when he’s not cleared for landing by flying straight past the control tower, and—get this!—making the air boss there… spill his coffee!

BWAAAAAAAAHAHAHAHAHAHAHAAAAAaaaaaaaaaa, when does this torture show end?

If there ever was a proper plot to this dumpster fire, producers Don Simpson and Jerry Bruckheimer must’ve flung it out the window in lieu of spectacular set pieces due to the Dollar signs that kept flashing before their eyes. All the money pooled for this catastrophe probably went to the cast and the visual department, and the latter, in particular, knew how to apply these funds. This film certainly looks like a—*checks notes*—thirteen to fifteen million bucks, with the tremendous Tony Scott colour scheme he would apply so well in the magnificent Quentin Tarantino-penned crime road movie True Romance (1993) just a few years later. But what we get is a soap opera-level drama about an incorrigible airhead—literally!—that, ironically, cannot raise his cliché-riddled flight trajectory from the ground, as it keeps falling flat on his stupid face. The supposedly touching parts, without exception, fail to land because they also never take off in the first place. Perhaps it was Simpson and Bruckheimer’s idea to make a really emotional piece, but the aircraft-carrier pigeon transporting that memo was lost before it reached the relevant people downstream. Your guess is as good as mine.

Zero Lift

Many might jump to the film’s defence at this point, suggesting that Maverick is a well-rounded character; their main argument would probably be that he—like many a properly written protagonist—has some actual skeletons in his closet. The immediate problem is his comfort level with having them there. There is some yammering about his father also having been a Navy pilot, but his old man’s history was shrouded in controversy. This gets mentioned sparingly, and not in a way that would even slightly raise my curiosity. Maverick himself hardly ever shows any interest in the matter apart from mentions, so why should the audience feel any different? This specific avenue of the plot is so poorly set up and constructed that the big reveal towards the end has no chance of reviving the flatline that my emotional investment experienced five minutes after the opening credits.

Nothing about the dynamic between the characters possesses even an ounce of natural chemistry. Seeing the graceful Kelly McGillis again, who had made a smashing impression in the memorable neo-noir drama Witness (1985), was a treat, but all her role of Charlie amounted to was stroking the phallus of the main character’s massive ego. Goose, Maverick’s best friend, was… well, Maverick’s best friend; that’s where his personality traits started and ended. And no matter how much I love and miss Val Kilmer, Iceman was simply designed to be Maverick’s shallow foil. Neither among these people, nor between the pilots and their mysterious enemies, is any type of tension discernible. If any valuable subtext presented itself, it flew under my radar.

Mayday

Over the years, I had caught bits and bobs of Top Gun, but never the whole thing. I expected a product typical of its time, sure, emphasised by its unapologetic eighties score. What I was presented with was a military propaganda piece that’s dated in every conceivable way, shape and form—Hell, I wouldn’t be surprised if it felt ancient by 1986 standards. The film discarded the orders of the Academy Award-winning hit single Berlin released for it, as it didn’t take my breath away. Neither did it fly off with my boredom, nor would it soar heavenbound with my frustrations. Everything about this astronomical chunk of cliché is completely inconsequential.

A conversation with my close friend , who expressed great enthusiasm for the 2022 sequel, made me realise I needed to check the original off my list. To call the experience a disappointment would be a massive understatement. In all of these 110 minutes, I’ve seen nothing in the way of value. Well, wait, that’s not true; Jim Abrahams directed the spoof Hot Shots! (1991)—a film I fondly remember for the many laughs it brought me, and which syphoned jet fuel directly from this flick. But now, after about three decades, I finally know that Top Gun never, ever needed a parody; it itself is one, and terrible to boot!

I didn’t lose that lovin’ feelin’, dear reader. That would imply I ever acquired it at all.

Right, I’ma buzz some more towers, y’all!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Top Gun (1986), Paramount Pictures

Did someone say 'coffee'? I'd love some!

Summary

Title: Top Gun
Year: 1986
Country: United States
Director: Tony Scott
Genre: Action/Drama
Running time: 110 minutes
Conclusion: It looks cool, feels nostalgic, but leaves me bored out of my skull and furious over the ridiculous screenplay, the hyperfocus on sentimentality, and the characters who were stripped of any and every dimension.
Grade: 2.0/10
Viewed on: Netflix

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Kun je je kindertijd nog voor de geest halen? Zelfs de hemel was niet in staat je te begrenzen; je kon alles worden wat je wilde, en de toekomst gloorde zo rooskleurig dat je wel drie pilotenzonnebrillen nodig had om er alleen al naar te kunnen kijken. Onder je leeftijdsgenoten werden de meest indrukwekkende beroepen genoemd: dokter, politieagent, brandweerman/vrouw, astronaut… en natuurlijk piloot! Van een stijlvolle luchtvaartkapitein tot een waaghalsige straaljagervlieger: wolken en horizonten lonkten naar veel jonge jongens en meisjes. Tijd, educatie en inspanning vormden de enige bruggen tussen jou en die dromen.

Voor velen betekende ouder worden een verschuiving in prioriteiten en doelen. Oude fascinaties verdwenen al snel naar de achtergrond, waarna je ze misschien nog één of twee keer weer oprakelde om ze vervolgens voorgoed los te laten. Maar omdat de beroepen die honderden mensen in hun kindertijd bewonderden nog steeds bestaan, is het duidelijk dat niet iedereen dat jeugdige enthousiasme is kwijtgeraakt. Deze helden van onze samenleving dienen nog steeds als inspiratie voor de volgende generatie en zijn uitstekende voorbeelden van de vruchten van doorzettingsvermogen! Met de juiste dosis motivatie kun je alles bereiken wat je maar wilt! Maar wie zijn deze symbolen van vastberadenheid en het verwezenlijken van grootse idealen?

Het gaat voornamelijk om echte mensen en de vertaling van hun prestaties naar televisie en film. Gezien dat laatste mag de invloed van de cinema niet worden onderschat. Ten goede of ten kwade, moet ik erbij zeggen. Het onderwerp van vandaag zou naar verluidt een enorme, veelvoudige toename hebben veroorzaakt in het aantal sollicitanten dat gevechtspiloot wilde worden. Die piek was in werkelijkheid veel kleiner, maar het is een leuk weetje dat brandstof biedt voor legendes. En dat is precies waar dit verhaal over een roekeloze avonturier in dienst van de Amerikaanse overheid op uitdraaide. Maar was het wel terecht?

Laten we eens nader bekijken waarom Top Gun (1986) vastzit in een permanente vrije val voordat ie ongenadig neerstort en affikt.

De Gebakken Luchtbrigade

Het verhaal begint letterlijk direct op de landingsbaan en toont de werkdag aan boord van een Amerikaans vliegdekschip. Deze montage wordt onderbroken door een hectisch luchtgevecht waaraan marinepiloot luitenant Pete “Maverick” Mitchell (Tom Cruise) en zijn radaronderscheppingsofficier, luitenant (jg) Nick “Goose” Bradshaw (Anthony Edwards), deelnemen. Ze zijn opgestegen in hun F-14A Tomcat vanaf de USS Enterprise, gestationeerd in de Indische Oceaan, om twee volstrekt anonieme vijandelijke MiG-28s aan te vallen die hun territorium zijn binnengedrongen. Samen met teamgenoten luitenant Bill “Cougar” Cortell (John Stockwell) en luitenant (jg) Sam “Merlin” Wells (Tim Robbins) slagen ze erin deze vijandelijke eenheden te verjagen. Op weg terug naar de basis krijgt Cougar echter een paniekaanval. Maverick slaagt erin hem terug naar de Enterprise te leiden, maar negeert orders om dit voor elkaar te krijgen.

Voor dit wangedrag krijgt hij een flinke uitbrander van zijn bevelvoerende officier (James Tolkan), hoewel die laatste moet toegeven dat de jonge rekruut het grootste fenomeen is sinds WiFi werd uitgevonden, bla bla bla. Cougar had zich oorspronkelijk verzekerd van een plek in wat rekruten ‘Top Gun’ noemen, een elite vliegschool in Miramar, San Diego. Nadat hij ontslag neemt, worden Maverick en Goose in zijn plaats gestuurd. Ze nemen het op tegen de meest getalenteerde piloten van hun generatie, waaronder luitenant Tom “Iceman” Kazansky (Val Kilmer) en zijn officier, luitenant (jg) Ron “Slider” Kerner (Rick Rossovich). Ze zijn allemaal vastbesloten om die prestigieuze Top Gun-trofee binnen te slepen. Ondertussen bouwt Maverick een relatie op met Charlotte “Charlie” Blackwood (Kelly McGillis), de instructrice astrofysica in het opleidingsprogramma, en lijdt hij een persoonlijk verlies, waardoor hij aan zichzelf gaat twijfelen. Zal hij zijn onzekerheid overwinnen, de liefde van zijn leven behouden en cum laude afstuderen?

De Leuterlat Leggen op Mach 2

Mijn antwoord op elk van de drie bovenstaande vragen luidt: Wie kan dat ook maar ENE vliegende kut schelen?! Deze film denkt misschien opgebouwd te zijn met een ​​emotionele impact tot gevolg, maar daarvoor ontbreken de nodige elementen. Vergelijk het gerust met opscheppen over de topsnelheid van een auto waarvan de motor en alle vier de wielen al sinds de aanschaf ontbreken. In dit geval is het voertuig waarmee we door de film reizen Maverick. Ik prefereer personages met gebreken; ze hoeven niet eens sympathiek te zijn. Als de hoofdpersoon perfect is, zijn er geen obstakels te overwinnen en duikt het verhaal neer als een dronken kamikaze-eenheid.

Dat wil niet zeggen dat Maverick geen obstakels en moeilijkheden op zijn pad krijgt. Maar zijn grootste uitdaging lijkt te zijn om de mannenkleedkamer te verlaten zonder met een van hen in bed te belanden. Het zweten van bovenlichamen, de uitwisseling van beledigingen en de oplopende spanning zorgden voor meerdere blessures op de set; sommige crewleden raakten verlamd nadat ze uitgleden over plassen vol gewapend testosteron.

Nee, dat verzin ik nu ter plekke, maar ik zou het wel geloofd hebben.

Het is zo vreemd om die gasten met handdoeken om hun middel rond te zien banjeren; je voelt bijna hun onmiskenbare drang om wat Moeder Natuur hen heeft geschonken tevoorschijn te toveren en er een meetlat bij te pakken. Zodra Maverick en Goose bij Top Gun aankomen, draait het grootste deel van de film om deze banale praktijken. Maar de ultieme belichaming van absolute arrogantie, misplaatste mannelijkheid en belachelijke rivaliteit is de eindeloze volleybalmontage. Deze en andere scènes komen over als een idiote reclamecampagne waarvan de ontwikkelaars vergaten welk merk er gepromoot moest worden. Het verhaal mist daardoor een moreel kompas, want de ontwikkeling van Mavericks personage is net zo oninteressant als het bestuderen van de bewegingen die gras maakt op een windstille dag.

Maar zelfs als we dat buiten beschouwing laten, zal de turbulentie niet afnemen. Nee, lieve lezer, Top Gun vliegt recht op een tornado van stront af.

De Patroonheilige van de Heilige Patronen

Het script van deze film is simpelweg te onbruikbaar voor schietoefeningen. De gaten die er al in zitten zijn zo gigantisch dat je nagenoeg onmogelijk de omliggende delen van dit slordige, stinkende stuk slijk kunt raken. Neem bijvoorbeeld deze ‘vijandelijke’ MiG-28-toestellen; wat is hun doel? Tot welk land behoren ze? Ik weet dat de Koude Oorlog op zijn laatste benen liep toen de film uitkwam, maar we weten niet eens of er in dit verhaal een gewapend conflict gaande is! Er zijn geen duidelijke politieke gevolgen verbonden aan deze vijandige bewegingen, en ze zullen iedereen een rooie rotzorg zijn; ze worden nauwelijks besproken, en als dat per hoge uitzondering wel gebeurt, worden ze hooguit afgedaan als een irritante verkeerssituatie. Sterker nog, je kunt het vergelijken met die herhaalde streek die van meet af aan al niet grappig was: Maverick, de dekselse doerak die hij is, negeert orders wanneer hij geen toestemming heeft om te landen door rechtstreeks langs de verkeerstoren te vliegen en – hou je vast! – de torencommandant daar… zijn koffie laat morsen!

WAAAAAAAAHAHAHAHAHAHAHAAAAAaaaaaaaaaa, wanneer is deze martelgang eindelijk afgelopen…?

Als er ooit een fatsoenlijk plot in deze geprojecteerde schroothoop zat, dan hebben producenten Don Simpson en Jerry Bruckheimer dat ongetwijfeld overboord gegooid ten gunste van spectaculaire scènes, vanwege de dollartekens die voortdurend voor hun ogen flitsten. Al het geld dat voor deze catastrofe was vrijgemaakt, is waarschijnlijk naar de cast en de afdeling visuele techniek gegaan, en vooral die laatste wist hoe ze die centen moest besteden. Deze film oogt zeker als eentje die – *effe spieken* – dertien tot vijftien miljoen dollar kostte, met het fantastische kleurenschema van Tony Scott dat hij een paar jaar later zo schitterend zou toepassen in de magnifieke misdaad-roadmovie True Romance (1993), geschreven door toenmalig nieuwkomer Quentin Tarantino. Maar wat we hier krijgen is een drama van soapniveau over een onverbeterlijk leeghoofd dat zijn inherente clichés niet in beweging krijgt, omdat ie steeds plat op zijn stomme bakkes pleurt. De zogenaamd ontroerende momenten slagen er zonder uitzondering niet in om te landen, simpelweg omdat ze nooit zijn opgestegen. Misschien was het de bedoeling van Simpson en Bruckheimer om een echt emotioneel stuk te maken, en wellicht verdwaalde de vliegdekschip-postduif die die intenties moest overbrengen voordat hij de juiste mensen bereikte. Ik heb werkelijk geen idee.

Nul Draagkracht

Velen zouden de film op dit punt verdedigen en beweren dat Maverick een goed uitgewerkt personage is; hun belangrijkste argument zou waarschijnlijk zijn dat hij – zoals veel goed geschreven hoofdpersonen – daadwerkelijk een paar lijken in de kast heeft. Het directe probleem is hoe weinig die hem deren. Er wordt wel wat gepraat over het feit dat zijn vader ook marinepiloot was, maar diens geschiedenis was blijkbaar omhuld in controverse. Dit wordt slechts zelden genoemd en al helemaal niet op een manier die mijn nieuwsgierigheid ook maar enigszins kon prikkelen. Los van enkele terloopse opmerkingen toont Maverick zelf nauwelijks interesse in de kwestie; waarom zou het publiek zich er dan anders over voelen? Deze specifieke verhaallijn is zo slecht opgezet en uitgewerkt dat de grote onthulling aan het einde geen enkele kans heeft om mijn emotionele betrokkenheid, die vijf minuten na aanvang al met een hartstilstand kampte, te reanimeren.

De dynamiek tussen de personages mist volledig elke vorm van natuurlijke chemie. Het was een genot om de gracieuze Kelly McGillis weer te zien, die een verpletterende indruk had gemaakt in het memorabele neo-noir-drama Witness (1985), maar haar rol als Charlie kwam neer op niets meer dan het masseren van de massieve fallus die het ego van de hoofdpersoon vertegenwoordigt. Goose, Mavericks beste vriend, was… tja, Mavericks beste vriend; daar begonnen en eindigden zijn persoonlijkheidskenmerken. En hoe erg ik Val Kilmer ook bewonder en mis, Iceman was simpelweg ontworpen als de oppervlakkige tegenhanger van Maverick. Noch tussen deze personages noch tussen de piloten en hun mysterieuze vijanden is enige vorm van spanning te bespeuren. Als er al een waardevolle onderliggende betekenis was, is die onder mijn radar door gevlogen.

Mayday

In de loop der jaren had ik wel eens stukjes van Top Gun gezien, maar nooit de hele film. Ik verwachtte een product dat typisch was voor die tijd, zeker, benadrukt door de onbeschaamde jaren-tachtig-soundtrack. Wat ik echter voorgeschoteld kreeg, was een militair propagandastuk dat in alle opzichten gedateerd is – sterker nog, het zou me niet verbazen als het zelfs naar de maatstaven van 1986 prehistorisch aanvoelde. De film negeerde de Oscarwinnende hit die Berlin ervoor uitbracht – “Take My Breath Away” – want die titel was op mij niet van toepassing. Het blies mijn verveling niet het luchtruim in, noch deed het mijn frustraties ter hemel stijgen. Alles aan deze astronomische clichébom is volkomen onbeduidend.

Een gesprek met mijn goede vriendin , die erg enthousiast was over het vervolg uit 2022, deed me beseffen dat ik het origineel ook moest zien. Om de ervaring een teleurstelling te noemen zou een enorm understatement zijn. In al die 110 minuten heb ik niets waardevols gezien. Wacht even, dat klopt niet helemaal; Jim Abrahams regisseerde de parodie Hot Shots! (1991) – een film die ik me nog goed herinner wegens de vele lachbuien die deze me bracht, en die rechtstreeks kerosine overhevelde uit deze prent. Maar nu, na zo’n dertig jaar, weet ik eindelijk dat Top Gun nooit een parodie nodig had; het is er zelf een, en nog een vreselijke ook!

Ik verloor nimmer dat lovin’ feelin’, lieve lezer. Dat impliceert dat ik het ooit heb gehad.

Afijn, ik ga maar weer ‘s wat verkeerstorens op stang jagen. Mazzel!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Top Gun (1986), Paramount Pictures

Zei daar iemand 'koffie'? Nou, graag!

Samenvatting

Titel: Top Gun
Jaar: 1986
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tony Scott
Genre: Survival thriller
Speelduur: 110 minuten
Conclusie: Het oogt gaaf en voelt nostalgisch aan, maar ik verveelde me dood en werd woedend door het belachelijke scenario, de gigantische focus op sentimentaliteit en de personages die van iedere dimensie ontdaan zijn.
Cijfer: 2,0/10
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Museums store, protect, and display the most creative works of art that humanity has produced, as well as historical artefacts, engineering accomplishments, and the marvels of nature. Entire organisations have been erected to preserve both flora and fauna. The legislature of a country makes sure that the law is upheld and that orange dictators don’t enrich themselves, start illegal wars, wreck the economy, manipulate history, or, you know, demolish the official residence of the head of state and the Capitol for ridiculous vanity projects that nobody fucking asked for. Great job, Congress!

Cinema is another touchy subject, literally! For better or for worse, we get alternative versions of successful films thrown at us all the time. Way back when, George Lucas couldn’t take his hands off his original Star Wars (1977) and its two immediate follow-ups. Some very controversial edits disfigured E.T. the Extra-Terrestrial (1982) by his colleague and friend, Steven Spielberg. And the debacle around Zack Snyder’s ultimately assembled cut of the extremely troubled Justice League (2017)? Let’s not even go there. An episode of the satirical animated show South Park (1997-present) addressed the problem of films needing to be protected from their makers back in 2008. While aiming to poke fun, the debate they sparked is genuine: movies are products of their time, so updating them may be construed as rewriting and falsifying movie history.

However, sometimes cuts—which may later be restored—must be made for the sake of marketability. A well-known example of this is the fantasy smash hit The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) and its equally successful sequels. They were later given a Special Extended Release on home video by director Peter Jackson, adding new scenes and context to the versions previously projected in cinemas.

In that same era, another project was literally—and, given the characters, plot, and setting, ironically—cut in two, preventing the unnecessary removal of precious material. After being shown at festivals in 2004, the complete version never saw a wide release. Its director kept it close to the chest and steadfastly refused to make his brainchild available on any medium, whether physical or streaming. There were no hints that his stance on the matter would ever change.

But now, against all odds, Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), the brainchild of cinema’s curator of cult classic carnage Quentin Tarantino, finally made a killing in cinemas. What’s more, it’s due out next month on 4K Ultra-HD and regular Blu-ray, as well as… VHS?!

Anyway, let’s not get ahead of ourselves and cut right to the jug- I mean, chase. So, sit back in your Pussy Wagon, strap in, sharpen your samurai sword, and see just how wild this ride gets!

Chapter One: A ‘Royale’ Welcome

The story is one as old as time—or at least dates back to Shurayuki-hime (1975), better known internationally as Lady Snowblood. She was once the greatest assassin the world had ever seen, but then the heavily pregnant and nameless Bride (Uma Thurman), previously going by Black Mamba, fell out of favour with her mentor/former lover Bill (David Carradine), the Snake Charmer. He orders his Deadly Viper Assassination Squad to execute her, her fiancé, and all other people assembled in a little Texas wedding chapel. Despite Bill’s personal coup de grâce, The Bride survives her ordeal and slips into a coma. She awakens four years later, her baby being replaced by an unquenchable thirst for revenge. After acquiring a custom katana and compiling a list of her victims, she crosses them off one by one until she reaches her primary target: Bill.

My local arthouse theatre in Leeuwarden, Slieker Film, arranged a Tarantino Special, allowing visitors to have a Royale With Cheese and an accompanying milkshake at Café Thús. There was a free drink involved for people who came dressed as one of the director’s colourful characters, so I opted for black and white and a makeshift Kato mask. The best costume was awarded a prize, but a shocking lack of competition made me the default winner—see my Note for more. My awesome best friends , —AKA Our Kid—and I didn’t run into a single Crazy 88 colleague. Oh well, no matter, it was an unforgettable screening in so, so many ways. But how did the film itself contribute to the experience?

Chapter Two: The Second Renaissance of Frankenfilm

I’m jealous of people who saw the Director’s Cut of Dark City (1998) first; the theatrical version gave away far too many of its surprises in the opening sequence on the behest of the producers. What the new edit of Alex Proyas’ neo-noir sci-fi gem has in common with Kill Bill: The Whole Bloody Affair is that each is, without a single doubt, the superior version of its respective film. We’re not just talking about stitched together parts that have become animated—despite the film featuring an extended version of the anime sequence—but about a bloody, pulpy, yet exciting story that feels complete. And that’s because it is. Yes, it’s over four hours long, which sadly stretches the attention span of the smartphone generation to its brittle limits. But I wouldn’t have missed it for the world.

Whenever I recount to you a tale, I have the irresistible habit of including way too many unnecessary details—sorry about that. I don’t want to compare myself to him, but this characteristic is reflected in Tarantino’s sprawling way of telling a story, especially in Kill Bill. The ultraviolent first half is a beautiful buildup to the contemplative second, which, by comparison, offers even more plot. That has always been the case, even when the film was split into two. But now, the whole thing flows marvellously, despite its huge-arse running time. The recap that precedes Chapter Six: Massacre at Two Pines has been removed, as well as a reveal that concludes Chapter Five: Showdown at House of Blue Leaves, which, in the grand scheme of cinema history, isn’t that earth-shattering, but I still wonder if it might surprise the uninitiated.

Chapter Three: The Blood, the Bath and the Rhythm

It’s so weird to think that a movie by Tarantino, renowned for showing excessive violence, would be toned down. But that is exactly what happened with Kill Bill: Vol. 1 (2003). The infamous massacre involving the Crazy 88 gang was originally shown largely in black-and-white to please the MPAA. Now, we get to witness the carnage in all its gory glory, and it is still a feast to behold; probably even more so. The same may be said for the extended anime scene, which now tells a more complete mini story and does not hold back on the bloodshed! Its necessity may be debated, but it sure helps make this neo-noir samurai Spaghetti Western the rhythmic, blood-soaked spectacle it is.

Most changes occur in the first half of the film; the Klingon proverb at the start has been replaced by a dedication to Japanese cinema icon Kinji Fukasaku, well known in the West for directing Batoru Rowaiaru (2000), better known as Battle Royale, which is widely regarded as the blueprint for The Hunger Games (2012). Its Asian predecessor features Chiaki Kuriyama, who immortalised herself in Kill Bill as Gogo Yubari—as seen in the photograph below. For two decades, you’ve seen a truncated version of the Sofie Fatale (Julie Dreyfus) interrogation scene, the full version of which is even darker in tone. Halfway through, a fifteen-minute musical interlude has been spliced in. And those are the changes made to a film that has aged like a fine wine, standing the test of time with two shakes of a lamb’s tail and two arms tied around its back. The masterful editing by the late, great Sally Menke, set to the beat of Tarantino’s eclectic choice of music, is still intact, providing us, as ever, with a bladed avenger’s vibrant journey.

Chapter Four: Never a Dull Blade

Much of the original duology has remained the same, but I could still explore this fusion with a surprisingly fresh perspective. Not having seen either volume for years was surely helpful. And it’s not just the passage of time between me and what I remembered that has granted me a proverbial pair of new eyes—or, well, one, then. During the Intermission, said it best: now that we’re older, we have a much better understanding of the various references. This is absolutely true for me, especially when it comes to music cues. Creatively, Tarantino is highly indebted to the Italian visionary Sergio Leone; anyone familiar with his visual language will instantly spot the fingerprints.

Pieces of the soundtrack to his masterpiece—and my personal favourite!—Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo/The Good, the Bad and the Ugly (1966) by Maestro Ennio Morricone can be heard in Kill Bill, alongside his scores for other classic productions. Over the years, I have grown as a movie buff, and my knowledge of—as well as my appreciation for—cinema from around the world has equally expanded. And that makes my reacquaintance with this love letter to exploitation cinema even more fun. Its plethora of nods and allusions to grimy gems and Technicolor evergreens makes me put this vengeful roller coaster on a pedestal right next to those. Ultimately, withholding its release for over twenty years was the right move. Momentum was built, admiration accumulated, legend grown, all while waiting for the right moment to strike like a deadly viper from the tall grass…

Last Chapter: Remain Seated Until the End

Filled to the brim with exciting takes on stock characters that have a flair for the dramatic, Kill Bill: The Whole Bloody Affair is an ode to cult cinema that could have been produced in the last few years, if I hadn’t known better. Its age doesn’t show for a second, but its longevity sure as Hell does! I would get why some viewers would be hit by tidal waves of nostalgia, but its timeless qualities are the reason I remain exactly where—and especially when—I am. The film still captivates me, just as it did half my lifetime ago. I do catch myself looking at the protagonist from new angles, though. Knowing that she must have caused countless volumes of suffering in her previous life as an assassin, I started wondering if I considered the Bride’s quest for retribution justified.

Then again, I also never take the past for Clint Eastwood’s The Man With No Name into account, so I shall refrain from adopting a double standard. Uma Thurman’s character is an enigma and should be regarded as such. Her violent adventure has been iconic from the get-go, and will remain so for decades to come. Controversially, one way to ensure this takes place after the end credits. It takes the shape of a ten-minute animated short called The Lost Chapter: Yuki’s Revenge (2025), using the engine, world, and characters of the popular Fortnite (2017) video game, is supposedly based on an unfilmed chapter that’s set early in the Kill Bill story. Sadly, I think it contributes nothing of value at all, except as a possible portal to Tarantino’s work down the road for kids who are currently still too young.

So yeah, you may want to leave the cinema after the feature presentation’s credits—as well as heads—have ceased rolling. I’ll leave that up to you, but I definitely recommend this definitive version of this massacring masterpiece!

Omae wa mou shindeiru!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), Lionsgate

Summary

Title: Kill Bill: The Whole Bloody Affair
Year: 2004
Country: United States
Director: Quentin Tarantino
Genre: Neo-noir/Martial arts/Spaghetti Western
Running time: 275 minutes
Conclusion: I’ve heard several people say that this was never their favourite entry in the cult director’s filmography, but that the complete version made them appreciate it much more. I wholeheartedly agree, as the story—not unlike the blood—flows even better!
Grade: 9.0/10
Viewed on: The big screen at Slieker Film

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Musea bewaren, beschermen en tonen de meest creatieve kunstwerken die de mensheid heeft voortgebracht, evenals historische artefacten, technische prestaties en de wonderen der natuur. Er zijn complete organisaties opgericht om zowel flora als fauna te behouden. Het parlement van een land zorgt ervoor dat de wet wordt nageleefd en dat oranje dictators niet zichzelf verrijken, illegale oorlogen beginnen, de economie ruïneren, de geschiedenis manipuleren of, nou ja, de officiële residentie van het staatshoofd en het Capitool slopen voor compleet debiele prestigeprojecten waar niemand ook maar ene reet aan heeft heeft. Applaus voor ‘t Congres, hoor!

Film is nog zo’n gevoelig onderwerp. Ten goede of ten kwade worden we voortdurend bekogeld met alternatieve versies van succesvolle films. George Lucas kon zijn tengels niet van zijn originele Star Wars (1977) en de twee delen daar direct na afhouden. Een aantal zeer controversiële bewerkingen door zijn collega en vriend Steven Spielberg wisten het geliefde E.T. the Extra-Terrestrial (1982) te ontsieren. En het debacle rond Zack Snyders uiteindelijke montage van het uiterst problematische Justice League (2017)? Laten we het daar maar niet over hebben. Een aflevering van de satirische animatieserie South Park (1997-heden) kaartte in 2008 het probleem aan dat films beschermd moeten worden tegen hun makers. Hoewel het grappig bedoeld was, is het opgevoerde discussiepunt terecht: films zijn producten van hun tijd, dus het moderniseren ervan kan worden gezien als het herschrijven en vervalsen van de (film)geschiedenis.

Soms moeten er echter scènes worden weggelaten – die later weer worden hersteld – met het oog op de verkoopbaarheid. Een bekend voorbeeld hiervan is de fantasyhit The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) en de al even succesvolle vervolgfilms. Regisseur Peter Jackson bracht deze films later uit in een speciale, uitgebreide editie voor home video, met nieuwe scènes en context ten opzichte van de bioscoopversies.

In diezelfde periode werd een ander project letterlijk – en gezien de personages, het plot en de setting, ironisch genoeg – in tweeën gesplitst, waardoor het onnodige verwijderen van waardevol materiaal werd voorkomen. Nadat de complete versie in 2004 op festivals was vertoond, werd deze nooit voor een groot publiek uitgebracht. De regisseur hield zijn geesteskind angstvallig in zijn kluis en weigerde het steevast op welk medium dan ook beschikbaar te stellen, fysiek noch via streaming. Er waren geen aanwijzingen dat hij ooit van mening zou veranderen.

Maar nu heeft Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), het geesteskind van de cinematische curator van cultklassieke knalfestijnen Quentin Tarantino, tegen alle verwachtingen in, een ware slachting aangericht in de bioscoopzalen. Waar bovendien mijn oog – en lapje! – op valt: de film verschijnt volgende maand op 4K Ultra-HD en reguliere Blu-ray, maar ook op… VHS?!

Maar goed, laten we niet op de zaken vooruitlopen en meteen spijkers met koppen hakk- ik bedoel, slaan. Dus, plof lekker neer in je Pussy Wagon, gesp die gordel, slijp je samoeraizwaard en ervaar zelf hoe bizar wild deze rit wordt!

Hoofdstuk Eén: Een ‘Royale’ Welkom

Het verhaal is zo oud als de tijd zelf – of gaat in ieder geval terug tot Shurayuki-hime (1975), internationaal beter bekend als Lady Snowblood. Ze was ooit de gevaarlijkste huurmoordenares ter wereld, maar toen viel de hoogzwangere en naamloze ‘Bride’ (Uma Thurman), voorheen bekend als Black Mamba, in ongenade bij haar mentor en voormalige geliefde, Bill (David Carradine), de ‘Snake Charmer’. Hij geeft zijn Deadly Viper Assassination Squad opdracht haar, haar verloofde en alle andere aanwezigen in een kleine trouwkapel in Texas om te leggen. Ondanks Bills persoonlijke genadeslag overleeft The Bride haar beproeving en raakt ze in coma. Vier jaar later ontwaakt ze, haar baby vervangen door een onstilbare dorst naar wraak. Met een op maat gemaakte katana en een lijst met haar slachtoffers streept ze hun namen één voor één af, tot ze haar belangrijkste doelwit bereikt: Bill.

Mijn lokale arthousebioscoop in Leeuwarden, Slieker Film, organiseerde een Tarantino Special, waarbij bezoekers bij Café Thús een Royale met kaas en een milkshake konden bestellen. Er was een gratis drankje voor iedereen die verkleed kwam als een van de kleurrijke personages van de regisseur, dus ik koos voor een zwart-witpak en een geïmproviseerd Kato-masker. Het beste kostuum werd beloond met een prijs, maar door het schokkende gebrek aan concurrentie was ik automatisch de winnaar – zie mijn Notitie voor meer informatie. Mijn bovenste beste vrienden , – oftewel Ons Jong – en ik kwamen geen enkele Crazy 88-collega tegen. Ach ja, geen probleem, het was hoe dan ook een onvergetelijke vertoning. Maar hoe droeg de film zelf bij aan die ervaring?

Hoofdstuk Twee: De Tweede Wedergeboorte van Frankenfilm

Ik ben jaloers op mensen die eerst de Director’s Cut van Dark City (1998) hebben gezien; op aandringen van de producenten gaf de openingsscène in de bioscoopversie al te veel verrassingen weg. Wat de nieuwe versie van Alex Proyas’ neo-noir sciencefictionparel gemeen heeft met Kill Bill: The Whole Bloody Affair, is dat beide zonder enige twijfel de superieure versie van hun respectievelijke films zijn. Het gaat hier niet om een stel aan elkaar genaaide filmfragmenten die aan een slappe reanimatie zijn onderworpen – hoewel de film een ​​uitgebreide versie van de anime-sequentie bevat – maar om een bloederig, pulpachtig en toch spannend verhaal dat compleet aanvoelt. En dat is het ook. Ja, de film duurt meer dan vier uur, wat helaas de aandachtsspanne van de smartphonegeneratie tot het uiterste op de proef stelt. Maar ik had dit voor geen goud willen missen.

Zodra ik begin te praten, heb ik de onweerstaanbare neiging om mijn gejekker te doorspekken met veel te veel onnodige details – sorry daarvoor. Ik wil mezelf niet met hem vergelijken, maar deze eigenschap komt terug in Tarantino’s breed opgezette manier van verhalen vertellen, vooral in Kill Bill. Het ultra-gewelddadige eerste deel is een prachtige opbouw naar de contemplatieve tweede helft, die in verhouding nog meer plot biedt. Dat is altijd al zo geweest, zelfs toen de film in tweeën werd gesplitst. Maar nu loopt het geheel wonderbaarlijk soepel, ondanks de uit de klauwen gelopen speelduur. De samenvatting voorafgaand aan Chapter Six: Massacre at Two Pines is verwijderd, evenals een onthulling die Chapter Five: Showdown at House of Blue Leaves afsluit. Die is in het grote geheel van de filmgeschiedenis nou niet daverend wereldschokkend, maar misschien weet het de groentjes toch te verrassen.

Hoofdstuk Drie: Het Bloed, het Bad en het Ritme

Het is ronduit bizar om te bedenken dat een Tarantino-film, bekend om buitensporig geweld, gecensureerd werd. Maar dat is precies wat er gebeurde met Kill Bill: Vol. 1 (2003). Het beruchte bloedbad met de Crazy 88-bende werd oorspronkelijk grotendeels in zwart-wit vertoond om de filmkeuring tevreden te stellen. Nu kunnen we de slachtpartij in al zijn gewelddadige glorie aanschouwen, en het is nog steeds een lust voor het – overgebleven – oog; misschien zelfs nog meer dan voorheen! Hetzelfde geldt voor de uitgebreide anime-scène, die nu een completer miniverhaal vertelt en de bloedvergieting niet schuwt! Over de noodzaak ervan kunnen we soebatten, maar het draagt ​​zeker bij aan het ritmische, bloederige spektakel dat deze neo-noir samurai-spaghettiwestern is.

De meeste veranderingen vinden plaats in de eerste helft van de film; het Klingon-spreekwoord aan het begin is vervangen door een eerbetoon aan de Japanse filmicoon Kinji Fukasaku, in het Westen bekend als regisseur van Batoru Rowaiaru (2000), beter bekend als Battle Royale, dat algemeen wordt beschouwd als de blauwdruk voor The Hunger Games (2012). In de Aziatische voorganger daarvan speelt Chiaki Kuriyama, die zichzelf onsterfelijk maakte in Kill Bill als Gogo Yubari – zie de foto hieronder. Al twintig jaar zie je een verkorte versie van de verhoorscène met Sofie Fatale (Julie Dreyfus), die in de volledige versie een nog duisterdere ondertoon heeft. Halverwege is er een muzikaal intermezzo van vijftien minuten ingevoegd. En dat zijn de veranderingen aan een film die als een goede wijn is gerijpt en de tand des tijds met grof en gruwelijk groot gemak heeft doorstaan. De meesterlijke montage van de veel te vroeg overleden Sally Menke, perfect afgestemd op Tarantino’s eclectische muziekkeuze, is nog steeds intact en biedt ons, zoals altijd, een meeslepende reis van een meedogenloze zwaardvechtster op oorlogspad.

Hoofdstuk Vier: Vergeelt Geen Moment

Veel van het oorspronkelijke tweeluik is hetzelfde gebleven, maar ik kon deze samensmelting toch met een verrassend fris oog bekijken. Dat ik beide delen jaren geleden voor het laatst zag, was zeker een voordeel. En het is niet alleen de tijd die is verstreken tussen mij en wat ik me herinnerde, die me een spreekwoordelijke nieuwe blik heeft gegeven. Tijdens de pauze zei het treffend: nu we ouder zijn, begrijpen we de verschillende verwijzingen veel beter. Dit is voor mij inderdaad een feest der herkenning, vooral als het om muziekfragmenten gaat. Creatief gezien is Tarantino namelijk zwaar schatplichtig aan de Italiaanse visionair Sergio Leone; iedereen die bekend is met zijn beeldtaal zal die invloed direct herkennen.

Delen van de soundtrack van zijn meesterwerk – en mijn persoonlijke favoriet! – Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo/The Good, the Bad and the Ugly (1966), gecomponeerd door Maestro Ennio Morricone, zijn te horen in Kill Bill, naast zijn iconische partituren voor andere klassieke producties. In de loop der jaren ben ik als filmliefhebber gegroeid en nam mijn kennis van – en waardering voor – films van over de hele wereld evenredig toe. En dat maakt mijn hernieuwde kennismaking met deze liefdesbrief aan de exploitatiecinema des te leuker. De talloze knipoogjes en toespelingen op groezelige pareltjes en Technicolor-kunststukken zorgen ervoor dat ik deze wraakzuchtige achtbaanrit op een voetstuk zet, pal naast de prenten waarnaar wordt verwezen. Uiteindelijk was het uitstellen van de release gedurende meer dan twintig jaar de juiste beslissing. Er werd momentum opgebouwd, bewondering verzameld, een legende gevormd, anticiperend op het juiste moment om als een dodelijke adder vanuit het hoge gras toe te slaan…

Laatste Hoofdstuk: Blijf Zitten Tot het Einde

Kill Bill: The Whole Bloody Affair zit boordevol spannende interpretaties van stereotype personages met een flair voor drama en is een ode aan cultfilms die, als ik niet beter had geweten, net zo goed in de afgelopen jaren gemaakt had kunnen worden. Deze perfect samengestelde versie verhult haar leeftijd, maar haar blijvende waarde absoluut niet! Ik snap wel waarom sommige kijkers overspoeld zouden worden door nostalgie, maar juist die tijdloze kwaliteit zorgt ervoor dat ik precies blijf waar – en vooral wannéér – ik ben. Dit wraakverhaal boeit me nog even hard als een half leven geleden. Ik betrap mezelf er echter wel op dat ik de hoofdpersoon vanuit nieuwe invalshoeken bekijk. Wetende dat ze in haar vorige leven als huurmoordenaar ontelbaar veel leed moet hebben veroorzaakt, begon ik me af te vragen of ik de vergeldingszucht van The Bride wel gerechtvaardigd vond.

Aan de andere kant houd ik ook nooit rekening met het verleden van Clint Eastwoods The Man With No Name, dus ik zal me onthouden van een dubbele standaard. Het personage van Uma Thurman is een enigma en moet als zodanig worden beschouwd. Haar gewelddadige avontuur is vanaf het begin iconisch geweest en zal dat nog decennialang blijven. Een controversiële manier om dit te garanderen speelt zich af na de aftiteling. Het neemt de vorm aan van een tien minuten durend animatiefilmpje getiteld The Lost Chapter: Yuki’s Revenge (2025), dat gebruikmaakt van de engine, de wereld en de personages uit de populaire videogame Fortnite (2017). Dit is zogenaamd gebaseerd op een nooit gefilmd hoofdstuk dat zich afspeelt aan het begin van het Kill Bill-verhaal. Helaas voegt het mijns inziens helemaal niets waardevols toe, behalve misschien als een mogelijke introductie tot Tarantino’s werk in de toekomst voor kinderen die er nu nog te jong voor zijn.

Dus ja, misschien wil je de bioscoop verlaten nadat de aftiteling – en de hoofden – van de film is uitgerold en -gespeeld. Dat laat ik aan jou over, maar ik raad deze definitieve versie van dit bloedovergoten meesterstuk absoluut aan.

Omae wa mou shindeiru!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), Lionsgate

Samenvatting

Titel: Kill Bill: The Whole Bloody Affair
Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Quentin Tarantino
Genre: Neo-noir/Martial arts/Spaghetti Western
Speelduur: 275 minuten
Conclusie: Ik heb van verschillende mensen gehoord dat dit nooit hun favoriete film uit het oeuvre van de cultregisseur was, maar dat ze de complete versie veel hoger waardeerden. Dat geldt ook voor mij, want mijns inziens verloopt het verhaal nu nog vloeiender! Letterlijk…
Cijfer: 9,0/10
Gezien via: Het grote scherm bij Slieker Film

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Solid ground under your feet, a specific as well as a mutual objective in mind and undying love and respect for one another. These are the cornerstones of any healthy relationship, right? All noses pointed in the same direction, ready for whatever adventure comes your way. Every obstacle is tackled by a tight unit. I hate throwing in cliches like ‘teamwork makes the dream work,’ but the gist of that is what I’m going for here. Harmony and progress spring from the well of a strong and flourishing family dynamic.

But as cracks begin to show, fanning the flames of passion will risk terrible eruptions, possibly leading to a fatal explosion that no one in the tight-knit circle can escape. Loss of alignment and the rise of resentment culminate in a pressure that won’t ease without effort from all involved. Cooler heads should prevail, as the saying goes. However, the misplacement of a collective goal severely limits the available options. It’s sink or swim, abandon ship, women and children first!

No, I haven’t come up with any new theory about the rules of attraction and the ramifications of falling out of love. Neither does the film I’ll discuss today. Yet, its story literally pulled me in every direction. Solid communication and taking stock of your partner’s needs are perfect ways to prevent cracks from forming in the first place. Wish it were that easy, of course. Instead, the second hand of the clock ticks ever louder and louder in Smash Palace (1981) by New Zealand director Roger Donaldson. But the sound is lost in the violent roar of motorised fury…

Start Your Engines

A white Peugeot 504 languidly makes its way through the winding roads of the North Island Volcanic Plateau. It passes through a desolate yet impressive landscape before crashing violently. There is neither a trace nor a mention of the driver, but car yard owner and former international racecar pilot, Al Shaw (Bruno Lawrence), is called in to tow the wreck. He operates a garage with Tiny (Desmond Kelley) and tinkers away on a green Ford renovation project for his friend, police officer Ray Foley (Keith Aberdein). Clouds gather on the horizon as his wife, Jacqui (Anna Jemison), receives phone calls from prospective buyers interested in the yard. Al, however, feels fine where he is and refuses to entertain the idea.

His pigheadedness builds pressure within their marriage. Because, even though Al has everything he wants and needs, Jacqui feels lost and unable to adapt to their remote location. What’s more, she doesn’t consider the garage and the surrounding harsh countryside a safe area for their little daughter, Georgie (Greer Robson), to grow up in. Neither is willing to budge on the matter, leaving it unresolved and allowing the resulting rift to fester. Her husband’s extreme workaholism leads Jacqui to attend social events by herself. And as her loneliness drives her into the arms of Ray, Al’s world completely falls apart. But he won’t accept defeat, and the race is still on…

Erratic Curves

Block the sun, and flowers won’t grow. Or rather, cutting off oxygen will extinguish all life. A relationship is no different; its participants need room to blossom, breathe and thrive. Jacqui requires a change of scenery, while Al longs for his wife and daughter. Both are deprived of what they desperately need, with devastating results. Even for the most experienced driver, this track becomes increasingly difficult to navigate. Like the car in the beginning, the situation is bound to spin out of control. And as that comes to pass, who will emerge from the wreckage?

In a way, the protagonist of Smash Palace serves as a callback to that of Les Quatre Cents Coups (1959), a French classic I reviewed a couple of weeks ago. While Al’s erratic response to his situation is inexcusable, I catch myself feeling more sympathy for him than I possibly should. Or, at the very least, I understand the impossible situation these two find themselves in. Al’s life is in rural Horopito, while Jacqui wants to spend hers practically anywhere else. A compromise isn’t possible; which turn are they supposed to make? A fork in the road looms, as their vehicle accelerates.

The Scenic Route

Believe it or not, Steven Spielberg’s now-classic debut, Duel (1971), was the first film on my mind as Smash Palace sped off. That’s mostly because of the dusty, sun-baked earth tones featured in both, though one might argue that each story also showcases a central character in extreme mental torment. However, the way Al lashes out, he has more in common with Carey Loftin’s unseen—and unhinged!—truck driver than with the mild-mannered David Mann, played by Dennis Weaver.

I must admit that I only reached this conclusion way after the credits had rolled, and merely made the visual connection whilst absorbing the imagery. The huge impression these two titles made on me is another thing they have in common. I also didn’t expect much in either case.

That sounds unfair, but I anticipated no greatness from Spielberg’s first time at the wheel, as I knew the production was originally made for television. Boy, was I wrong, but that’s a story for another day. And as for Smash Palace, I predicted something else entirely. And that was based on the Arrow Video artwork, which shows a shotgun-wielding man with a little girl standing atop a pile of car wrecks. It led me to mistakenly expect something of a post-apocalyptic B-movie, akin to Mad Max (1979), which was released not long before and had received a high-octane, hugely successful sequel in 1981, the very same year Donaldson’s third feature came out.

But calling the latter semi-professional or even amateurish would be a great mistake, not to mention a grave insult, as the end result is absolutely moving and extremely well-made. Yet the beautiful but dated-looking colours and the awe-inspiring remote locations almost made me judge this boo- I mean, film, by its cover. I should also mention the varied and effective mood-setting soundtrack by New Zealand composer Sharon O’Neill, ranging from synth-laden ambient to jazz and piano, which beautifully underscores the family’s imminent collision course.

The Passenger

A loving marriage is in tatters, a solid friendship lies in ruin, and the way forward becomes paved with potholes, obstacles and blown-up bridges. Now that he fears he’s lost Jacqui to Ray, Al has his little passenger to think about. Despite not being a parent myself, I’ve seen relationships disintegrate up close when there was a child in the mix. For all parties concerned—the film’s central figures and the viewer—little Georgie becomes the moral anchor, the deciding factor. Had she not been there, the former lovers could despise and ignore each other for the rest of their lives, and follow up on their dreams in peace. But that would also leave us without a proper story.

My heart bled for the poor lass. Played with poignant authenticity by a young Greer Robson, Georgie served as both the point of contention in a lovers’ quarrel and a beacon of hope. Surely, the well-being of their daughter should bring the combatants to their senses and inspire them to reach an agreement, or at least an understanding? But no, Jacqui is unwilling to remain unhappy, and Al allows his darker, jealous and possessive side to take over, ultimately dragging his beloved daughter into the literal firing line during the film's final, desperate U-turn. A fatal crash becomes unavoidable, as everyone around them braces for impact. Even Georgie’s innocence cannot prevent this vehicle from swerving off the road.

Dead End

When it comes to the subjects of these reviews, I’m not always confident about the route I’ll take. Yes, I’m usually comfortable with my decision, but I tend to lower my expectations so as not to be disappointed. The grand success that this little forty-five-year-old jewel turned out to be took me completely by surprise. I saw a certain quality build up, and subconsciously, I kept asking myself: when is this going to decline? Fortunately, it never did. Instead, this outstanding family drama/thriller picked up its steady pace and took me for a wild ride on a highway I hadn’t seen on a map anywhere.

Smash Palace definitely looks its age, the same way that a song by, say, The Doors, sounds it: both are definitely products of their time, and neither has lost an ounce of relevance. But while the psychedelic rock band never stopped taking the world by storm, the film I just discussed enjoys less than a fraction of that kind of popularity. I’m not arrogant enough to think this review will lead to a complete renaissance, but I do hope you’ll give this touching story a chance. The characters are fully engrossing, the scenery and colours prove mesmerising, and the tragedy on display makes for an astonishing, heartfelt experience. The multi-layered implications of the ending needed a minute to sink in. No, longer than that. But I’ll let you figure those out for yourself whilst covering these last few miles.

Now, where did I leave my bloody keys this t- ah, there they are!

Right, I’m off!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Smash Palace (1981), Roadshow Films

Summary

Title: Smash Palace
Year: 1981
Country: New Zealand
Director: Roger Donaldson
Genre: Drama/Thriller
Running time: 107 minutes
Conclusion: Passion can be a terrible engine, as it drives all restraints to snap, which is beautifully documented in this Kiwi gem from the eighties.
Grade: 8.9/10
Viewed on: Arrow Player

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Een solide basis en een specifiek én gezamenlijk doel voor ogen, gecombineerd met onsterfelijke liefde en respect voor elkaar. Dat zijn de hoekstenen van elke gezonde relatie, toch? Alle neuzen wijzen dezelfde kant op, klaar voor elke uitdaging. Ieder obstakel wordt samen overwonnen. Ik heb een hekel aan clichés zoals ‘teamwork makes the dream work’, maar de kern ervan klopt zeker. Harmonie en vooruitgang komen voort uit een sterke en bloeiende gezinsdynamiek.

Maar naarmate er scheuren ontstaan, dreigt het aanwakkeren van de hartstocht tot vreselijke uitbarstingen te leiden, mogelijk tot een fatale explosie waar niemand in de hechte kring aan kan ontkomen. Het verlies van eensgezindheid en de groeiende wrok culmineren in een druk die niet zal afnemen zonder inspanning van alle betrokkenen. Zoals het spreekwoord luidt: kalmte is geboden. Het plotselinge gebrek aan een gemeenschappelijk doel beperkt echter de beschikbare opties aanzienlijk. Het is erop of eronder: verlaat het schip, vrouwen en kinderen eerst!

Nee, ik heb geen nieuwe theorie bedacht over de wetten van de aantrekkingskracht en de gevolgen van vergane affectie. Noch komt de film die ik vandaag ga bespreken met iets nieuws op de proppen. Toch trok het verhaal me letterlijk alle kanten op. Goede communicatie en rekening houden met de behoeften van je partner zijn perfecte manieren om te voorkomen dat er überhaupt barstjes ontstaan. De werkelijkheid is meestal anders, uiteraard. In plaats daarvan tikt de secondewijzer van de klok steeds harder en harder in Smash Palace (1981) van de Nieuw-Zeelandse regisseur Roger Donaldson. Maar het geluid daarvan verdwijnt in het brute, mechanische lawaai van gierende banden en brullende paardenkrachten…

Start Uw Motoren

Een witte Peugeot 504 glijdt loom over de kronkelende wegen van het vulkanische plateau van het Noordereiland. De wagen rijdt door een desolaat maar indrukwekkend landschap totdat het met een harde klap crasht. Er is geen spoor van de bestuurder te vinden, maar sloperij-eigenaar en voormalig internationaal autocoureur Al Shaw (Bruno Lawrence) wordt opgeroepen om het wrak weg te slepen. Hij runt een garage met Tiny (Desmond Kelley) en sleutelt aan een groene Ford-renovatie voor zijn vriend, politieagent Ray Foley (Keith Aberdein). Donkere wolken pakken zich samen zodra zijn vrouw Jacqui (Anna Jemison) telefoontjes krijgt van potentiële kopers die interesse hebben in de garage. Al voelt zich echter helemaal thuis waar hij is en peinst niet over een verkoop.

Zijn koppigheid zet hun huwelijk onder druk. Hoewel Als situatie volledig aan al zijn wensen en behoeftes voldoet, voelt Jacqui zich verloren en kan ze zich niet aanpassen aan de afgelegen locatie waar ze wonen. Bovendien vindt ze de garage en het omliggende ruige landschap geen veilige plek voor hun dochtertje Georgie (Greer Robson) om in op te groeien. Geen van beiden wil toegeven, waardoor de kwestie onopgelost blijft en de ontstane kloof verder kan etteren. De extreme werkverslaving van haar man zorgt ervoor dat Jacqui sociale evenementen in haar eentje bezoekt. En terwijl haar eenzaamheid haar in de armen van Ray drijft, stort Als wereld volledig in elkaar. Maar hij weigert zich gewonnen te geven en de race is nog niet voorbij…

Grillige Bochten

Zonder zonlicht kunnen bloemen niet groeien. Of, beter gezegd: zuurstofgebrek smoort alle leven in de kiem. Een relatie is niet anders; beide partners hebben ruimte nodig om te bloeien, te ademen en te gedijen. Jacqui snakt naar een andere omgeving, terwijl Al verlangt naar zijn vrouw en dochter. Beiden worden beroofd van wat ze zo hard nodig hebben, met verwoestende gevolgen. Zelfs voor de meest ervaren bestuurder wordt dit traject steeds moeilijker te navigeren. Net als de auto aan het begin, dreigt de situatie volkomen uit de hand te lopen. En wanneer dat gebeurt, wie zal er dan uit het wrak tevoorschijn komen?

In zekere zin doet de protagonist van Smash Palace denken aan die van Les Quatre Cents Coups (1959), een Franse klassieker die ik een paar weken geleden heb besproken. Hoewel Als grillige reactie op zijn situatie onvergeeflijk is, betrap ik mezelf erop dat ik meer sympathie voor hem voel dan ik zou moeten. Of op zijn minst begrijp ik de onmogelijke situatie waarin deze twee zich bevinden. Al is geworteld op het platteland van Horopito, terwijl Jacqui het liefst overal behalve daar zou willen wonen. Een compromis is niet mogelijk; welke kant moeten ze op? Een splitsing in de weg doemt op, terwijl hun voertuig versnelt.

De Toeristische Route

Geloof het of niet, Steven Spielbergs inmiddels klassieke bioscoopdebuut, Duel (1971), was de eerste film die in me opkwam vanaf de vliegende start van Smash Palace. Dat komt vooral door de stoffige, zonovergoten aardetinten die de twee gemeen hebben, hoewel je zou kunnen stellen dat beide verhalen ook een hoofdpersonage laten zien dat in extreme mentale nood verkeert. De manier waarop Al uithaalt komt echter meer overeen met de onzichtbare – en gestoorde! – vrachtwagenchauffeur (Carey Loftin) dan met de zachtaardige David Mann, gespeeld door Dennis Weaver.

Ik moet toegeven dat ik pas tot deze conclusie kwam, lang nadat de aftiteling was afgelopen en ik slechts de eerder genoemde visuele link legde, terwijl de beelden me overspoelden. De enorme indruk die deze twee titels op me maakten is nog iets wat ze verbindt. Mijn verwachtingen waren in beide gevallen trouwens niet hoog.

Dat klinkt misschien oneerlijk, maar ik koesterde weinig hoop voor Spielbergs debuut als regisseur, wetende dat het oorspronkelijk een televisiefilm was. Allemachtig, wat kan ik het mis hebben, maar dat behandel ik misschien nog een andere keer. Terug naar Smash Palace, daarvan had ik iets compleet anders voor ogen. Dat was gebaseerd op het artwork van Arrow Video, waarop een man met een shotgun en een klein meisje te zien zijn, staand op een stapel autowrakken. Hierdoor anticipeerde ik ten onrechte op een postapocalyptische B-film in de trant van Mad Max (1979), die niet lang daarvoor uitkwam en in 1981 een intens en extreem succesvol vervolg kreeg, hetzelfde jaar waarin Donaldsons derde prent het levenslicht zag.

Maar die laatste als semi-professioneel of zelfs amateuristisch te beschouwen zou een grote vergissing en zelfs een ernstige belediging zijn, want het eindresultaat is absoluut ontroerend en buitengewoon vakkundig. Toch zorgden de mooie, maar gedateerd ogende kleuren en de ontzagwekkende, afgelegen locaties er bijna voor dat ik dit boe- nee, deze film op zijn omslag beoordeelde. Ik moet ook nog de gevarieerde en effectieve sfeerbepalende soundtrack van de Nieuw-Zeelandse componiste Sharon O’Neill benoemen, die varieert van synthesizerrijke ambient tot jazz en piano, en die op prachtige wijze de naderende ramkoers van het gezin onderstreept.

De Passagier

Een liefdevol huwelijk ligt in puin, een hechte vriendschap raakt geruïneerd en de weg vooruit is geplaveid met gaten, obstakels en opgeblazen bruggen. Nu Al vreest dat hij Jacqui aan Ray kwijt is, moet hij ook aan zijn kleine passagier denken. Hoewel ik zelf geen ouder ben, heb ik van dichtbij gezien hoe relaties uiteenvallen wanneer er een kind in het spel is. Voor alle betrokkenen – de hoofdpersonen van de film en de kijker – wordt de kleine Georgie het morele anker, de doorslaggevende factor. Als zij er niet was geweest, zouden de voormalige geliefden elkaar de rest van hun leven kunnen verachten en negeren en in alle rust hun dromen kunnen najagen. Maar dan waren we ook een indrukwekkend verhaal armer.

Mijn hart brak voor dat arme meisje. Georgie, op aangrijpende wijze vertolkt door de jonge Greer Robson, was zowel de bron van onenigheid in een ruzie tussen geliefden als een baken van hoop. Zou het welzijn van hun dochter de ruziemakers niet tot bezinning moeten brengen en hen inspireren tot een overeenkomst, of op zijn minst tot wederzijds begrip? Maar nee, Jacqui weigert ongelukkig te blijven, en Al laat zijn duistere, jaloerse en bezitterige kant de overhand nemen, waardoor hij zijn geliefde dochter uiteindelijk letterlijk in de vuurlinie belandt tijdens de laatste, wanhopige ommezwaai in de film. Een fatale botsing wordt onvermijdelijk, terwijl iedereen om hen heen zich schrap zet voor de impact. Zelfs Georgies onschuld kan niet voorkomen dat het voertuig van de weg raakt.

Doodlopende Weg

Qua onderwerpen van deze recensies ben ik niet altijd even zeker van mijn keuze. Meestal ben ik wel tevreden met mijn beslissing, maar ik probeer mijn verwachtingen toch wat te temperen om teleurstelling te voorkomen. Het doorslaande succes dat dit kleine juweeltje van vijfenveertig jaar oud werd, verraste me volledig. Ik zag een zekere kwaliteit opbouwen en bleef mezelf onbewust afvragen: wanneer gaat die nou achteruit? Gelukkig gebeurde dat nooit. In plaats daarvan pakte dit uitstekende familiedrama/thriller het tempo op en nam me mee op een wilde rit over een snelweg die op geen enkele kaart voorkwam die ik kende.

Smash Palace oogt absoluut gedateerd, net zoals een nummer van bijvoorbeeld The Doors dat klinkt: het zijn onmiskenbaar producten van hun tijd, die geen van beiden ook maar een greintje relevantie hebben verloren. Maar terwijl de psychedelische rockband de wereld bleef veroveren, geniet de film die ik zojuist besprak slechts een fractie van die populariteit. Ik ben echt niet arrogant genoeg om te denken dat deze recensie tot een complete renaissance zal leiden, maar ik hoop wel dat je dit ontroerende verhaal een kans geeft. De personages weten volledig mee te slepen, het landschap en de kleuren zijn betoverend en de getoonde tragedie zorgt voor een verbazingwekkende, hartverscheurende ervaring. De gelaagde implicaties van het einde hadden even tijd nodig om te bezinken. Nee, nog meer dan een beetje tijd, eigenlijk. Maar ik laat je die betekenis lekker zelf ontdekken tijdens die laatste loodjes.

Goed, maar waar heb ik nou verdomme die sleutels neergel- ah, daar zijn ze!

Nou, ik ben er vandoor!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Smash Palace (1981), Roadshow Films

Samenvatting

Titel: Smash Palace
Jaar: 1981
Land: Nieuw-Zeeland
Regisseur: Roger Donaldson
Genre: Drama/Thriller
Speelduur: 107 minuten
Conclusie: Passie kan een verschrikkelijke motor zijn die alle remmen tot het uiterste drijft, wat prachtig wordt gedocumenteerd in dit Kiwi-pareltje uit de jaren tachtig.
Cijfer: 8,9/10
Gezien via: Arrow Player

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Turn on the news, and the first thing you most likely instinctively want to do is change the channel. Morality and curiosity have a good chance of overcoming the desire for ignorant bliss, even though looking away is a thousand times easier. To intentionally remain unaware, however, allows for history to keep repeating itself. Opening ourselves up to learning about the dark pages of our collective past is our only hope of moving forward and paving the way for peace and equality.

I’m not naive enough to truly believe that we as a species care for harmony that much. Exploiting and targeting our differences has defined humans for centuries. Why stop now? Right after World War II, a slogan in my native Netherlands erupted: Dat nooit meer, meaning Never (this) again, though only eight months after the Germans capitulated, the Dutch entered the Indonesian War of Independence, killing thousands upon thousands in an armed conflict with the aim of retaining dominion of a now former colony.

Sorry for the pessimistic tone so far. But the film I’m talking about today is even bleaker than the hypocrisy of certain post-war sentiments. Especially because, half a century thereafter, one of the biggest examples of the hollowness of such language presented itself. Despite being out of shape for decades, people in Europe still turned out fully capable of persecuting and annihilating one another. The results of the unforgivable crimes committed still echo in that part of the world.

While Quo Vadis, Aida? (2020) should function as a deterrent for humanity, it serves only as evidence that this vicious cycle will never bloody end.

Pater noster, qui es in caelis

It’s July 1995, and the situation in Srebrenica is dire. In a tense conversation, Colonel Thom Karremans (Johan Heldenbergh), the commander of the Dutchbat troops stationed there, promises the Mayor (Ermin Bravo) that NATO planes will come to their aid in case the Army of Republika Srpska (VRS) advances into the town, which has been designated as a Safe Area. Former schoolteacher and current official interpreter for the United Nations, Aida Selmanagić (Jasna Đuričić), has the unenviable job of relaying these messages back and forth.

Thousands of civilians have already fled to the UN base in Potočari. By now, the place is filled to capacity. Still, Aida gathers her husband and their two sons to join these refugees. As she is forced to leave her loved ones behind in the crowd, General Ratko Mladić (Boris Isakovic) marches through the deserted town unhindered. Karremans, virtually powerless, channels his inner Neville Chamberlain. He drums up a makeshift delegation from among the fugitives to negotiate with the aggressor. Mladić promises safe passage to the displaced people, but he holds all the cards, and the writing is on the wall…

Adveniat regnum tuum

At the risk of repeating myself: humanity is incapable of learning. As long as nationalism exists, so does the strife between the party that feels wrong and their opponents/targets, whom the former feel should be subdued, deported or even eliminated. This is exactly what happened after the Socialist Federal Republic of Yugoslavia broke up in 1992. After the Republic of Bosnia and Herzegovina’s independence was established, Bosnian Serbs mobilised and moved to take control of the country, cleansing Bosnian Croats and Bosniaks in the process.

It’s a violent, tragic, and complex history, which I was way too young to understand when I was a kid, and many people fled the war towards my home country. If you’d like to understand the genesis of this genocide, I recommend you view the video above. It was co-created by Substack’s resident historian, Karin Smilović, otherwise known as The Americanist. The short documentary offers you an excellent timeline of events and an overview of the parties involved. Ultimately, it provides a context for the film, should you desire one, and a way better explanation of the conflict than I could ever give you.

Fiat voluntas

Renowned filmmaker Steven Spielberg had an excellent justification to produce Schindler’s List (1993) in English and without subtitles, just so his target English-speaking audience wouldn’t be distracted from the drama displayed on the screen. The danger of having characters of multiple nationalities converse in the same tongue is a lack of distinction between people or factions. Also, in my opinion, authenticity may be lost when the original languages aren’t spoken. Fortunately, Quo Vadis, Aida? basks in linguistic correctness, even though it was personally painful to connect my native Dutch to this devastating story. The impressive audio mix also made great strides in drawing me into the narrative.

To say this film grabbed me by the throat is a severe understatement. The extreme circumstances of sweltering heat, despair, and imminent doom: I could feel, and almost smell them. Karremans’ unfulfilled promises sting like a slap in the face when Mladić enters Srebrenica unopposed. The way he calmly speaks and agrees to safe passage for the helpless refugees with the assembled UN representatives—see bottom screenshot—immediately tells you they walked into the lion’s den, even without knowing the history. And then there are the personal stakes for our destitute protagonist, Aida, who must help Dutchbat in keeping the desperate people safe, even as they’re unwilling to shelter her family.

Panem nostrum quotidianum da nobis hodie

The film—its title, which stems from the apocryphal Acts of Peter, means Where are you going, Aida?—is not just a plausible yet fictional story set against the backdrop of real events. The main character is based on Hasan Nuhanovic, who was the sole member of his immediate family to survive the massacre. Not knowing this beforehand, I was captivated nonetheless. Actual news footage, which I recalled from both memory and the video above, was recreated in great detail. But a central scene that cemented the story for me was Aida’s reminiscing about happier times during a pageant in the early nineties.

Time freezes for a moment, and why wouldn’t it? There was not a care in the world. But during a supposedly cheerful circle dance, our main character comes face-to-face with sombre-looking people for whom she feels responsible. One by one, they look her in the eye, reminding her of her duty to them, before she wakes up. This sequence, not brutal or violent at all, may be more shocking and gut-wrenching than anything that precedes or follows it. Even without participating or control over the events unfolding, I felt guilty, somehow. Perhaps it has to do with my compatriots being there, and seeing/hearing my country be involved in the massacre. That, and/or the film itself is just that powerful.

Libera nos a malo

That last part is most definitely true. For the first time, I saw and understood the logistical nightmare of the ‘evacuation’ and how the Dutchbat troops were rendered completely impotent without the necessary support. However, the way Karremans and his deputy, Major Franken (Raymond Thiry), trust Mladić will keep his word, makes you want to yell at the screen—and possibly fling heavy objects at it.

The visual language that Austrian cinematographer Christine A. Maier displays is tremendously powerful. Her mosaic of visages echoes Sergio Leone’s masterful use of human physiognomy to tell a story.

Whether or not you’re familiar with the fall of Srebrenica or the Bosnian War in general, I can’t blame you if you associate these events with the systemised persecution that took place half a century earlier. Just take a closer look at the way Aida is given a pass by the UN soldiers, who almost expect her to be grateful to be torn away from her family; it’s reminiscent of the way Władysław Szpilman (Adrien Brody) was spared from transport in The Pianist (2002), but never saw his parents and siblings again. The videographer following Mladić around in an effort to boost the General’s image painfully mirrors the Theresienstadt (1945) film, commissioned by the Nazis to show how peaceful and orderly life in the concentration camps supposedly was. And what to think of the Serbs kicking back while their militias are killing their neighbours? Does humanity actually exist, or is it merely a utopian concept?

I say, see this film for yourself and be your own judge.

See you in the next one!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Quo Vadis, Aida? (2020), Cinéart Nederland

Summary

Title: Quo Vadis, Aida?
Year: 2020
Country: Bosnia and Herzegovina (international co-production, made with many countries’ participation)
Director: Jasmila Zbanic
Genre: War drama
Running time: 100 minutes
Conclusion: A painful but gripping reminder of the horrors humans can inflict on their fellow man, and the desperate lengths people will go to in order to protect the ones they love. Truly heartbreaking and impossible to look away from, no matter how tempting that would be.
Grade: 9.5/10
Viewed on: CineMember

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Zet het nieuws aan en het eerste wat je waarschijnlijk instinctief wilt doen, is van zender wisselen. Moraliteit en nieuwsgierigheid hebben een goede kans om de drang naar onwetendheid te overwinnen, ook al is wegkijken duizend keer makkelijker. Maar door bewust onwetend te blijven, blijft de geschiedenis zich herhalen. Ons openstellen voor de duistere bladzijden van ons collectieve verleden is onze enige hoop om vooruit te komen en de weg vrij te maken voor vrede en gelijkheid.

Ik ben niet zo naïef om te geloven dat wij als soort echt veel waarde hechten aan harmonie. Het uitbuiten en misbruiken van onze verschillen hebben de mensheid eeuwenlang gekenmerkt. Waarom zouden we daar nu mee stoppen? Direct na de Tweede Wereldoorlog ontstond hier in Nederland de leuze: ‘Dat nooit meer’. Maar slechts acht maanden na de capitulatie van de Duitsers raakten de Nederlanders betrokken bij de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog, waarbij duizenden mensen omkwamen in een gewapend conflict dat erop gericht was de heerschappij over een voormalige kolonie te behouden.

Sorry voor de pessimistische toon tot nu toe. Maar de film waar ik het vandaag over heb is nog somberder dan de hypocrisie van bepaalde naoorlogse sentimenten. Vooral omdat een halve eeuw later een van de grootste voorbeelden van de holheid van zulke taal zich aandiende. Hoewel ze al decennialang niet in vorm waren, bleken de mensen in Europa nog steeds volledig in staat om elkaar te vervolgen en te vernietigen. De gevolgen van de onvergeeflijke misdaden die daar zijn begaan, klinken nog steeds door in dat deel van de wereld.

Ook al moet Quo Vadis, Aida? (2020) een afschrikwekkende werking op de mensheid hebben, dient dit beeldverhaal slechts als bewijs dat deze verdome vicieuze cirkel nooit een einde zal kennen.

Pater noster, qui es in caelis

In juli 1995 is de situatie in Srebrenica nijpend. In een gespannen gesprek belooft kolonel Thom Karremans (Johan Heldenbergh), de commandant van de Dutchbat-troepen die daar gestationeerd zijn, de burgemeester (Ermin Bravo) dat NAVO-vliegtuigen te hulp zullen schieten als de Krijgsmacht van de Servische Republiek (VRS) de stad binnendringt, die is aangewezen als Veilige Zone. Aida Selmanagić (Jasna Đuričić), voormalig lerares en huidige officiële tolk voor de Verenigde Naties, heeft de weinig benijdenswaardige taak om de communicatie tussen de aanwezigen tot stand te brengen.

Duizenden burgers zijn al naar de VN-basis in Potočari gevlucht. Inmiddels is die tot de nok toe gevuld. Toch weet Aida haar man en hun twee zoons te verzamelen om zich bij de vluchtelingen te voegen. Terwijl ze gedwongen is haar geliefden in de menigte achter te laten, marcheert generaal Ratko Mladić (Boris Isakovic) ongehinderd door de verlaten stad. Karremans, vrijwel machteloos, spreekt zijn innerlijke Neville Chamberlain aan. Hij stelt een geïmproviseerde delegatie samen uit de bijeengepakte vluchtelingen om met de agressor te onderhandelen. Mladić belooft de ontheemden een veilige doorgang, maar hij heeft alle troeven in handen en het onheil nadert…

Adveniat regnum tuum

Ik herhaal het misschien nog eens: de mensheid is niet in staat om te leren. Zolang nationalisme gevierd wordt, blijft er strijd bestaan tussen de partij die zich onrechtvaardig behandeld voelt en haar tegenstanders/doelwitten, die volgens de eerste factie onderdrukt, gedeporteerd of zelfs geëlimineerd moeten worden. Dit is precies wat er gebeurde na het uiteenvallen van de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië in 1992. Na de onafhankelijkheid van de Republiek Bosnië en Herzegovina mobiliseerden bosnische Serviërs zich en probeerden ze de controle over het land te nemen, waarbij ze bosnische Kroaten en bosniakken verdreven.

Het is een gewelddadige, tragische en complexe geschiedenis, die ik als kind veel te jong was om te begrijpen. Veel mensen vluchtten voor de oorlog naar mijn thuisland. Als je de oorsprong van deze genocide wilt begrijpen, raad ik je aan de bovenstaande video te bekijken. Deze is mede gemaakt door Karin Smilović, de vaste historicus van Substack, ook wel bekend als The Americanist. De korte documentaire biedt een uitstekende tijdlijn van de gebeurtenissen en een overzicht van de betrokken partijen. Beter gezegd, deze verschaft een context voor de film, mocht je daar behoefte aan hebben, en een veel betere uitleg van het conflict dan ik je ooit zou kunnen geven.

Fiat voluntas

De wereldberoemde cineast Steven Spielberg had een uitstekende reden om Schindler’s List (1993) in het Engels en zonder ondertitels naar de bioscoop te brengen, zodat zijn Engelstalige publiek niet afgeleid zou worden van het drama dat zich op het scherm afspeelde. Het gevaar van dialoog in één taal voor personages van meerdere nationaliteiten is dat het onderscheid tussen mensen of groepen verloren gaat. Dat geldt naar mijn mening ook voor authenticiteit wanneer de originele talen niet worden gesproken. Gelukkig blinkt Quo Vadis, Aida? uit in linguistische correctheid, ook al vond ik het persoonlijk pijnlijk om mijn moedertaal, het Nederlands, te koppelen aan dit aangrijpende verhaal. De indrukwekkende geluidsmix droeg ook in hoge mate bij aan hoe volledig ik in het verhaal werd gezogen.

Zeggen dat deze film me bij de keel greep, is een zwaar understatement. De extreme omstandigheden van verzengende hitte, wanhoop en dreigend onheil: ik kon ze voelen en bijna ruiken. Karremans’ onvervulde beloftes komen hard aan als een klap in het gezicht wanneer Mladić ongehinderd Srebrenica betreedt. De kalme manier waarop hij spreekt en instemt met een veilige doorgang voor de hulpeloze vluchtelingen in het gezelschap van de verzamelde VN-vertegenwoordigers – zie de onderste schermafbeelding – geeft je meteen te kennen dat ze zich in een leeuwenkuil hebben begeven, ook zonder begrip van de geschiedenis. En dan zijn er nog de persoonlijke belangen van onze wanhopige hoofdpersoon, Aida, die Dutchbat moet helpen om de wanhopige mensen in veiligheid te brengen, terwijl het bataljon haar familie niet wil opvangen.

Panem nostrum quotidianum da nobis hodie

De film – de titel, afgeleid van de apocriefe Handelingen van Petrus, vertaalt zich als Waar ga je heen, Aida? – is niet zomaar een plausibel-doch-fictief verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van echte gebeurtenissen. Het hoofdpersonage is gebaseerd op Hasan Nuhanovic, die als enige in zijn directe familie de slachting overleefde. Hoewel ik dit van tevoren niet wist, was ik desalniettemin geboeid. Echte nieuwsbeelden die ik me herinnerde en die ook in de bovenstaande video voorkomen, werden zeer gedetailleerd nagebootst. Maar een cruciale scène die het verhaal voor mij ijzersterk maakte, was Aida’s terugblik op gelukkiger tijden tijdens een missverkiezing in de vroege jaren negentig.

De tijd staat even stil, en waarom ook niet? Er was immers geen enkel probleem. Maar tijdens een ogenschijnlijk vrolijke kringdans komt onze hoofdpersoon oog in oog te staan met somber kijkende mensen voor wie ze zich verantwoordelijk voelt. Een voor een kijken ze haar recht in de ogen en herinneren ze haar aan haar plicht jegens hen, voordat ze weer bij zinnen komt. Deze scène, die helemaal niet brutaal of gewelddadig is, is misschien wel schokkender en aangrijpender dan alles wat eraan voorafgaat of erop volgt. Zelfs zonder deel te nemen aan de gebeurtenissen of er controle over te hebben, voelde ik me op de een of andere manier schuldig. Misschien heeft het te maken met de aanblik van hoe mijn landgenoten getuige waren van het bloedbad. Dat, en/of de film zelf is gewoon ontzettend indrukwekkend.

Libera nos a malo

Dat laatste klopt absoluut. Voor het eerst zag en begreep ik de logistieke nachtmerrie van de ‘evacuatie’ en hoe de Dutchbat-troepen volledig machteloos waren zonder de noodzakelijke ondersteuning. De manier waarop Karremans en zijn plaatsvervanger, majoor Franken (Raymond Thiry), erop vertrouwen dat Mladić zijn woord zal houden, is echter zo pijnlijk en frustrerend dat je tegen het scherm wilt schreeuwen – en het misschien wel met zware voorwerpen wilt bekogelen.

De beeldtaal die de Oostenrijkse cameravrouw Christine A. Maier hanteert, is buitengewoon krachtig. Haar mozaïek van gezichten echoot Sergio Leones meesterlijke gebruik van de menselijke gelaatsexpressie om een verhaal te vertellen.

Of je nu wel of niet bekend bent met de val van Srebrenica of de Bosnische Oorlog in het algemeen, ik kan het je niet kwalijk nemen als je deze gebeurtenissen associeert met de systematische vervolging die een halve eeuw eerder plaatsvond. Kijk eens goed naar de manier waarop Aida door de VN-soldaten wordt vrijgelaten, die bijna verwachten dat ze dankbaar is dat ze van haar familie wordt gescheiden; het doet denken aan de manier waarop Władysław Szpilman (Adrien Brody) ontkwam aan deportatie in The Pianist (2002), maar zijn ouders, broer en zussen nooit meer terugzag. De videograaf die Mladić volgt in een poging het imago van de generaal op te vijzelen, doet pijnlijk denken aan de film Theresienstadt (1945), die in opdracht van de nazi’s werd gemaakt om een – uiteraard compleet vals – vredig, ordelijk en haast pittoresk beeld te geven van het leven in de concentratiekampen. En wat te denken van de Serviërs die achteroverleunen terwijl hun eigen miliciens vlak naast hen hun buren vermoorden? Bestaat menselijkheid eigenlijk wel, of is het slechts een utopisch concept?

Ik zeg: bekijk deze film zelf en oordeel zelf.

Tot de volgende!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Quo Vadis, Aida? (2020), Cinéart Nederland

Samenvatting

Titel: Quo Vadis, Aida?
Jaar: 2020
Land: Bosnië en Herzegovina (internationale co-productie met vele deelnemende landen)
Regisseur: Jasmila Zbanic
Genre: Oorlogsdrama
Speelduur: 100 minuten
Conclusie: Een pijnlijk maar aangrijpend bewijs van de gruwelen die wij elkaar kunnen aandoen en van de wanhopige maatregelen die mensen nemen om hun geliefden te beschermen. Werkelijk hartverscheurend en onmogelijk om je blik van af te wenden, hoe verleidelijk dat ook zou zijn.
Cijfer: 9,5/10
Gezien via: CineMember

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Times change, and age brings much-coveted wisdom. Supposedly, anyway: only a fool would concede to such simplicity. The problems with unstoppable forces and immovable objects are embedded within their names. After a critical situation comes to a head, it must be assessed. In this case, the life of a boy is in the balance. Without proper guidance, who knows where he’ll end up? And whose responsibility is he, really?

In my country, much is made of child welfare nowadays. The news is rife with stories of failing policy and even misconduct by healthcare workers. At times, it’s almost as if these services, created to protect and guide our youth, don’t exist. Well, in France, things didn’t seem much different many decades ago. No, I’m not pointing fingers at systems here, but things weren’t always better in the ‘good ole days,’ is all I’m trying to say. Case in point, Antoine Doinel (Jean-Pierre Léaud), a Parisian youth with a rampant allergy to authority.

Sure, he’s supposed to show some sense of responsibility by the age of fourteen, but the reaction to his streak of rebellion is, to me, at the heart of this film. Nearly 70 years after its debut, it never ceases to make an impact. That might be due in part to my curiosity as to how cases of such a nature were handled in those days. Nevertheless, I can safely say that François Truffaut’s semi-autobiographical project Les Quatre Cents Coups (1959)—internationally released as The 400 Blows—has effortlessly stood the test of time.

Once Upon a Time in Paris…

If you open its cage, the bird in it will fly away. Antoine is so desperate to escape that he attempts to pry the locks that restrain him at every turn. Paying attention to his teacher, nicknamed ‘Petite Feuille’ (Guy Decomble)—translated variably as ‘Little Leaf’ and ‘Sour Puss’—is at the very bottom of his list of priorities. He’d much rather cause mischief, visit the carnival and sneak into movie theatres with his friend René (Patrick Auffay), who seems to be a conman in the making. His continuous truancy and slacking grades, however, do not go unnoticed.

What goes on inside that head of his? No one seems to know or care, as rules simply need to be respected and followed. At home, his father is too lenient, his mother constantly gives him the cold shoulder, and the couple always quarrel. Loudly. At night. School isn’t a safe haven either, with a harsh, strict teacher. No wonder Antoine keeps running away. His rebellious conduct comes to a head, and no one takes the trouble to try to understand the boy. What will become of him?

Dark Sarcasm in the Classroom

I usually hate it when a film merely shows things happening and leaves no hook for the audience to hold on to. I cannot accuse Les Quatre Cents Coups of that offence, not completely. That’s because the protagonist proves interesting and his fate is intriguing, even though he seems to lack a clear objective. Then again, one of his major weaknesses is his careless attitude toward the truth. Perhaps that’s why I would blindly follow him everywhere, practically. Well, almost; vision is required to witness the film, of course.

One shouldn’t want to give up one’s eyes when presented with this story. The exquisite black-and-white photography by Henri Decaë paints a beautiful, if troubled, picture of Paris. Antoine and his parents live in a hovel, which is another reason for his constant desire to be elsewhere. The city and the entertainment found therein are way more appealing. And constantly, I wonder if I’m too soft on our young hero. Sure, he needs to learn that life doesn’t come at his beck and call all the time. But I still can’t blame him for attempting to take control of the little he has. Is that bad?

We Don’t Need No Education

Both in the title and the preceding subheadings, you might spot references to the famous “Another Brick in the Wall, Part 2” single by British prog rockers Pink Floyd, from their album The Wall (1979). It was used to great effect in the accompanying music video and the feature film, surprisingly titled Pink Floyd – The Wall (1982). The age difference between main composer/lyricist Roger Waters and Antoine/Léaud is negligible, so despite being divided by the English Channel, their formative experiences might have been roughly the same.

I’m referring to the school system. If Waters and Truffaut—the latter, as I alluded to before, based Antoine on himself—are to be believed, the classrooms in those days were more like army barracks. The teacher's rule proved absolute, and any dissent was made an example of immediately. Kids were turned into obedient slaves instead of being allowed to develop a personality. No wonder the protagonist needs an out, yet only the slightest effort is made to help him turn his life around. I must absolutely disapprove of his running away, lying and stealing, most definitely. But considering his circumstances makes it increasingly difficult not to pick his side.

Life 101

I haven’t seen a young adolescent required to grow up that fast since the main character in Idi i Smotri (1985)—those who’ve read my previous work may remember that title. A lot happens to shape this young life. As I’ve said, an educational institution that tries to break him, parents who can’t agree on his upbringing and also friends leading him astray. Antoine is simply too preoccupied with avoiding responsibility to consider the consequences of his actions. At its core, Léaud and Truffaut show us a blank slate being scribbled on by those around him.

For the most part, our central figure doesn’t like what he reads. He lashes out by raising hell—the literal translation of the title—which exacerbates his problems. Whenever an opportunity for genuine connection arises, he usually has to lie to maintain it. That said, the other party’s concern often feels forced and disingenuous. A mutual understanding, therefore, remains unestablished. The infrequent lights at the horizon dip and fade, and our hero seems fated to trust no one but himself.

One Coin, Two Sides

The setting, mood, and black-and-white imagery make Les Quatre Cents Coups feel almost like a predecessor to Mathieu Kassovitz’s dark, tragic social thriller La Haine (1995), though much less violent. Both works also deal with secrets, run at a pleasant but languid pace, and show tremendous acting. In and of itself, Truffaut’s debut is a beautiful and touching portrait of a youngster attempting but failing to find warmth in his surroundings, but for me personally, there’s even more to it than that. Because the question arises: should I forgive the main character?

I have no idea if this was the director’s intention, but I keep discussing my position on Antoine with myself. How much responsibility am I allowed to place on that boy’s shoulders? He’s technically still a child, but also at an age at which he should know better. Ultimately, at fourteen, he should receive inspiration and direction in his education, as well as both moral guidance and warmth at home. It’s safe to say he receives none of these, and I keep wondering what I’d do in his situation, and if I can look him—and myself, for that matter—in the eye in that poignant final scene.

This makes Les Quatre Cents Coups deeply heartbreaking, extremely compelling, and absolutely deserving of my highest recommendation.

Please go see it for yourself and let me know what you think.

Good luck! Goodbye!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Les Quatre Cents Coups (1959), MK2 Films / Les Films du Carrosse

Summary

Title: Les Quatre Cents Coups / The 400 Blows
Year: 1959
Country: France
Director: François Truffaut
Genre: Coming-of-age drama
Running time: 96 minutes
Conclusion: A beautiful profile of a youth rebelling against authority, life, and himself. As relevant today as it was over six decades ago!
Grade: 8.9/10
Viewed on: MUBI

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Tijden veranderen en ouderdom brengt de felbegeerde wijsheid met zich mee. Tenminste, dat wordt verondersteld: alleen een dwaas zou zo’n simplistische benadering accepteren. De problemen met onstuitbare krachten en onbeweeglijke objecten zijn al in hun naam besloten. Nadat een kritieke situatie tot een hoogtepunt is gekomen, moet deze worden geëvalueerd. In dit geval staat het leven van een jongen op het spel. Wie weet waar hij terechtkomt zonder de juiste begeleiding? En wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor hem?

In Nederland wordt er tegenwoordig veel gesproken over jeugdzorg. Het nieuws staat bol van verhalen over falend beleid en wangedrag door zorgmedewerkers. Soms lijkt het wel alsof deze diensten, die zijn opgericht om onze jeugd te beschermen en te begeleiden, niet bestaan. Nou, in Frankrijk was dat decennia geleden niet veel anders. Nee, ik wijs hier niet met de vinger naar systemen, maar het was vroeger ook niet altijd beter, wil ik maar zeggen. Een treffend voorbeeld is Antoine Doinel (Jean-Pierre Léaud), een Parijse jongeman met een uitgesproken afkeer van autoriteit.

Natuurlijk wordt van hem verwacht dat hij op veertienjarige leeftijd enig verantwoordelijkheidsgevoel toont, maar de reactie op zijn rebelse gedrag vormt voor mij de kern van deze film, die bijna zeventig jaar na de première nog steeds indruk weet te maken. Dat komt wellicht deels door mijn nieuwsgierigheid naar hoe dergelijke zaken destijds werden aangepakt. Niettemin kan ik met een gerust hart zeggen dat François Truffauts semi-autobiografische project Les Quatre Cents Coups (1959) – internationaal uitgebracht als The 400 Blows – de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Er Was Eens, in Parijs…

Als je zijn kooi opent, vliegt de vogel eruit. Antoine wil zo graag ontsnappen dat hij bij elke gelegenheid probeert de sloten open te breken die hem gevangen houden. Luisteren naar zijn leraar, bijgenaamd ‘Petite Feuille’ (Guy Decomble) – wat afwisselend vertaald wordt als ‘Blaadje’ en ‘Zuurpruim’ – staat helemaal onderaan zijn prioriteitenlijst. Veel liever haalt hij kattenkwaad uit, bezoekt hij kermissen en sluipt hij filmzalen binnen met zijn vriend en oplichter-in-wording René (Patrick Auffay). Zijn aanhoudend spijbelgedrag en slechte schoolresultaten blijven echter niet onopgemerkt.

Wat gaat er toch om in zijn hoofd? Niemand lijkt het te weten of te boeien, want regels moeten nu eenmaal gerespecteerd en nageleefd worden. Thuis is zijn vader te toegeeflijk, zijn moeder negeert hem voortdurend en het stel maakt altijd ruzie. Luidruchtig. ‘s Nachts. Ook de school is geen veilige haven met een strenge, harde leraar. Geen wonder dat Antoine steeds wegloopt. Zijn opstandige gedrag bereikt een hoogtepunt en niemand doet de moeite om die jongen te begrijpen. Wat zal er van hem terechtkomen?

Dark Sarcasm in the Classroom

Ik heb er meestal een hekel aan als een film alleen maar laat zien wat er gebeurt en de kijker geen houvast biedt. Les Quatre Cents Coups kan ik hiervan niet helemaal beschuldigen. Dat komt omdat zijn intrigerende lot de protagonist interessant maakt, ook al lijkt hij geen duidelijk doel voor ogen te hebben. Aan de andere kant is een van zijn grootste zwakheden zijn nonchalante houding ten opzichte van de waarheid. Misschien is dat wel de reden waarom ik hem bijna blindelings overal zou volgen. Met nadruk op ‘bijna’, want zonder zicht mis je uiteraard de hele film.

Nou, voor dit verhaal kom je werkelijk ogen tekort. De prachtige zwart-witfotografie van Henri Decaë schetst een mooi, zij het onrustig, beeld van Parijs. Antoine en zijn ouders wonen in een krottenwijk, wat een van de redenen is voor zijn voortdurende verlangen om ergens anders te zijn. De stad en het vermaak dat er te vinden is spreken hem veel meer aan. En steeds weer vraag ik me af of ik niet te mild ben voor onze jonge held. Natuurlijk moet hij leren dat het leven niet altijd naar zijn hand staat. Maar ik kan hem er nog steeds niet kwalijk nemen dat hij probeert de controle te krijgen over het weinige dat hij heeft. Is dat slecht?

We Don’t Need No Education

Zowel in de titel als in de voorgaande subkopjes vind je mogelijk verwijzingen naar de beroemde single “Another Brick in the Wall, Part 2” van de Britse progrockgroep Pink Floyd, afkomstig van hun album The Wall (1979). Het nummer werd op briljante wijze gebruikt in de bijbehorende videoclip en de speelfilm, die – zet je schrap! – de titel Pink Floyd – The Wall (1982) draagt. Het leeftijdsverschil tussen hoofdcomponist/tekstschrijver Roger Waters en Antoine/Léaud is verwaarloosbaar, dus ondanks dat ze gescheiden werden door het Kanaal, zouden hun vroege ontwikkelingen vergelijkbaar geweest kunnen zijn.

Ik doel op het schoolsysteem. Als we Waters en Truffaut mogen geloven – laatstgenoemde baseerde, zoals ik al eerder aangaf, Antoine op zichzelf – leken de klaslokalen in die tijd meer op legerkazernes. De leraar had absolute macht en elke vorm van verzet werd onmiddellijk als voorbeeld gesteld. Kinderen werden tot gehoorzame slaven gemaakt in plaats van dat ze een persoonlijkheid mochten ontwikkelen. Geen wonder dat de protagonist een uitweg nodig heeft, maar er wordt slechts een minimale poging gedaan om hem te helpen zijn leven te beteren. Ik keur zijn weglopen, liegen en stelen absoluut af. Maar gezien zijn omstandigheden wordt het steeds moeilijker om niet zijn kant te kiezen.

Essentiële Levenslessen

Ik heb sinds de hoofdpersoon in Idi i Smotri (1985) – lezers van mijn eerdere werk herinneren zich die titel wellicht nog – geen jonge adolescent meer zo snel volwassen zien worden. Er gebeurt veel dat dit jonge leven vormgeeft. Zoals ik al zei, een onderwijsinstelling die hem probeert te breken, ouders die het niet eens kunnen worden over zijn opvoeding en dan nog vrienden die hem op het verkeerde pad brengen. Antoine is simpelweg te veel bezig met het ontlopen van verantwoordelijkheid om na te denken over de gevolgen van zijn daden. In essentie laten Léaud en Truffaut ons een onbeschreven blad zien waarop door de mensen om hem heen gekrabbeld wordt.

Over het algemeen is onze hoofdpersoon niet blij met wat hij leest. Hij reageert zijn frustratie af door flink wat herrie te schoppen – de letterlijke vertaling van de titel – wat zijn problemen alleen maar verergert. Wanneer zich een kans voordoet op een oprechte connectie, moet hij meestal liegen om die te behouden. De bezorgdheid van de ander voelt echter vaak geforceerd en onoprecht aan. Wederzijds begrip blijft daardoor uit. De spaarzame lichtpuntjes aan de horizon doven en verdwijnen, en onze held lijkt gedoemd om niemand anders dan zichzelf in vertrouwen te nemen.

Eén Munt, Twee Zijden

De setting, de sfeer en de zwart-witbeelden geven Les Quatre Cents Coups bijna het gevoel van een voorloper van Mathieu Kassovitz’ duistere, tragische sociale thriller La Haine (1995), zij het veel minder gewelddadig. Beide werken behandelen bovendien geheimen, hebben een aangenaam maar traag tempo en tonen fantastisch acteerwerk. Truffauts debuut is op zichzelf een prachtig en ontroerend portret van een jongeman die probeert warmte te vinden in zijn omgeving, maar daar niet in slaagt. Maar voor mij persoonlijk zit er nog meer achter. Want de vraag rijst: moet ik de hoofdpersoon vergeven?

Ik heb geen idee of dit de bedoeling van de regisseur was, maar ik blijf met mezelf discussiëren over mijn standpunt ten opzichte van Antoine. Hoeveel verantwoordelijkheid mag ik die jongen op zijn schouders leggen? Hij is technisch gezien nog een kind, maar ook op een leeftijd waarop hij beter zou moeten weten. Uiteindelijk zou hij op veertienjarige leeftijd inspiratie en richting moeten krijgen in zijn opleiding, evenals morele begeleiding en warmte thuis. Je kunt gerust stellen dat hij niets van dit alles krijgt, en ik blijf me afvragen wat ik in zijn situatie zou doen, en of ik hem – en mezelf, trouwens – in de ogen zou kunnen kijken in die aangrijpende slotscène.

Dit maakt Les Quatre Cents Coups een zeer hartverscheurend, buitengewoon meeslepend relaas dat absoluut mijn hoogste aanbeveling verdient.

Wees hier alsjebliefst hoogstpersoonlijk getuige van en vermeld vervolgens jullie bevindingen.

Succes! Tot gauw!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Les Quatre Cents Coups (1959), MK2 Films / Les Films du Carrosse

Samenvatting

Titel: Les Quatre Cents Coups / The 400 Blows
Jaar: 1959
Land: Frankrijk
Regisseur: François Truffaut
Genre: Coming-of-age drama
Speelduur: 96 minuten
Conclusie: Een prachtige schets van een jongeman die in opstand komt tegen de gevestigde orde, het leven en zichzelf. Nog net zo relevant vandaag als ruim zestig jaar geleden.
Cijfer: 8,9/10
Gezien via: MUBI

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Sometimes, after a long day, even the lowest-priority chores are at the bottom of your personal to-do list. That may include cooking, but you also refuse to go hungry. Perhaps this means ordering out, popping in a ready-made meal, or preparing something very basic. But by no means would you root through your trash can, slap what you find in a dish, push it into a pre-heated oven, and then call that dinner. Unfortunately, that is exactly what some filmmakers do to their audiences.

I so wish I were exaggerating, but today’s topic is nothing more than the sad reality of ‘fresh’ streaming content. Though actually, the production I’m detailing below was supposedly made for cinemas. I’d lie my arse off if I were to feign surprise at the reluctance of any self-respecting distributor to touch this steaming pile of shit. Cinema is dying, and projects such as these are the noose around its brittle neck.

Look, I get how indie and/or semi-professional scribes and directors go out and make the most of it. That’s how B-movies are made, and I love those, honestly! In fact, when I go out to find something low-grade to watch, I occasionally stumble upon an actually great film. I expected less than nothing out of Rabbit (2018), for instance, but I learned that Jesse James Miller and actor/co-writer Derek Hamilton, with limited means, managed to cook up something really special—to my British readers, you can now catch that little gem on Prime Video. You’re very welcome, don’t mention it!

The budget for Thrash (2026) looks to have been way higher. But what have its creators actually done with that money? Well, what they didn’t do is make a decent film, despite having the resources to do so. Many enthusiasts turn their often silly ideas into something entertaining; something watchable. That appears hard to do these days. In a time that sees clicks dominate quality, don’t hold your breath for streaming platforms to put out originals that are made to be celebrated or stand the test of time.

In other words, here we go again…

Gods help me…

Annieville, Are You Okay?

After some explanatory titles on the dangers of floods caused by severe Atlantic Hurricanes and the increase of those in recent decades, the film opens with a deluge of news reports about how devastating Category 5 cyclone Henry, which is threatening the fictitious town of Annieville, South Carolina and the surrounding area, is going to be. You can simply put this down as Thrash’s version of storms are bad, m’kay? Yeah, thanks, movie, we get it.

The town is being evacuated, though as always, some are left behind, either by choice or not. First, the audience is introduced to Bruce Lee/Kill Bill cosplayer Dakota (Whitney Peak), who thinks the weather will calm down and spare her home; the house she lives in on her own since her mother died. And, as expected by now, we do not learn this tidbit gradually, but have this info dumped on us by a random neighbour who bumps into the agoraphobic young woman—I, I haven’t seen yew in fowrevir! Nauwt since yir mawm passed!—when she is forced outside to buy food, as all deliveries have been cancelled due to the elements.

Then we meet Lisa (Phoebe Dynevor), a heavily pregnant woman whose boss demanded she come into work despite the storm picking up. Streets get flooded and—surprise, surprise!—her car gets pinned down, and she’s stuck in her vehicle. And there are no emergency services available to help her. And the water is rising. And her water—because why the Hell not?—is breaking. And the prom is tomor- oh wait, strike that one.

We’re also forced to endure the presence of siblings Ron (Stacy Clausen), Dee (Alyla Browne), and Will (Dante Ubaldi), who live under the rule of their exploitative and callous foster parents. This couple are sure their house is safe enough. But is it, dear reader? Anyway, elsewhere, Dakota’s uncle, marine biologist Dr Dale Edwards (Djimon Hounsou), is worried about his niece and prepares to move heaven and earth to get her to safety. And he has every reason to, because the flooded area is swarming with—gasp!—sharks…!

Why Do Studios Hate Us?

A shark movie, filled with old-fashioned excitement? If that’s what you’re after, Netflix is ​​the place to be, according to the editor of a movie website who obviously hasn’t seen Thrash for themselves. I, as you’ve probably gathered by now, beg to differ. But hey, I understand that not every film soars to great heights. Not every director strives to create the modern equivalent of Citizen Kane (1941)—though in this context, Jaws (1975) would be a better reference. But there is one thing I do require from every audiovisual story that I consume.

And that is effort. Which is like Waldo: nowhere to be found. Lest we get confused or bored, the plot starts right away. The way the unrelenting wind and water batter the stragglers, we as viewers cannot escape violent exposition dumps, including those that feature the unnatural naming of characters in full to introduce them. A tanker truck full of blood and offal that’s tossed around like a toy by the flood…? No way would that come into play later as a giant shark magnet, now would it?!

In other words, studios mock us on an epic scale, for some reason. They spoonfeed us everything, while we would rather explore the banquet ourselves.

Wanted: Emotion

Any well-executed story is a journey. The excitement comes from putting yourselves in the protagonist’s shoes—even in those of Hobbits and other characters that forego footwear! My point is, there’s one or more sympathetic—or at least interesting—figure that you identify with, making the time spent with them worth your while. And in Thrash, I couldn’t find anyone to care about, simply because the story was told in such a disparaging way.

Almost from the very start, I dislike everyone in this flick because they either make stupid decisions, dump exposition, amount to nothing more than shells of better-written characters, are genuinely unfunny or a combination of these factors. People can’t or won’t leave Annieville, and I can’t help but not care about their fate. But supposedly, I am not in on the joke when I definitely should be, if only I realise who is responsible for this dumpster fire.

Are We Being Played…?

And actually, I do know who’s pulling the strings here. In fact, the identity of the puppet master is the reason I wanted to give Thrash a chance. Norwegian writer/director Tommy Wirkola previously brought us the zombie horror parody Død Snø (2009)—internationally marketed as Dead Snow—and its 2014 sequel, which I had great fun with. The same goes for Violent Night (2022), the bloody take on Father Christmas that he also helmed. These are no masterpieces by any stretch, but they don’t need to be.

Then why did he completely fail to amuse me this time? Apparently, I just don’t get it. There are those who opine that the enjoyment comes from the fact that this ridiculous plot is presented in such a serious fashion. I’m not buying that, because I was simply not entertained, even when considering this notion. You could invest the same amount of time in Sharknado (2013), which is even more outrageous and stupid, but knows exactly what it is. Yes, the effects are fuck ugly, but that’s all part of the fun.

You may compare that franchise to George Lucas’ prequels to Star Wars (1977) and link Thrash to however The Walt Disney Company chooses to tarnish the space opera’s legacy: you thought you hated The Phantom Menace (1999) and what came right after, but now you realise it could be way worse.

Everyone Makes Mistakes

Mine was that I had a bowl of snacks left, which I could have poured back into the bag and called it a night. But no, I opted to play a movie. My error in judgment was picking this one, which contained an unsurprising lack of surprises. Against all hope, I kept anticipating Lisa to give birth to a shark-human hybrid for some reason, but no, of course not. That would mean entertainment, which is not welcome in Thrash.

Comparing that to Wirkola’s previous works, I have genuinely started to worry. Are you okay, man? Did someone put a gun to your head and force you to make this? In fact, did they pull the trigger, peel off your skin, start to wear it and pass off for you? Unlikely, I know. Still, that’d be a better story than what you came up with. I know you can do better. Here’s hoping that you’ll be back in shape when your newest project comes around.

Anyway. No more words need be spoken about this.

So long!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Thrash (2026), Netflix

Summary

Title: Thrash
Year: 2026
Country: United States
Director: Tommy Wirkola
Genre: Survival thriller
Running time: 86 minutes
Conclusion: If this film takes itself seriously, it’s ridiculous. If it’s a parody or simply calling out genre conventions, it’s neither funny nor effective. All it does is bore me, offend me, and piss me off.
Grade: 0.5/10—the only kudos are for its short running time.
Viewed on: Netflix

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Soms, na een lange dag, staan ​​zelfs de minst belangrijke klusjes onderaan je persoonlijke to-dolijst. Dat kan bijvoorbeeld koken zijn, maar je weigert ook om honger te lijden. Misschien betekent dit dat je eten bestelt, een kant-en-klaarmaaltijd in de oven schuift of iets heel eenvoudigs klaarmaakt. Maar je zou absoluut niet in je vuilnisbak rommelen, wat je aantreft in een schaal gooien, dat in een voorverwarmde oven schuiven en dat dan avondeten noemen. Helaas is dat precies wat sommige filmmakers hun publiek aandoen.

Ik wou dat ik overdreef, maar het onderwerp van vandaag is niets meer dan de trieste realiteit van ‘verse’ streamingcontent. Hoewel, eigenlijk zou de productie die ik hieronder beschrijf bedoeld zijn voor de bioscoop. Ik lieg dat ik barst als ik pretendeer verbaasd te zijn over de tegenzin van elke zichzelf respecterende distributeur om deze stinkende hoop stront aan te raken. Cinema is stervende en projecten zoals deze zijn de strop die om haar fragiele nek wordt gelegd.

Kijk, ik snap wel dat onafhankelijke en/of semiprofessionele schrijvers en regisseurs er het beste van proberen te maken. Zo worden B-films gemaakt, en daar ben ik dol op, moet ik zeggen! Sterker nog, als ik op zoek ga naar iets lachwekkends goedkoops om te kijken, word ik af en toe gedwongen om mijn verwachtingen naar boven bij te stellen. Ik had bijvoorbeeld niets verwacht van Rabbit (2018), maar ik ontdekte dat Jesse James Miller en acteur/co-scenarist Derek Hamilton iets heel bijzonders creëerden met minimale middelen – bevind je je nu in Groot-Brittannië, dan kun je dat juweeltje nu bekijken via Prime Video. Niks te danken, gaarne gedaan!

Het budget voor Thrash (2026) lijkt in verhouding veel hoger te zijn geweest. Maar wat hebben de makers er eigenlijk mee gedaan? Nou, wat ze hebben nagelaten, is een fatsoenlijke film neerzetten, ondanks dat hen hiervoor geen strobreed in de weg werd gelegd. Sommige enthousiastelingen weten hun vaak absurde ideeën toch om te zetten in iets vermakelijks; iets dat de moeite waard is om naar te kijken. Dat lijkt tegenwoordig een te grote opgave. In een tijdperk waarin clicks belangrijker zijn dan kwaliteit, moet je niet verwachten dat streamingplatforms originele producties uitbrengen die ook maar enige lof verdienen of de tand des tijds weten te doorstaan.

Met andere woorden, hier gaan we weer…

Goden sta me bij…

Annieville, Are You Okay?

Na een aantal verklarende titels over de gevaren van overstromingen veroorzaakt door zware Atlantische orkanen en de toename daarvan in de afgelopen decennia, begint de film met een stortvloed aan nieuwsberichten over de verwoestende kracht van Henry, een categorie-5-orkaan die het fictieve stadje Annieville in South Carolina en de omliggende gebieden bedreigt. Je kunt dit gewoon afdoen als Thrash’s versie van: storms are bad, m’kay? Ja, bedankt, film, we snappen ‘t.

Het stadje wordt geëvacueerd, maar zoals altijd blijven er mensen achter, al dan niet vrijwillig. Eerst maken we kennis met Dakota (Whitney Peak), in haar Bruce Lee/Kill Bill-cosplay, die denkt dat het weer vanzelf kalmeert en haar huis zal sparen; de woning waar ze alleen verblijft sinds haar moeder de pijp aan Maarten gaf. En zoals inmiddels wel verwacht, komen we dit niet geleidelijk te weten, maar krijgen het door onze strot gedouwd door een willekeurige buurman die de agorafobische jonge vrouw tegen het lijf loopt – I, I haven’t seen yew in fowrevir! Nauwt since yir mawm passed! – wanneer ze zich toch naar buiten waagt om eten te halen zodra bezorgdiensten wegens de weersomstandigheden verstek laten gaan.

Dan treffen we Lisa (Phoebe Dynevor), een hoogzwangere vrouw wier baas eiste dat ze naar haar werk kwam, ondanks de opkomende storm. De straten lopen onder water en – verrassing! – ze komt vast te zitten met én in haar auto. En er zijn geen hulpdiensten beschikbaar. En het water stijgt. En haar vliezen – want waarom verdomme ook niet? – staan op knappen. En het schoolbal is morg- oh wacht, sla die laatste maar over.

We worden ook gedwongen de aanwezigheid te tolereren van Ron (Stacy Clausen), zijn zusje Dee (Alyla Browne) en hun broertje Will (Dante Ubaldi), die leven onder het bewind van hun uitbuitende en harteloze pleegouders. Dit stel is ervan overtuigd dat hun huis veilig genoeg is. Maar is dat wel zo, beste lezer? Elders maakt Dakota’s oom, marienbioloog dr. Dale Edwards (Djimon Hounsou), zich zorgen om zijn nichtje en bereidt zich voor om hemel en aarde te bewegen om haar in veiligheid te brengen. En daar heeft hij alle reden toe, want het overstroomde gebied wemelt van de – schrik niet! – haaien…!

Waarom Haten Studio’s Ons?

Een ouderwets spannende haaienfilm? Daarvoor moet je nu bij Netflix zijn, aldus de redacteur van een entertainmentwebsite, die Thrash overduidelijk zelf niet heeft gezien. Zoals je waarschijnlijk al hebt begrepen, ben ik het daar namelijk totaal niet mee eens. Maar goed, ik snap dat niet elke film een ​​meesterwerk is. Niet iedere regisseur streeft ernaar om de moderne tegenhanger van Citizen Kane (1941) te creëren – hoewel Jaws (1975) in deze context een betere vergelijking zou zijn. Maar er is één ding dat ik wel eis van elk audiovisueel verhaal dat ik consumeer.

En dat is inspanning. Net als Waldo is dat hier nergens te bekennen. Om verwarring of verveling te voorkomen, begint het verhaal meteen. Terwijl de meedogenloze wind en het water de achterblijvers teisteren, kunnen wij als kijkers niet ontsnappen aan gewelddadige expositie, inclusief de onnatuurlijke manier waarop personages hun volledige naam gebruiken om ze te introduceren. Een tankwagen vol bloed en ingewanden die als een speeltje door de vloedgolf wordt rondgeslingerd...? Die zou toch zeker later niet als gigantische haaienmagneet gaan dienen, of wel soms?!

Met andere woorden, studio’s drijven op epische schaal de spot met ons, om de een of andere reden. Ze kauwen en prakken ons alles voor en halen daarmee alle smaak eruit.

Gezocht: Emoties

Elk goed verteld verhaal is een reis. De spanning komt voort uit je vereenzelviging met de protagonist. Althans, er is minstens één sympathiek – of op zijn minst interessant – personage aanwezig waarmee je je kunt identificeren, waardoor de tijd die je met hen doorbrengt de moeite waard is. En in Thrash kon ik niemand vinden om me om te bekommeren, simpelweg omdat het verhaal op zo’n denigrerende manier werd verteld.

Haast vanaf het prille begin krijg ik een hekel aan iedereen in deze prent, omdat ze ofwel domme beslissingen nemen, overbodige uitleg geven, niet meer zijn dan lege hulzen van beter geschreven personages, ronduit ongrappig zijn, of een combinatie van deze factoren. Mensen kunnen of willen Annieville niet verlaten, en hun lot kan me geen reet schelen. Maar zogenaamd ontgaat de grap me terwijl ik die absoluut zou moeten vatten, als ik maar wist wie er verantwoordelijk is voor dit stuk afval.

Worden We Aan Het Lijntje Gehouden…?

Nou, ik ken wel degelijk degene die hier aan de touwtjes trekt. Sterker nog, de identiteit van de poppenspeler is de reden dat ik Thrash een kans wilde geven. De Noorse schrijver/regisseur Tommy Wirkola bracht ons eerder de zombierhorrorparodie Død Snø (2009) – internationaal op de markt gebracht als Dead Snow – en het vervolg daarop uit 2014, waar ik de grootste lol mee had. Dat geldt ook voor Violent Night (2022), de bloederige versie van de Kerstman die hij ook tot leven wekte. Dit zijn absoluut geen meesterwerken, maar dat hoeft ook niet.

Maar waarom kon hij me dan dit keer absoluut niet meekrijgen? Blijkbaar vat ik de humor dus gewoonweg niet. Volgens sommigen zit de lol in het feit dat dit belachelijke plot zo serieus gebracht wordt. Daar geloof ik niks van. Ik werd simpelweg niet vermaakt, zelfs met deze gedachte in het achterhoofd. Je bent dezelfde hoeveelheid tijd kwijt aan Sharknado (2013), dat zelfs nog absurder en stommer is, maar da’s precies de bedoeling. Ja, de effecten zijn spuuglelijk, maar dat maakt het alleen maar leuker.

Vergelijk die franchise gerust met George Lucas’ prequels op Star Wars (1977) en link Thrash dan aan hoe The Walt Disney Company haar collectieve anus afveegt met de nalatenschap van die space opera: je dacht een hekel te hebben aan The Phantom Menace (1999) en wat daar pal achteraan kwam, maar je realiseert je nu dat het nog veel erger kon.

Iedereen Maakt Fouten

De mijne was dat ik nog een hele bak met zoutjes over had, die ik net zo goed terug in de zak kon gieten om daarna naar bed te gaan. Maar nee, ik moest zo nodig nog een film zien. Mijn troebele inschattingsvermogen leidde me naar deze, die een onverrassend gebrek aan verrassingen bevatte. Tegen alle verwachtingen in bleef ik maar hopen dat Lisa om de een of andere reden een haai-mensmutant zou baren, maar nee, natuurlijk niet. Dat zou vermaak betekenen, wat in Thrash niet welkom is.

Als ik dat vergelijk met Wirkola’s eerdere werk, begin ik me echt zorgen te maken. Gaat het wel goed met je, man? Heeft iemand een pistool tegen je hoofd gezet en je gedwongen dit te maken? Sterker nog, hebben ze de trekker overgehaald, je huid eraf gepeld, die aangetrokken en zich voor jou uitgegeven? Onwaarschijnlijk, ik weet het. Maar toch zou dat een beter verhaal zijn dan dit. Ik weet dat je beter kunt. Ik hoop dat je weer helemaal in vorm bent voor je volgende project.

Hoe dan ook. Hier hoeven niet meer woorden aan vuil te worden gemaakt.

Tot later!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Thrash (2026), Netflix

Samenvatting

Titel: Thrash
Jaar: 2026
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tommy Wirkola
Genre: Survival thriller
Speelduur: 86 minuten
Conclusie: Als deze film zichzelf serieus neemt, is die belachelijk. Als het een parodie moet voorstellen of simpelweg clichés aan wil stippen, is-ie grappig noch effectief. Waar Thrash wél in slaagt, is me vervelen, mijn intelligentie beledigen en me pissig krijgen.
Cijfer: 0,5/10 – dat halve punt is puur voor de korte speelduur.
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

Een jaar geleden las ik een artikel waarin stond dat een open klep op het wrak van de RMS Titanic bewees dat de scheepsingenieurs tot het allerlaatste moment onvermoeibaar hadden gewerkt om de lichten aan te houden. Dit deed me afvragen of er luchtbellen hadden kunnen ontstaan in afgesloten ruimtes, of er mensen in vast hadden kunnen komen te zitten en hoe lang die het daarna mogelijk hadden uitgehouden. Ik vond een kort filmpje op het kanaal Historic Travels waarin werd uitgelegd dat zij het slechts enkele seconden zouden hebben overleefd.

Vanaf dat moment bleven mijn vriendin en ik deze enthousiaste historicus volgen en ontmoetten we onderweg ook nog eens onze vriend Mike Brady van Oceanliner Designs. Je zou absoluut liegen door me a-romantisch te noemen, maar vanaf het begin van onze relatie duurde het twaalf jaar voordat we eindelijk samen James Camerons wereldwijde kaskraker Titanic (1997) zagen! De legendarische status van deze zeereuzin zorgde ervoor dat we ook enorm geïnteresseerd raakten in haar twee zusterschepen, RMS Olympic en degene waarnaar Brian Trenchard-Smiths martelwerktuig in de vorm van een TV-film, Britannic (2000), is vernoemd – een afgrijselijke ervaring die we weken later nog steeds aan het verwerken zijn. Stuur alsjeblieft hulp! CQD! SOS!

Hoe dan ook, uiteraard staan we nu constant op de uitkijk voor ijsberg- ik bedoel, ieder ander audiovisueel materiaal over schepen en leven op de natuurlijke wateren in een historische context die we maar te pakken kunnen krijgen. Is je ooit verteld dat je moet oppassen met wat je wenst? Want dat is fantastisch advies; daarvan ben ik het levende bewijs! Hoe goed bedoeld het eindresultaat ook mag zijn, ik zal het altijd bekijken vanuit het perspectief van een filmliefhebber. En bovendien een filmcriticus. In die hoedanigheid wens – neen, eis! – ik dat een feitelijke basis en het grootste respect voor storytelling hand in hand gaan. Is dat te veel gevraagd?

Nou, dan moeten we maar ‘s kijken hoe William Hale’s televisieproductie van S.O.S. Titanic (1979) het ervan afbrengt. Ga met mij mee het diepe in!

Een Glasheldere Zee

Dus. Dit is het gedeelte van de recensie waarin ik normaal gesproken het plot uitleg om je een indruk te geven van de titel die ik bespreek. Nou, dat wordt hier een beetje lastig. Net als de Titanic heeft dit historische drama meerdere kompassen. Maar op het noodlottige stoomschip wezen ze tenminste allemaal dezelfde kant op! Desondanks zal ik proberen je een kort overzicht te geven van wat er gebeurt in deze allereerste kleurenfilm die de ramp direct behandelt.

Want zie je, men heeft een heel blik aan karakters opengetrokken. Zoals de disclaimer helemaal aan het begin al aangeeft, zijn veel van hen gebaseerd op echte personen – zelfs met hun naam – en anderen zijn slechts geïnspireerd door overlevenden of mensen die omkwamen bij de scheepsramp en hebben een fictieve identiteit gekregen. We maken kennis met verschillende historische figuren, zoals:

• John Jacob Astor IV (David Janssen), die op dat moment als de rijkste peroson ter wereld werd beschouwd

• J. Bruce Ismay (Sir Ian Holm), voorzitter en algemeen directeur van de White Star Line: de Titanic werd als het vlaggenschip van deze onderneming beschouwd

• Kapitein Edward J. Smith (Harry Andrews), de gezagvoerder van de oceaanlijner op haar fatale eerste reis

• Lawrence Beesley (David Warner, die ook Spicer Lovejoy vertolkte in Camerons hervertelling van de catastrofe bijna twee decennia later), een docent op vakantie die zijn broer in Toronto wil bezoeken

• Mary Jane Sloan (Dame Helen Mirren), een stewardess uit Belfast

• Mag- ik bedoel, Margaret “Molly” Brown (Cloris Leachman), Een Amerikaanse societyfiguur, voorvechtster van vrouwenkiesrecht en filantrope, die terugreist naar de Verenigde Staten na een bezoek aan haar dochter in Parijs

…en vele, vele anderen.

Gedurende het plot onthullen deze personages hun motivaties en twijfels, evenals hun aanpassing aan het leven aan boord van het schip, totdat het lot hen schaakmat probeert te zetten.

Wat Zie Je?

Hale en scenarist James Costigan verdienen alle lof voor hun poging om het klassenverschil tussen passagiers goed weer te geven. De weelde waarin de elite zich vermaakte stond in schril contrast met de passagiers in de derde klasse, die dolblij waren dat ze een hut moesten delen met ‘slechts’ drie andere mensen! Verder leren we dat de Titanic vol zat met kleine technische mankementen, wat niet ongebruikelijk was voor die tijd. En een ander groot pluspunt voor mij was dat J. Bruce Ismay, die de scheepsramp in het echt overleefde en vervolgens het slachtoffer werd van een brute karaktermoord vanwege vermeende lafheid, voor één keer niet als een schurk werd neergezet.

Maar helaas moet heel dit verhaal het zonder antagonist stellen! Totdat de ijsberg geraakt wordt, is er geen centraal conflict aanwezig, dus bereid je voor op verveling zolang de vaart voortduurt.

De enige bekende filmbeelden van het daadwerkelijke schip laten zien hoe het wordt uitgerust, dus het is zeker weten een ander schip – mogelijk RMS Queen Mary, waarop deze TV-productie goeddeels plaatsvond – waarvan je de lancering ziet, gevolgd door een flits van Titanic’s beroemde zuster, RMS Olympic. Natuurlijk zouden de kosten de pan uit rijzen wanneer het echte vaartuig in detail zou zijn nagebouwd, maar niets van haar iconische architectuur wordt getoond. Sterker nog, het exterieur klopt voor geen meter, bijvoorbeeld kijkend naar de brug, die in werkelijkheid veel minder bolling vertoonde dan hier wordt laten zien.

IJsberg, Recht Vooruit!

En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, zien we S.O.S. Titanic al vanaf het begin bezwijken onder zijn eigen gewicht. Ja, de film doet zijn uiterste best om zo historisch accuraat mogelijk te zijn, maar dat gaat ten koste van het verhaal. Vooral de dialogen zijn hier dooddoeners, want ‘vertellen, niet tonen’ moet Hale’s mantra zijn geweest tijdens de productie. Hoewel veel interacties tussen personages context bieden die de kijker helpt de tijdsgeest te begrijpen, voelen die allemaal erg onnatuurlijk aan.

En ondanks deze overdaad aan informatie en de redelijk gemiddelde speelduur – er bestaan meerdere versies, maar ik zag de verkorte film van 103 minuten – duurde het veel te lang voordat er iets interessants gebeurde. Ik hoef echt niet direct te beginnen bij de ramp, maar de film bevat vele plotlijnen die niet eens een fatsoenlijke conclusie kennen, waardoor ik compleet onverschillig achterblijf als kijker; waarom zijn ze dan toegevoegd? En begrijp me goed: ik vind het altijd geweldig om Dame Helen Mirren te zien, maar haar kleine rol heeft absoluut geen toegevoegde waarde.

Veel van de gesprekken tussen personages verwijzen op een dwingende en ironische manier naar een mogelijke ondergang – hoewel reddingsboten veel minder vaak worden genoemd dan verwacht – en benadrukken het ongeloof dat de Titanic daadwerkelijk in de problemen verkeert, aangezien ze als ‘onzinkbaar’ werd beschouwd; in werkelijkheid werd dit echter nooit zo geadverteerd. Als we daarop inzoomen, blijkt de schadebeoordeling van scheepsarchitect Thomas Andrews (Geoffrey Whitehead), die de ramp niet zou overleven, onjuist. Hij zegt dat er vijf van de zestien waterdichte compartimenten van het schip onder water zouden moeten komen te staan om het schip in gevaar te brengen, terwijl het maximum in werkelijkheid bij vier lag.

Bovendien liet de ijsberg geen ‘scheur van bijna 90 meter in haar zij’ achter, maar verschillende kleine openingen die desalniettemin voldoende waren om het gevaarte te laten zinken. Diverse andere onjuiste technische details, zoals het feit dat je het schip niet in tweeën ziet breken, komen voort uit een destijds gaande discussie die direct na haar verlies in 1912 begon; deze werden pas te ruste gelegd toen het wrak uiteindelijk in 1985 werd gevonden.

Machinekamer Ondergelopen

Ik wil jullie – en mezelf, eerlijk gezegd – er nogmaals op wijzen dat we het over een tv-productie hebben. Bovendien eentje uit 1979. Door deze twee factoren te combineren, zou je veel beperkingen verwachten. Wanneer je het schip vanuit de Ierse haven van Queenstown – tegenwoordig Cobh geheten – ziet, is het vanuit perspectief, kleurcontrast en zelfs de vorm pijnlijk duidelijk dat we te maken hebben met een zogeheten matte painting – oftewel een decorstuk. Dergelijke elementen zijn genoeg voor mij om volledig terug de realiteit in te worden geworpen. En dan is er nog iets dat uiteindelijk voor mij persoonlijk zelfs de laatste restjes aan geloofwaardigheid uit het controversiële Nazi-propagandastuk Titanic (1943) wist te slopen: close-ups.

Daar is an sich niks mis mee, hoor. Een grote hoeveelheid totaalshots zou ook niet praktisch zijn geweest, aangezien er aan een model op schaal nabouwen – wat Cameron overigens wel heeft gedaan – een te hoog prijskaartje zou gaan zitten, maar het ondergroef wel het idee dat ik naar het, destijds, grootste schip ter wereld aan het kijken was. Datzelfde obstakel stak de kop op tijdens die eerdergenoemde film over de HMHS Britannic, maar laten we dat trauma nou maar niet aanhalen. Edoch, af en toe staar je gewoon naar stukjes schuim die ongetwijfeld drijven in een klein bassin dat een wijdse oceaan moet voorstellen die bezaaid is met ijsbergen. Als dat je illusie al niet doorprikt, weet ik het ook niet meer.

Het steeds opnieuw betreden van dezelfde dekken, hutten, gangen en staatsverblijven helpt ook niet. Ik ben géén groot fan van Camerons romantische epos rond de eerste en laatste reis van de stoomboot, maar die film leverde me niet dezelfde struikelblokken op. Night to Remember (1958) ontweek die ook, nu ik erover nadenk. Over Roy Ward Bakers legendarische zwart-witverfilming van Walter Lords beroemde boek gesproken: in S.O.S. Titanic wordt veelvuldig gebruikgemaakt van ingekleurde beelden hieruit om het zinken van het schip te tonen. De kwaliteit hiervan loopt uiteen, maar past absoluut niet bij de rest van de visuele presentatie. Echter, het moet me van het hart dat dit de enige momenten zijn dat je daadwerkelijk het idee krijgt dat je de daadwerkelijke Titanic ziet, aangezien de lijner waarop dit project geschoten is daar totaal niet op lijkt. Ik bedoel, kijk eens naar die boeg en vergelijk die dan met foto’s van wat het voor moet stellen; dat is ronduit aanstootgevend!

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de nasynchronisatie. Soms was het maar heel subtiel, maar bij tijd en wijle was de lipsynchronisatie ronduit verschrikkelijk. Ik moest dus niet alleen luisteren naar de meest gekunstelde uitleg, maar ik zag ook hoe de acteurs het uitspraken op een manier die niet overeenkwam met de audio. Bovendien weet ik niet zeker of het aan mijn internetverbinding lag, maar ik werd constant geplaagd door wazige en korrelige beelden; misschien was dat beeldmateriaal niet goed gemasterd? Bij onze vorige televisie was de achtergrondverlichting kapot, waardoor we het hele apparaat moesten vervangen. Het flikkeren waar we last van hadden gaf me de indruk dat ons huidige scherm ook defect was!

Aan Boord Van De RMS Carpathia

Net als de voortijdig beëindigde reis van het titelschip zelf, beschouw ik deze film als een tragedie van epische proporties. Uitgebeelde privézaken en persoonlijke problemen interesseerden me totaal niet, vooral omdat ze een resolutie ontbeerden. Je zou Cameron kunnen bekritiseren voor zijn keuze om zich te richten op de liefde tussen twee mensen die nooit hebben bestaan, maar hij vertelde ons tenminste een degelijk verhaal. Dat kun je van Castigan en Hale absoluut niet zeggen. Misschien worden de losse eindjes in de uitgebreide versie natuurlijker aan elkaar geknoopt, maar ik zat daar maar te kijken hoe een film tegen een ijsberg botste en sneller zonk dan het schip zelf.

De cast treft absoluut geen blaam, want de spelers hadden het materiaal dat ze kregen onmogelijk kunnen verbeteren, tenzij ze na een muiterij de regie in handen hadden genomen. Maar zowel de verhaallijn als de technische beperkingen en problemen lieten een bittere nasmaak achter. Kon het nog erger? Nou, ik noemde Britannic (2000), toch? Dat is je antwoord. Ik zou S.O.S. Titanic niet serieus aanbevelen, maar blijf alsjeblieft ver weg van dat monster!

Zo, en nou is ‘t klaar.

Wederom bedankt voor de aandacht, allemaal!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van S.O.S. Titanic (1979), EMI Films / StudioCanal

Nou ja, eigenlijk een satirische televisiepromo. Sorry, beter dan dit kon ik niet vinden.

Samenvatting

Titel: S.O.S. Titanic
Jaar: 1979
Land: Verenigde Staten/Verenigd Koninkrijk
Regisseur: William Hale
Genre: Drama/Geschiedenis
Speelduur: 103 minuten
Conclusie: Als de uitdrukking ‘je hand overspelen’ eind jaren zeventig nog niet gangbaar was, bracht William Hale daar wel verandering in. Een opeenstapeling van feiten en historische figuren verandert niet automatisch in een samenhangend verhaal, zeker niet als het script spanning mist, de dialogen slechts dienen als opsomming van feiten en technische beperkingen je voor schut zetten.
Cijfer: 4,0/10
Gezien via: Netflix

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

A year ago, I read an article revealing that an open valve on the wreck of the RMS Titanic proved that the ship’s engineers worked tirelessly, right up to the end, to keep the lights on. This made me wonder whether air pockets could have formed, if people might have been trapped inside them, and how long they would’ve lasted. I found a short video on the Historic Travels channel that explained it would have taken only seconds.

From then on, my girlfriend and I kept following this enthusiastic historian, meeting our friend Mike Brady from Oceanliner Designs along the way. Despite it being very unfair to call me a-romantic, it took our relationship twelve years for us to finally see James Cameron’s worldwide smash hit Titanic (1997) together! The nautical giantess’ legendary status led us to also become highly interested in her two sister ships, RMS Olympic and the one that lends her name to Brian Trenchard-Smith’s TV movie torture device, Britannic (2000)—an atrocious experience we’re still recovering from. Please send help! CQD! SOS!

Anyway, naturally, we keep our eyes peeled for iceber- I mean, other audiovisual materials about ships and life on the oceans in their historical context that we can get our hands on. Have you ever been told to be careful what you wish for? Because that’s sound advice, I can attest to that! No matter how well-intended what you end up with might be, I will still view it through the lens of a cinephile. And a film critic, at that. In these positions, I require—nay, demand!—that factual basis and the utmost respect for storytelling go hand in hand. Is that too much to ask for?

Well, I guess we’ll have to see how William Hale’s television production of S.O.S. Titanic (1979) holds up. Come take the plunge with me!

On a Sea of Glass

So. Right. Okay. This is the section of the review in which I usually explain the plot to give you an impression of the film I’m talking about. Yeah, well, that’s going to be a bit tricky here. Like the ship itself before it, this historical drama has multiple compasses. But at least on the ill-fated steamer, they all pointed in the same direction. Nevertheless, I’ll attempt to give you a brief overview of what’s going on in this first-ever colour production that directly addresses the disaster.

You see, we’re following a whole host of characters. As per the disclaimer right at the start, many of these were based on real persons—even bearing their names—and others were only inspired by survivors or those who perished in the sinking and given fictional identities. We’re introduced to several historical figures, such as:

• John Jacob Astor IV (David Janssen), at that point thought to be the richest man in the world

• J. Bruce Ismay (Sir Ian Holm), chairman and managing director of the White Star Line, Titanic was considered the company’s flagship

• Captain Edward J. Smith (Harry Andrews), the commander of the ocean liner on her fatal maiden voyage

• Lawrence Beesley (David Warner, who also played Spicer Lovejoy in Cameron’s take on the catastrophe almost two decades on), a school teacher on holiday to visit his brother in Toronto

• Mary Jane Sloan (Dame Helen Mirren), a stewardess from Belfast

• Mag- I mean, Margaret “Molly” Brown (Cloris Leachman), an American socialite, suffragist and philanthropist, travelling back to the United States after visiting her daughter in Paris

…and many, many more.

Throughout the plot, these characters reveal their motivations and doubts, as well as their adjustments to life aboard the ship, until destiny does its utmost to checkmate them.

What Do You See?

Hale and screenwriter James Costigan should be commended for their attempt to show various people on the ship divided by class. The elegant luxury in which the elite socialised was contrasted with steerage passengers, who were overjoyed by having to share a room with ‘only’ three other people! We’re taught that Titanic was riddled with many minor technical defects, which was not uncommon for the time. And another big plus for me was that J. Bruce Ismay, who famously survived the sinking in real life and subsequently became the victim of a brutal character assassination for supposed cowardice, was not portrayed as a villain for once.

In fact, this story completely lacks one! Until the berg is struck, there is no central conflict to speak of, so prepare to be bored while still on board.

The only film footage of the actual ship known to exist shows her being fitted, so it’s definitely another ship—possible RMS Queen Mary, also used as a shooting location—shown to be launched, followed by a split-second clip of Titanic’s famous sister, RMS Olympic. Of course, it would have been an enormously costly affair to recreate the liner’s look in any sort of detail, but nothing of her iconic architecture is shown. In fact, the exterior is all wrong, with the actual bridge having a straighter front and not showing the bulge seen in this film.

Iceberg, Right Ahead!

And if that wasn’t bad enough, S.O.S. Titanic buckles under its own weight right from the start. Yes, it tries its hardest to be as historically accurate as possible, but that comes at the cost of the narrative. Especially through the dialogue, as ‘tell, don’t show’ must have been Hale’s mantra throughout production. Although many of the interactions between characters provide context that helps the viewer understand the portrayed times, it feels extremely inorganic.

Despite these huge info dumps and the average running time—there are several versions, but I saw the shorter one of 103 minutes—it took way too long for anything interesting to happen. I really don’t need to be transported straight to the catastrophe, but the film comprises many plot lines that don’t even receive a proper conclusion, leaving me completely indifferent; what’s even the point in some of them? It’s always great to see Dame Helen Mirren, don’t get me wrong. But her small part served no purpose whatsoever.

Many of the words spoken by the characters also forcibly and ironically allude to a foundering—though lifeboats are mentioned a lot less frequently than expected—and focus on disbelief that the Titanic is actually in trouble, since she was thought to be ‘unsinkable’; in reality, however, this was never advertised as such. Zooming in on that, the damage assessment by naval architect Thomas Andrews (Geoffrey Whitehead), who would not survive the disaster, is wrong. He says that it would take flooding five of the ship’s sixteen watertight compartments to compromise her, whereas the maximum to be breached was actually four.

Plus, the iceberg didn’t leave a ‘gash close to 300 ft (90m) in her side’, but several small openings that were nevertheless enough to bring the giantess down. Several other erroneous technical details, such as the liner not breaking in two, stem from a then-ongoing debate that began right after her loss in 1912; they were only resolved when the wreck was finally found in 1985.

Engine Room Flooded

I remind you—and myself, to be honest—again that we’re talking about a TV production. Plus, the year was 1979. By combining these two factors, one might expect many limitations. When seeing the ship from the Irish harbour of Queenstown—nowadays called Cobh—it’s painfully obvious from a standpoint of perspective, colour contrast and even the shape that we’re dealing with a matte painting. Such elements are enough to make one pick up their previously suspended disbelief. Another facet to consider is what ultimately killed my ability to go along with the controversial Nazi propaganda piece Titanic (1943): close-ups.

There’s nothing wrong with those as such, mind you. I get that an abundance of wide shots would have been impractical, as building a model to scale—which Cameron actually did—was too costly, but it also prevented me from believing I was watching the, at the time, biggest ship in the world. I had the same problem with the aforementioned film about the HMHS Britannic, but let’s not revisit that trauma. However, at times, you’re stuck with bits of foam floating in what must be a small tank in order to represent a vast ocean filled with icebergs. If that won’t break your illusion, I’m not sure what will.

Revisiting the same decks, cabins, hallways and state rooms over and over also doesn’t help. I’m not the biggest fan of Cameron’s romantic epic, set during the steamer’s first and final voyage, but it didn’t present me with the same hurdles. Neither did A Night to Remember (1958), come to think of it. Speaking of Roy Ward Baker’s legendary black-and-white adaptation of Walter Lord's famous book, colourised footage from it is heavily used in S.O.S. Titanic to depict the ship's sinking, the quality of which varies but is a huge mismatch with the rest of the visual elements. But it has to be said, these are the only moments that you get the feeling you’re looking at the actual Titanic, as the ocean liner on which this film was shot doesn’t resemble her in the slightest. I mean, look at that bow, and then pictures of the real thing; that’s borderline offensive!

Another thing that threw me off was the ADR. It was only very slight at times, but at various moments, the lip-syncing was terrible to witness. So not only was I forced to listen to the most contrived exposition, but I also had to see it leave the actor’s mouths in a way that didn’t match the audio. Plus, I’m not sure if this was my internet connection, but I was plagued by blurred and pixelated shots throughout; perhaps that footage wasn’t properly mastered? On a previous television, the backlight failed, forcing us to replace the entire device. The flickering we were subjected to made me believe our current screen was defective as well!

Sailing On The RMS Carpathia

Like the prematurely concluded journey of the titular passenger liner itself, I consider this film a tragedy of epic proportions. I couldn’t care less about private matters and personal challenges, especially because they don’t get resolved. One might find fault in Cameron’s choice to focus on the love between two people who never existed, but at least he told us a proper story. Castigan and Hale did no such thing. Perhaps the extended cut tied loose ends together more naturally, but I just sat there, watching a film collide with an iceberg and sink faster than the actual ship.

I attribute no blame to the cast, as they could not possibly improve what they were given unless they had revolted and taken command of the production. But both the narrative and technical limitations and issues left me with a bitter aftertaste. Could it be worse? Well, I mentioned Britannic (2000), didn’t I? That’s your answer. I couldn’t recommend S.O.S. Titanic to you with a straight face, but please steer clear of that monstrosity!

Guess I’d better end it here.

Thanks, once more, for tagging along!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for S.O.S. Titanic (1979), EMI Films / StudioCanal

Well, actually, a satirical TV promo. This was the best I could find, sorry.

Summary

Title: S.O.S. Titanic
Year: 1979
Country: United States/United Kingdom
Director: William Hale
Genre: Drama/History
Running time: 103 minutes
Conclusion: If ‘overplaying your hand’ wasn’t an expression yet in the late seventies, William Hale made damn sure it became one. Some facts and historical figures don’t magically turn into a solid story, especially not if the script lacks tension, the dialogue is merely throwing exposition around, and technical limitations make a fool out of you.
Grade: 4.0/10
Viewed on: Netflix

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

If you grow up in a country like mine—the Netherlands in the late Twentieth/early Twenty-First Century—then you might take freedom for granted. Guilty as charged. Most of the time, at least. I believe it’s important to stop and look at history and its repeating patterns. What happened eighty years ago would continue to occur in the decades that followed and still rears its ugly head in various corners of the world: complete governmental control over citizens’ every move and even their thoughts. How do you fight this oppression, and what alternatives do you have when you’re not up to that task?

For quite a while now, stories of free spirits in totalitarian regimes have fascinated me. One of the most excellent examples of this is George Orwell’s dystopian novel Nineteen Eighty-Four (1949), in which the main character begins to question the Party led by Big Brother. He criticises the government in his secret diary, dreams of a revolution and the current rulers’ subsequent downfall and even covertly starts something unheard of: a love affair.

There are countless other examples. If you can get your hands on it, I highly recommend the documentary Ein Traum in Erdbeerfolie (2009)—also known as Comrade Couture—in which director Marco Wilms returns to his former stomping ground in former East Berlin to look up old friends with whom he partook in underground fashion shows in the eighties, which wasn’t without its risks: the Stasi—Ministerium für Staatssicherheit, the GDR’s secret police—were keeping a watchful eye. Another one I’d like to mention is Bahman Ghobadi’s musical drama Kasi az gorbehaye irani khabar nadareh (2009)—No One Knows about Persian Cats—about aspiring artists who want to start a rock band and leave Tehran for Europe, though obtaining travel documents appears nearly impossible. It features many local acts in a wide variety of genres that try to claim freedom in a system that won’t let them.

A little over a year ago, I reviewed Bogdan Muresanu’s film about the impending Romanian Revolution of 1989 called Anul Nou care n-a fost (2024)—which translates to The New Year That Never Came—on behalf of a previous employer. I won’t include that article here because it’s in Dutch and also fuck them. The reason I specifically mention it is that Alexandru Belc’s equally impressive piece Metronom (2022), which I’m discussing today, is set in the same country, but in a time when Nicolae Ceaușescu’s power was still absolute.

You Know That It Would Be Untrue

Bucharest, autumn 1972. Several youngsters are looking forward to a party that their friend Roxana (Mara Vicol) is throwing that evening, to be spent listening to records and to the Metronom show by popular expatriate DJ Cornel Chiriac on the banned Radio Free Europe station. Less cheerful are her friend Ana (Mara Bugarin) and her boyfriend Sorin (Șerban Lazarovici), as the latter is about to leave the country permanently with his family.

Because parting is such sweet sorrow, Ana tells Sorin that she won’t attend after all, but later goes back on that decision. The music and the general festive mood among her friends help her take her mind off things. Collectively, the group writes a letter to Chiriac, requesting him to play their favourite songs and stating their desire to escape the clutches of their dictatorial government. After an emotional encounter with Sorin, the next group of visitors consists of the secret police, who proceed to detain the students…

You Know That I Would Be A Liar

Films such as these give a great first inkling of what it must be like to live in a situation in which you must constantly be on your guard of what you say to whom, and constantly keep your head down. My own parents couldn’t tell me about this experience, having both been born after the Dutch occupation by the Germans in World War II. However, a former colleague and close friend of mine is actually Romanian.

His father and uncles told him that it is impossible to explain what living under the Communist rule was like to someone who hasn’t experienced it for themselves. That made a big impression on me. It means that the two beautiful films I saw on the subject simply give me a small sense of the general dread that must have been felt by the country’s citizens, or at least those who had trouble falling in line with the Party’s doctrine. But that is definitely not to Metronom’s detriment; far from it, actually.

If I Was To Say To You

There was something I picked up on that could’ve been nothing, but for me personally added something significant to the story. It was the rigid way Ana danced that could just be due to shyness. Or, I thought, is it her inexperience in moving about freely? Each of these two reasons would, on its own, perfectly explain the introverted nature of her disposition. But considering this to be the first time she allows herself room for expression, completes this picture.

However, I also considered how unwise such a move was. The music was played so loudly that everyone in the adjoining apartments must have heard the commotion, ensuring the youngsters a one-way ticket to a jail cell! Then again, change cannot be achieved by simply doing nothing, right? Plus, apart from recognisable tunes such as Janis Joplin’s ‘Kozmic Blues’ and The Doors’ ‘Light My Fire’—could you guess?—I was treated to several unknown and more local electrifying tracks from the era that were begging to be played at full volume, so I can sort of understand these kids. Sort of being the active words, here, especially since Roxana and Ana were whispering to each other before the other guests arrived.

Girl, We Couldn’t Get Much Higher

Filmmakers have all kinds of tools at their disposal to instil claustrophobia in their audience. The aspect ratio is one of them, as Metronom’s is set at 1.375:1, which is slightly wider than 4:3. Even though we’re used to widescreen for decades now, this older standard hasn’t lost its effectiveness. The image truly gets boxed in, and in this story, you get the idea that the characters are boxed in. The aforementioned Anul Nou care n-a fost was also presented in this format, as was László Nemes’ devastating Holocaust pic Saul Fia (2015)—or Son of Saul—the narrow scope of which made it impossible for the viewer to look away.

The imposing yet bleak visuals, propelled by the film's sad, autumnal, sparsely decorated environs, make the sense of longing and liberty extremely tangible. The arrest and interrogation scenes effectively quell this hope. Though their fate is probably not as fatalistic, they might remind history aficionados of the fate of the non-violent White Rose resistance group in 1943 Munich, Germany, the most symbolic member of which was immortalised on film by actress Julia Jentsch, who played the title character in the biographical drama Sophie Scholl (2005). And, in a way, the closing scenes were my personal call-back to those of Nineteen Eighty-Four (1984), the famous adaptation by British director Michael Radford.

Come On Baby, Light My Fire

I have to include a note-to-self moment here: I shouldn’t read the descriptions of films I’m going to review, as I would rather enter them blindly. Not counting those whose subjects are specifically revealed in the poster, title or both. I somehow couldn’t stop myself this time. No matter, though, I was still completely enthralled by this tragic love story. Lead actress Bugarin, whose face is a peculiar mixture of many colleagues, such as Cristin Milioti and Sofia Coppola, effortlessly kept me immersed throughout.

Can the human spirit truly be broken? And if so, can the pieces ever be put together again? It depends on the viewer whether they think this drama can answer those questions, but it undoubtedly provides a great starting point for that discussion. Regardless, this window into fairly recent history reminds me how I most definitely dread living in a world where people are snapped into line and see their individuality replaced by the word of their leaders, commanding them into discipline and action as if by the beat of a drum. Or the swing of a metronome.

Please see this film if you have the chance, though do not expect a pick-me-up out of it.

Farewell for now!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Metronom (2022), September Film

Summary

Title: Metronom
Year: 2022
Country: Romania/France
Director: Alexandru Belc
Genre: Drama/History
Running time: 102 minutes
Conclusion: The vibrant spirit of youth meets the unrelenting hammer of oppression in a calm and touching tale about fading lights on a horizon that may or may not exist.
Grade: 8.6/10
Viewed on: CineMember

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Als je opgroeit in een land zoals het mijne – Nederland aan het einde van de twintigste/begin van de eenentwintigste eeuw – dan neem je vrijheid misschien voor lief. Daar maak ik mezelf ook absoluut schuldig aan. Tenminste, meestal. Ik vind het belangrijk om regelmatig stil te staan ​​bij de geschiedenis en de terugkerende patronen daarin. Wat tachtig jaar geleden gebeurde, zou zich in de decennia erna blijven herhalen en steekt nu nog steeds de kop op in diverse hoeken van de wereld: complete overheidscontrole over het doen, laten en denken van haar burgers. Hoe bestrijd je die onderdrukking en wat voor alternatieven heb je wanneer je daar niet toe in staat bent?

Verhalen over vrije geesten in totalitaire regimes fascineren me al een tijdje. Een van de beste voorbeelden hiervan is George Orwells dystopische roman Nineteen Eighty-Four (1949), waarin de hoofdpersoon de door Big Brother geleide Partij in twijfel trekt. Hij bekritiseert de regering in zijn geheime dagboek, droomt van een revolutie en de daaropvolgende val van de huidige machthebbers, en begint zelfs in het geheim iets ongehoords: een liefdesaffaire.

Er zijn talloze andere voorbeelden. Als je hem te pakken kunt krijgen, raad ik je van harte aan de documentaire Ein Traum in Erdbeerfolie (2009) – ook bekend als Comrade Couture – te bekijken. Regisseur Marco Wilms keert daarin terug naar zijn roots in het voormalige Oost-Berlijn om oude vrienden op te zoeken met wie hij in de tachtiger jaren underground modeshows organiseerde. Dat was niet zonder risico’s: de Stasi – het ‘Ministerium für Staatssicherheit’, de geheime politie van de DDR – hield alles nauwlettend in de gaten. Een die ik ook niet onbenoemd wil laten is Bahman Ghobadi’s muziekdrama Kasi az gorbehaye irani khabar nadareh (2009) – No One Knows about Persian Cats – over aspirant-artiesten met de ambitie om een rockband te beginnen en die Teheran voor Europa wensen te verruilen, maar het verkrijgen van reisdocumenten blijkt vrijwel onmogelijk. Maak kennis met diverse lokale artiesten in uiteenlopende genres die proberen vrijheid te verwerven in een systeem dat hen dat niet toestaat.

Iets meer dan een jaar geleden recenseerde ik namens een voormalige werkgever de film Anul Nou care n-a fost (2024) – internationaal bekend als The New Year That Never Came – van Bogdan Muresanu over de naderende Roemeense Revolutie van 1989. Ik ga niet linken naar dat artikel omdat die lui het verkeer naar hun site niet verdienen. De reden dat ik toch specifiek verwijs naar die titel is dat Alexandru Belcs minstens zo ontzagwekkende Metronom (2022), die ik vandaag bespreek, zich afspeelt in hetzelfde land, doch in een tijd waarin Nicolae Ceaușescus macht nog absoluut was.

You Know That It Would Be Untrue

Boekarest, herfst 1972. Een groep jongeren kijkt uit naar een feest dat één van hen, Roxana (Mara Vicol), die avond organiseert. Het plan is om platen te draaien en te luisteren naar de show Metronom van de populaire expat-DJ Cornel Chiriac op het verboden station Radio Free Europe. Minder goed gemutst zijn haar vriendin Ana (Mara Bugarin) en haar vlam Sorin (Șerban Lazarovici), aangezien laatstgenoemde op het punt staat om met zijn familie het land permanent te verlaten.

Omdat afscheid nemen zo zwaar is, laat Ana aan Sorin weten dat ze toch niet naar de fuif komt, maar ze bedenkt zich later. De muziek en de feeststemming onder haar vrienden helpen haar gedachten te verzetten. Gezamenlijk schrijft de groep een brief aan Chiriac, met het verzoek om hun favoriete nummers te draaien en kenbaarheid te geven aan hun verlangen naar ontsnapping aan de dictatoriale regering. Na een emotioneel treffen met Sorin staat de volgende groep bezoekers voor de deur; leden van de geheime politie die de aanwezige studenten aanhouden…

You Know That I Would Be A Liar

Films zoals deze geven een goed eerste idee van hoe het moet zijn geweest om te leven in een situatie waarin je constant op je hoede moet zijn voor wat je tegen wie zegt en voortdurend je hoofd laag moet houden. Mijn eigen ouders konden me hier niets over vertellen, omdat ze beiden na de Nederlandse bezetting door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog geboren zijn. Een voormalige collega en goede vriend van mij is echter Roemeens.

Zijn vader en ooms vertelden hem dat het leven onder het communistische juk onmogelijk is om uit te leggen aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. Dat maakte grote indruk op me. Het betekent dat de twee prachtige films die ik over dit onderwerp heb gezien me slechts een klein idee geven van de algemene angst die de burgers van het land moeten hebben gevoeld, of in ieder geval degenen die moeite hadden zich aan te passen aan de doctrine van de Partij.

If I Was To Say To You

Er was iets wat me opviel, iets wat op zich onbeduidend had kunnen zijn, maar voor mij persoonlijk iets belangrijks aan het verhaal toevoegde. Het was de stijve manier waarop Ana danste, misschien gewoon door verlegenheid. Of, dacht ik, ligt het aan haar onwennigheid met betrekking tot vrij bewegen? Elk van deze twee redenen zou op zich perfect de introverte aard van haar houding verklaren. Maar als je bedenkt dat dit de eerste keer is dat ze zichzelf de ruimte geeft om zich te uiten, dan is het plaatje compleet.

Ik bedacht me echter ook hoe onverstandig zo’n actie was. De muziek stond zo hard dat iedereen in de aangrenzende appartementen het lawaai moest hebben gehoord, wat de jongeren een enkeltje naar de gevangenis kon opleveren! Aan de andere kant komt verandering niet tot stand door niets te doen, toch? Bovendien, afgezien van bekende nummers zoals Janis Joplin’s ‘Kozmic Blues’ en The Doors’ ‘Light My Fire’ – had je ‘t al door? – werd ik getrakteerd op een aantal onbekende en meer lokale, opwindende songs uit die tijd die smeekten om op vol volume te worden afgespeeld, dus ik kan die jongeren wel een beetje begrijpen. Met nadruk op slechts een beetje, vooral omdat Roxana en Ana gek genoeg tegen elkaar fluisterden voordat de andere gasten arriveerden.

Girl, We Couldn’t Get Much Higher

Filmmakers beschikken over allerlei middelen om claustrofobie bij hun publiek op te wekken. De beeldverhouding is er een van; die van Metronom is ingesteld op 1.375:1, wat iets breder is dan 4:3. Hoewel we al tientallen jaren gewend zijn aan breedbeeld, heeft deze oudere standaard zijn effectiviteit niet verloren. Dankzij dat kader krijg je in dit verhaal extra het gevoel dat de personages ingesloten zitten. Eerder noemde ik al Anul Nou care na fost, die ook in dit formaat gepresenteerd werd, evenals László Nemes’ aangrijpende Holocaustfilm Saul Fia (2015) – internationaal te boek als Son of Saul – waarvan het vernauwde blikveld het voor de toeschouwer onmogelijk maakte om weg te kijken.

De indrukwekkende maar sombere beelden, versterkt door de droevige, herfstachtige en neerslachtig vormgegeven omgevingen in de film, maken het gevoel van verlangen en vrijheid zeer tastbaar. De arrestatie- en verhoorscènes drukken deze hoop echter effectief de kop in. Hoewel hun lot waarschijnlijk niet zo fatalistisch is, zouden geschiedenisliefhebbers kunnen denken aan het lot van de geweldloze verzetsgroep die Weiße Rose in München in 1943, waarvan het meest symbolische lid vereeuwigd werd op film door actrice Julia Jentsch, die de titelrol vertolkte in het biografische drama Sophie Scholl (2005). En in zekere zin waren de slotscènes voor mij persoonlijk een indirecte verwijzing naar die van Nineteen Eighty-Four (1984), de beroemde romanbewerking van de Britse regisseur Michael Radford.

Come On Baby, Light My Fire

Ik moet hier even een aantekening voor mezelf maken: niet van tevoren de beschrijvingen van films die ik ga recenseren lezen, want ik wil ze liever zonder voorkennis bekijken. Met uitzondering van degenen waarvan het onderwerp al duidelijk is op de poster, in de titel of beide. Maar deze keer kon ik het toch niet laten. Maar goed, het maakt niet uit; ik was nog steeds volledig gebiologeerd door dit tragische liefdesverhaal. Hoofdactrice Bugarin, wier gezicht een bijzondere mengeling is van dat van vele collega’s, zoals Cristin Milioti en Sofia Coppola, wist me moeiteloos de hele film door geboeid te houden.

Kan de menselijke geest werkelijk gebroken worden? En zo ja, kunnen de stukjes dan ooit weer aan elkaar geplakt worden? Het hangt af van de kijker of dit drama die vragen kan beantwoorden, maar het biedt ongetwijfeld een uitstekend uitgangspunt voor die discussie. Hoe dan ook, dit inkijkje in de vrij recente geschiedenis herinnert me eraan hoe zeer ik ervoor waak om niet te hoeven leven in een wereld waar mensen in het gareel worden gedwongen en hun individualiteit wordt vervangen door het woord van hun leiders, die hen tot discipline en actie dwingen alsof het de maat van een trommel is. Of de slag van een metronoom.

Mocht je de kans krijgen, bekijk deze film dan alsjeblieft, maar verwacht er geen opbeurende effecten van.

Tot snel maar weer!

Jullie filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Metronom (2022), September Film

Samenvatting

Titel: Metronom
Jaar: 2022
Land: Roemenië/Frankrijk
Regisseur: Alexandru Belc
Genre: Drama/Geschiedenis
Speelduur: 102 minuten
Conclusie: De veerkrachtige geest van de jeugd kampt met de meedogenloze hamer der onderdrukking in een kalm en ontroerend verhaal over dovende lichten aan een horizon die misschien helemaal niet bestaat.
Cijfer: 8,6/10
Gezien via: CineMember

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap

There must be millions of people on this earth who are haunted by their past in some way or another. It must be quite the experience to see the skeletons in your closet come alive, though. They do, in this tale of unresolved trauma, grief and the weight that one carries with it to the present day. And it being an adaptation of a Stephen King story, you probably know what to expect at the very least.

I popped this in right after my previously reviewed film because I couldn’t sleep, it sat unviewed on my to-watch list, and it was about to leave Prime Video come midnight. That was still almost a day away, but I figured, what the heck, that obscure image with the flames in the background has that broody nineties ambience that simply has to induce nostalgia, I can’t go wrong with this!

At least, that was my initial impression.

Oh yes, it did invoke a longing for something.

A ticket to the express train bound for the Land of Nod, most like.

As with the blood-soaked ballet I had just experienced, the basis wasn’t that bad. This horror drama spawned two sequels, whose reception consistently declined. If you ask me, though, the start isn’t much to write home about either. Imagine someone reading an epic story to you in the most monotonous voice: you’d be inclined to leave the room, right? The same thing happens here. The movie starts, we make an initial emotional investment, but right after the withdrawal deadline, we want our deposit back.

So why, oh why, doesn’t Sometimes They Come Back (1991) inspire my thumb to penetrate the air?

It All Began, When…

Life’s been hard on Jim Norman (Tim Matheson), who was fired from his teaching job in Chicago after an altercation with a student that’s shrouded in mystery. He’s been a house painter ever since, but finally has a chance to start over in Liberty, Missouri, where he grew up. He left his hometown with his parents after the tragic loss of his older brother, Wayne (Chris Demetral), who was murdered by a gang of greasers; these assailants perished on the scene themselves when an oncoming train obliterated them.

After settling in with his wife, Sally (Brooke Adams), and son, Scott (Robert Hy Gorman), he’s confronted by the rebellious jocks in his class, though some students have a more sympathetic stance towards him. These kids aren’t the worst of his problems, though. Jim suffers from nightmares and daytime visions of the traumatic events from his youth. The ‘55 Chevy that his brother’s killers drove around in pops back up. What’s more, it’s targeting his pupils! Three of them perish, and to firmly rub more salt in wounds old and fresh, these victims are replaced by transfer students, wearing the faces of those that have been haunting the tortured teacher for almost three decades now…

The Writing Was On The Wall

Something I noticed after pressing play was the speed at which the credits—white titles on a black background—moved, accompanied by music meant to set the mood. To sidetrack a bit, this could be construed as a good thing, because I hate to be reminded that I’m watching a story while it’s actually either picking up or winding down. Meaning that when the mention of cast, crew and production is superimposed over the screen, it pulls me out of the narrative.

That problem did not occur here, but it struck me as odd how much of a hurry the film seemed to be in. Then there was the lighting, pacing, editing, narration, and general mood that set off my silent alarm. Sometimes They Come Back is presented to us in a 2.35:1 aspect ratio (21:9), which means you’ll see black bars at the top and bottom of the image on a regular 16:9 screen. Despite that, everything throughout the feature screamed that this 1991 flick was made for television.

Tuning Out

Oh, well, after doing the slightest bit of digging, it turns out I was right! Well, kind of; according to IMDb trivia, it was to be released in theatres, but the production company went belly-up, so it went straight to the tube in its home country. The film was brought to some European cinemas, though. But all I’m trying to say is that everything about this presentation is too accessible and easily digestible to make a genuine impression. That’s this adaptation’s greatest flaw by far; it encompasses everything else. The way this tale is related to us is really on the nose, starting with Jim’s opening narration that spoils everything. At least, it indicates the main character will come out alive, that is.

I got hit by some waves of nineties nostalgia, but they were weak sauce. Especially visually, the film was remarkably dated and unengaging, though some of those roaring sound effects in the flashbacks proved surprisingly effective; they were so otherworldly that they brought something resembling chills down my spine at times! Wish I could reserve the same praise for the late composer Terry Plumeri’s score, which is obviously designed to tug at the heartstrings but fails to even grasp them. The scares and make-up effects also completely miss the mark. They feel calculated and goofy at the same time, as if this were a children’s version of a horror flick. It’s almost insulting!

Fire Up The Engine

Remember what I said about the pacing? It’s brutal, actually. You’ll be able to follow perfectly, no worries. But I get the feeling Tom McLoughlin wasn’t really directing from his lightweight folding chair and from behind his megaphone; it seemed more like he was holding a clipboard, checking boxes. I’m aware that films don’t usually get shot in chronological order, but there seems to be such a rush behind the events relayed to us that we’re hardly allowed to feel anything. Not even goosebumps!

For example, the first two characters that end up on the movie’s hit list each get an introduction and one solitary scene in which they sympathise with the main character. And that’s it, then they get done in. What’s more, Jim has a nightmare about the second one, which he relives the next day while supervising his class that’s taking a test. Only as he wakes up do we see that the student’s desk is empty, so we are only now made aware that this person was missing in the first place. At least to me, this severely reduced the intended impact I assume it was supposed to make.

Sometimes They Screw Up

What could have been great turns out to be a mediocre experience at best. The cast did their best with what they were given, but ultimately, the plot was poorly handled. It’s a blend between a horror tale on the one hand and a drama about the weight of grief on the other. Neither of these aspects receives the focus they deserve to really work. Okay, I did almost feel like tearing up at the ending, but looking back, these ninety-eight minutes it took me to get through Sometimes They Come Back could have been spent on something far, far greater.

I can’t say it’s not endearing at all, and I do like to put a proverbial arm over Jim’s shoulder every now and then. But then I also find myself completely tuned out by the complete lack of cinematic appeal. Just like in the case of Pretty Lethal (2026), making an impression on the audience seems to give the director and producers the absolute ick. Looking at Sometimes They Come Back that way, it seems that the streaming formula is way older than it seems. I have seen way better made-for-TV productions, though. But I really couldn’t recommend this one to anybody. Sorry. It taught me that seeing something is about to leave my to-watch list doesn’t automatically mean it’s worth the time or effort.

And that’s my final word on it.

See you soon, everyone!

Your film nerd, Flip Dynko

Subscribe now

Trailer for Sometimes They Come Back (1991), Dino De Laurentiis Communications

Summary

Title: Sometimes They Come Back
Year: 1991
Country: United States
Director: Tom McLoughlin
Genre: Horror/Thriller/Drama
Running time: 98 minutes
Conclusion: Heartfelt, but crashes inevitably and violently like a Southern Pacific 5021—using a Norfolk and Western 1218’s steam whistle—into a 1955 Chevrolet One-Fifty, owing to a severe lack of tension and atmosphere caused by uninvolving pacing and uninspired execution.
Grade: 4.5/10
Viewed on: Prime Video

Share Dynko's Illustrious Society of Cinema

Er zijn ongetwijfeld miljoenen mensen op deze aarde die op de een of andere manier achtervolgd worden door hun verleden. Het moet echter een behoorlijke ervaring zijn om de lijken in je kast letterlijk tot leven te zien komen. Dat gebeurt dan ook in dit verhaal over onverwerkt trauma, verdriet en de resulterende last die men tot op de dag van vandaag met zich meedraagt. En aangezien het hier gaat om een bewerking van een Stephen King-verhaal, weet je waarschijnlijk wel ongeveer wat je kunt verwachten.

Direct na mijn vorige besproken film heb ik deze volgende opgezet om meerdere redenen: ik kon niet slapen, hij stond nog ongezien op mijn kijklijstje en hij zou rond middernacht Prime Video verlaten. Dat gaf me nog bijna vierentwintig uur, maar ik dacht: wat zou het, die donkere afbeelding met die vlammen op de achtergrond geeft zo’n sombere nineties-sfeer af dat dit me wel een hevige dosis nostalgie op moet leveren. Deze keuze is hoe dan ook een voltreffer!

Althans, dat was mijn eerste indruk.

En jazeker, het liet me ergens naar verlangen.

Een ticket voor de sneltrein naar Dromenland, voornamelijk.

Hier gold hetzelfde als voor het bloeddoordrenkte ballet dat ik vlak hiervoor meemaakte: de basis was helemaal niet zo slecht. Dit horror-drama kreeg twee vervolgen, waarvan de ontvangst steeds verder achteruitging. Maar als je het mij vraagt, is het begin ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Stel je voor dat iemand je een episch verhaal voorleest met de meest monotone stem: je zou geneigd zijn de kamer te verlaten, toch? Hetzelfde gebeurt hier. De film begint en we stellen ons aanvankelijk emotioneel open, maar pas zodra het te laat is, merken we dat we onze borg terug willen.

Dus waarom, o waarom, weet Sometimes They Come Back (1991) mijn duim niet de hoogte in te krijgen?

Ons Verhaal Begint Wanneer…

Het leven is geen pretje voor Jim Norman (Tim Matheson), een leraar uit Chicago die werd ontslagen na een aanvaring met een student waarover uiteenlopende geruchten de ronde doen. Sindsdien werkt hij als huisschilder, maar hij krijgt de kans om opnieuw te beginnen in Liberty, Missouri, waar hij opgroeide. Hij verliet zijn thuishaven met zijn ouders na het tragische verlies van zijn oudere broer, Wayne (Chris Demetral), die werd vermoord door een bende nozems; de daders kwamen zelf ter plekke om het leven nadat ze werden vermorzeld door een aankomende trein.

Nadat hij zich met zijn vrouw Sally (Brooke Adams) en zoon Scott (Robert Hy Gorman) heeft gesetteld, wordt hij geconfronteerd met de rebelse sportjongens in zijn klas, hoewel sommige leerlingen hem meer sympathiek gezind zijn. Deze jongeren zijn echter niet zijn grootste probleem. Jim lijdt aan nachtmerries en visioenen van de traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd. De Chevrolet uit ‘55 waarin de moordenaars van zijn broer rondreden duikt weer op. Sterker nog, die bak heeft het gemunt op zijn leerlingen! Drie van hen komen om het leven, en om nog meer zout in oude en verse wonden te strooien, worden deze slachtoffers vervangen door nieuwe leerlingen met de gezichten van degenen die de gekwelde docent al bijna dertig jaar achtervolgen…

Ik Had Het Kunnen Weten

Wat me opviel nadat ik op afspelen drukte, was de snelheid waarmee de begintitels – witte tekst op een zwarte achtergrond – voorbij raasden, vergezeld van muziek die de juiste stemming moest opwekken. Even terzijde, dit zou als een voordeel kunnen worden beschouwd, omdat ik er een hekel aan heb wanneer ik er tijdens de opening of het slot van een film of serieaflevering nadrukkelijk aan herinnerd word dat het fictie betreft. Oftewel, wanneer ik de cast, crew en andere productiedetails over bewegend beeld heengeplakt zie, word ik uit het verhaal getrokken.

Ook al gebeurde dat hier niet, viel het me wel op hoeveel haast de film leek te hebben. Vervolgens deden de belichting, het ritme, de montage, de voice-over en de algehele sfeer mijn stille alarm afgaan. Sometimes They Come Back wordt ons voorgeschoteld in een 2.35:1-beeldverhouding (21:9), wat betekent dat je zwarte balken boven en onder de video te zien krijgt op een regulier 16:9-scherm. Desondanks schreeuwden alle elementen uit deze van 1991 stammende prent dat-ie voor televisie gemaakt was.

Afhaken

O verrek, uit het minste graafwerk bleek dat ik gelijk had! Nou ja, soort van; volgens de feitjespagina van IMDb was de film voor het grote scherm bedoeld, maar ging de productiemaatschappij failliet, dus kwam ie direct op de buis in z’n thuisland. De film was wel in enkele Europese bioscopen te zien, echter. Hoe dan ook, alles aan de presentatie is te toegankelijk en makkelijk verteerbaar om echt indruk te maken. Dat is het aan deze bewerking het grootste gebrek dat al het andere overvleugelt. De manier waarop dit verhaal verteld wordt ligt er te dik bovenop, te beginnen met Jims vertelstem die alles verklapt. Daarmee bedoel ik dat die de schijn wekt dat de hoofdpersoon het einde haalt.

Ik werd een beetje geraakt door jarennegentig-nostalgie, maar dat was verwaarloosbaar. Zeker op visueel vlak was de film behoorlijk gedateerd en oninteressant, hoewel sommige van die brulgeluidseffecten in de flashbacks behoorlijk doeltreffend bleken; ze waren zo onaards dat ik er toch lichte rillingen van kreeg! Kon ik maar net zo enthousiast zijn over wijlen componist Terry Plumeri’s muzikale bijdrage, die overduidelijk gericht is op het bespelen van onze emoties, maar ze niet eens weet aan te raken. De schrikmomenten en makeupeffecten slaan ook volledig de plank mis. Ze voelen gecalculeerd en sullig tegelijk aan, waardoor dit bijna een kinderversie wordt van een horrorprent. ‘t Is bijna beledigend!

Start Uw Motoren

Weet je nog wat ik zei over ‘t ritme? Dat is slopend, namelijk. Je zult alles perfect kunnen volgen – maak je daarover geen zorgen. Maar ik krijg het gevoel dat Tom McLoughlin niet echt aan het regisseren was vanuit zijn gestoffeerde klapstoel en vanachter zijn megafoon; het lijkt er meer op dat-ie een klembord vast had en vakjes zat af te vinken. Ik weet dat films lang niet altijd in chronologische volgorde worden opgenomen, maar er leek zo’n haast te zitten achter de manier waarop we de gebeurtenissen in onze schoot geworpen kregen dat we haast niks mogen voelen. Zelfs geen kippenvel!

Bijvoorbeeld, de eerste twee personages die door de film naar de andere wereld worden geholpen, krijgen na hun introductie ieder één scène waarin ze zich sympathiek opstellen tegenover de hoofdpersoon. En dat is ‘t; daarna moeten ze eraan geloven. Sterker nog, Jim heeft een nachtmerrie over de tweede, die hij herbeleeft terwijl hij toezicht houdt op zijn klas die met een toets bezig is. Pas zodra hij ontwaakt, zien we dat de stoel van de desbetreffende student leeg is, dus nu pas worden we ons ervan bewust gemaakt dat deze persoon vermist wordt. Voor mij verminderde dit op drastische wijze de impact die de makers waarschijnlijk voor ogen hadden.

Soms Vernaggelen Ze Het

Wat een geweldige film had kunnen zijn, bleek op zijn best een middelmatige ervaring. De acteurs deden hun best met wat ze kregen, maar uiteindelijk werd het plot slecht uitgewerkt. Het is een mix van horror en drama over de last van verdriet. Geen van beide aspecten krijgt de aandacht die ze verdienen om echt uit de verf te komen. Oké, tegen het einde begon ik plotseling echt mee te leven, maar terugkijkend had ik de achtennegentig minuten die het me kostte om door Sometimes They Come Back heen te komen liever besteed aan iets dat vele malen beter was.

Ik kan niet zeggen dat het me helemaal niet raakte en zo nu en dan wil ik een spreekwoordelijke arm over Jims schouder leggen. Edoch, ik verloor flink wat interesse wegens het gebrek aan cinematische aantrekkingskracht. Net als bij Pretty Lethal (2026) leek het publiek imponeren behoorlijk laag op het prioriteitenlijstje van de makers te staan. Volgens dat perspectief terugkijkend naar Sometimes They Come Back blijkt dat de formule voor streamingfilms ouder is dan die lijkt. Ik heb echter veel betere TV-films gezien. Maar deze kan ik echt aan niemand aanraden. Sorry. Ik heb nu wel geleerd dat iets dat op het punt staat mijn kijklijstje te verlaten niet automatisch mijn tijd en moeite waard is.

En daarmee rond ik mijn oordeel af.

Tot de volgende, allemaal!

Jullie aller filmnerd, Flip Dynko

Abonneer je nu

Trailer van Sometimes They Come Back (1991), Dino De Laurentiis Communications

Samenvatting

Titel: Sometimes They Come Back
Jaar: 1991
Land: Verenigde Staten
Regisseur: Tom McLoughlin
Genre: Horror/Thriller/Drama
Speelduur: 98 minuten
Conclusie: Oprecht bedoeld, maar botst onvermijdelijk en met een rotvaart als een Southern Pacific 5021 – met de stoomfluit van een Norfolk and Western 1218 – op een Chevrolet One-Fifty uit 1955, vanwege een ernstig gebrek aan spanning en sfeer, veroorzaakt door een oninteressant tempo en een inspiratieloze uitvoering.
Cijfer: 4,5/10
Gezien via: Prime Video

Deel Dynko's Illustere Filmgenootschap